دا مرحله له شاوخوا ۷۵۰ زیږدیز کال څخه تر ۹۵۰ زیږدیز کال پورې دوام کوي، او د عباسي سلطنت د پیل، ټینګښت او د زوال د پیل مرحله پکې شامله ده. دا عباسي سلطنت د خلیفه ابوالعباس (واکمني: ۷۵۰-۷۵۴) له خوا تاسیس شو۔ همدې دورې کې فقه د یوه خپلواک اسلامي علم په توګه بڼه ونیوله؛ خلیفه د اسلامي علمي فعالیتونو ملاتړ کاوه، او د اختلافي مسایلو په اړه بحث او مناظره په پراخه کچه رواج پیدا کړه، او په نتیجه کې علیحده مذهبونه زیات شول؛ د حدیثو او فقهي مجموعو مختلف تالیفات رامینځته شول؛ او د ساینسي، فلسفي او کلامي اثارو عربي ژباړو په اسلامي فکر اغیزه وکړه۔ د دورې په پای کې فقه په ټاکلي ډول دوه برخو ته وویشل شو: اصول (بنسټیز اصول)

This stage extends from approximately 750 CE to 950 CE, and covers the rise of the ‘Abbaasid Dynasty founded by Caliph Abul-‘Abbaas (reign 750-754)109, its consolidation and the beginning of its decline. It was during this period that Fiqh took shape as an independent Islamic science; Islamic scholarship was actively supported by the caliph and it flourished as discussion and debate on controversial issues became widespread; Madh-habs multiplied’ various compilations of Hadeeth and Fiqh were made; and Arabic translations of scientific, philosophical and theological works exerted influence on Islamic thought. By the end of the period, Fiqh was clearly divided into two sections; Fundamental principles (Usool)

او د علمي، فلسفي او کلامي کارونو ثانوي اصول (فروع)؛ د اسلامي شریعت سرچینې وپیژندل شوې او لوی مذهبونو ترمنځ توپیرونه وده وکړه چې دوی یو له بل څخه جلا کړل۔ 110

and secondary principles of scientific, philosophical and theological works (Furoo’); sources of Islamic law were identified and deferences developed between the major Madh-habs separating them from each other. 110