دا مرحله د راشدينو خلفاوو او د صحابه كرامو د دورې استازيتوب كوي. دا د ابوبكر (٦٣٢-٦٣٤ ع) د خلافت څخه پيل كېږي او د اسلامي دولت د پراخېدو په لومړيو شلو كلونو كې شام، اردن، مصر، عراق او فارس پكې شامل شول. په دې توګه مسلمانان ناڅاپه د بالكل نوو سیستمونو، كلتورونو او چلند د بڼو سره مخ شول چې د شریعت په قوانینو كې د هغو لپاره ځانګړې لارښوونه نه وه موجوده. د ډېرو نوو ستونزو د حل لپاره راشده خلفاوو په زیاته اندازه د اجماع (ijmaa') پر بنسټ شوو پریكړو او همدارنګه پر اجتهاد تكیه وكړه، چې دا روزنه يې د ﷺ پیغمبر څخه د مدینې ته د هجرت وروسته، د هغه سره په ښتو كې ترلاسه كړې وه. د اجماع او اجتهاد په پراخه كارونه كې دې خلفاوو داسې طریقې رامنځته كړې چې وروسته د اسلام د قانونګذاری، یعنې فقه، اساس شوې.

This stage represents the era of the Righteous Caliphs94 and the major Sahaabah (companions of the Prophet (s.w.). It extends from the caliphate of Abu Bakr (632-634CE) to the Islamic state were rapidly expanded during the first twenty years of this stage to include Syria, Jordan, Egypt, Iraq, and Persia. Thus, Muslims were suddenly brought into contact with totally new systems, cultures, and patterns of behavior for which specific provision was not to be found in the laws of Sharee’ah. To deal with the numerous new problems, the Righteous Caliphs relied heavily on decisions by consensus (Ijmaa’) as well as Ijtihaad, in which they had been trained by the Prophet (s.w.) while they were with him after his migration to Madeenah. In the course of their extensive use of Ijmaa’ and Ijtihaad, these caliphs established procedures which later became the basis for legislation in Islaam, that is Fiqh.