د فقه د پراختیا لومړی پړاو د پیغمبر محمد بن عبدالله ﷺ د رسالت دوره (609-632 م) پوښي، چې په هغه وخت کې د اسلامي قانون یوازینۍ سرچینه وحي وه، یا په قرآن کریم یا په سنت کې، [د پیغمبر ﷺ ویناوې او کړنې]. قرآن د هغه د ورځنۍ ژوند نقشه وه، او سنت د هغه تفصیل و چې د قرآن عمومي اصولو ته یې رڼا ورکوله، او همدارنګه د دې اصولو د عملي پلي کېدو ښودنه وه.

The first stage in the development of Fiqh covers the era of the Prophet Muhammad ibn ‘Abdillaah’s apostleship (609-632 CE) during which the only source of Islamic law was divine revelation in the form of either the Qur’aan or the Sunnah [the saying and actions of the Prophet (SW.)]. The Qur’aan represented the blueprint in his day-to-day life (i.e. the Sunnah) acted as a detailed explanation of the general principles outlined in the Qur’aan as well as a practical demonstration of their application.