د قیاس په تطبیق کې فقهاؤ چې مختلف لارې غوره کړې، شاید د دوی ترمنځ د اختلافونو تر ټولو لوی سرچینه وه. ځینو د قیاس دایره د هغې د کارولو لپاره یو شمیر شرطونه ټاکلو سره تنګه کړه، پداسې حال کې چې نورو یې دایره پراخه کړه.

The various approaches which jurists took in their application of Qiyaas were perhaps the largest source of defferences among them. Some narrowed down the scope of Qiyaas by setting a number of preconditions for its use, while others expanded its scope.

دا ځکه چې دا اصل د نورو اصولو په پرتله ډیر په رایه ولاړ و، نو د هغې د مهارولو لپاره ټاکلي او سخت قواعد نه وو، او په همدې سبب ډیر پراخ اختلافات رامنځته شول.182

Because this principle was based on opinion to a greater extent than any of the others, there were no hard and fast rules with which to contain it, and thus a wide range of differences developed.182

1. د تفسیر د اختلافاتو له امله مختلف فقهي حکمونه پیدا شول، او دا اختلافات خپله د لفظونو د معنا د توپیر (مشترک، حقیقي او مجازي) او د نحوي ترکیبونو د توپیر (لکه قرء، لمس او الی) له امله وو۔

1. Varying rulings arose from differences in interpretation which were themselves attributable to variations in word meanings (shared, literal and figurative) and grammatical constructions (e.g. Qur’, Lams and elaa).

۲۔ د حدیثونو په تطبیق کې، د فقهي احکامو کې توپیر راغی، چې دا توپیر د حدیثونو د موجودیت د درجې، د هغوی د صحت، د هغوی د قبلولو د شرطونو، او د نصي تعارض د حل د طریقو پر بنسټ پیښ شو.

2. In the application of Hadeeths, a variation of legal rulings occurred depending on the degree of availability of the Hadeeths, their authenticity, the conditions imposed for their acceptance and the methods of resolving textual conflicts.

۳۔ځینې امامانو ځینې ثانوي فقهي اصول وضع کړل او د هغو پر بنسټ یې حکمونه صادر کړل. دا اصول هم او دا حکمونه هم نورو امامانو رد کړل (لکه د استحسان او د مدینې والاو اجماع).

3. Some Imaams evolved certain secondary legal principles and made rulings based on them. Both the priciples and the rulings were rejected by other Imaams (e.g. Istihsaan and Ijmaa’ of the Madeenates).

د قیاس دویم اصل عموماً منل شوی و، خو د دې اصل د استنباطي کړنلارو قواعد د ائمه‌و ترمنځ توپیر درلود، چې په ورته مسائلو کې د دوی د حکمونو کې اختلاف رامنځته کړ.

4. The secondary principle of Qiyaas was generally accepted, but the rules governing its deductive procedures varied among Imaams, resulting in a variation in their rulings on similar issues.