دا مذهب د شام عالم عبدالرحمن بن الأوزاعي په نوم منسوب دی چې په ۷۰۸ کال کې په بعلبک کې زیږیدلی و۔

This Madh-hab is named after the Syrian scholar ‘AbdurRahman ibn al-Awzaa’ee who was born in Ba’labek in the year 708

د اتمې میلادي پیړۍ یو له لویو حدیث پوهانو په توګه مشهور شو، او هغه د قیاس او نورو ډولونو د عقلي استدلال له ډیر کارولو سره مخالف و، په هغو قضیو کې چې د قرآن او یا سنت څرګند نصوص موجود وو. امام اوزاعي د خپل ژوند ډیره برخه په بیروت کې تېره کړه، او په پای کې همدلته په ۷۷۴ میلادي کال مړ شو، خو د هغه مذهب په سوریه، اردن، فلسطین او لبنان او همدارنګه په هسپانیه کې پراخ شو.

CE. He became known as one of the major scholars of Hadeeth of the eighth century CE and was opposed to the excessive use of Qiyaas and other forms of reasoning in cases where clear texts from the Qur’aan and or Sunnah were available. Imaam Awzaa’ee spent most of his life in Beirut, eventually dying there in the year 774 CE, but his Madh-hab became widespread in Syria, Jordan, Palestine and Lebanon as well as in Spain.

په شام کې د هغه مذهب تر لسمې میلادي پېړۍ پورې اصلي مذهب پاتې و، څو چې د شافعي مذهب پېروی ابو زرعه محمد بن عثمان د دمشق قاضي وټاکل شو. ابو زرعه دا دود پیل کړ چې د «مختصر المزني» (چې د شافعي فقهې یوه بنسټیزه کتاب دی) د ازبر کولو په بدل کې هر زده کوونکي ته سل دینارې جایزه ورکوله. طبعاً دې دود د شافعي مذهب په شام کې ژر خپرېدو ته لاره هواره کړه، او د اوزاعي پېروانو شمېر تر یوولسمې میلادي پېړۍ پورې کمېدو ته دوام ورکړ، تر دې چې هېڅ یو یې ونه موندل شو.132 په هرحال، د هغه فقهي ونډې ثبت شوې دي او تر ننه پورې د ډېرو مقارن فقهي کتابونو کې شتون لري.

His Madh-hab remained the main school of thought in Syria until the tenth century CE, when Abu Zar’ah Muhammad ibn ‘Uthmaan of the Shaafi’ee Madh-hab was appointed judhe of Damascus. Abu Zar’ah began the practice of giving a prize of one hundred dinars to any student who memorized the book, Mukhtasr al-Muzanee, ( a basic book of Shaafi’ee Fiqh). Naturally, this practice caused the Shaafi’ee Madh-hab to spread rapidly in Syria and the number of Awzaa’ee’s followers continued to dwindle until the eleventh century when none were to be found.132 However, his contributions to the science of Fiqh were recorded and remain to this day in most of the books of comparative Fiqh.