په پخوانیو فصلونو کې مو د فقه او مذهبونو تاریخي پرمختګ څیړلی و، او دا چې دوی څنګه یو له بل سره تړاو لري او څنګه د قرآن او سنت په رڼا کې د اسلام عمومي او ځانګړې پوهې ته برخه اخلي. باید په یاد ولرو چې فقه (اسلامي قانون) او مذهبونه (د اسلامي فکر مکتبونه) هغه اړین اضافې وې او دي چې د الهي وحیو بشپړونکي دي؛ هغه وحي چې د انسان د حقونو او مسؤلیتونو بنسټیز اصول، د الله تعالی او د خپلو نورو انسانانو سره په اړیکو کې، ټاکي. د قرآن او سنت د تفسیرونو ځانګړو کارونو له لارې د الله تعالی الهي اراده په وخت او ځای کې انسان ته ښکاره کېدای شي. د خدای ورکړو فکري وړتیاو په مرسته انسان (په ځانګړې توګه اسلامي عالمان) کولای شي چې عمومي اصولو ته د ځانګړو پیښو د حل لپاره مناسب تفسیرونه وړاندې کړي؛ او له همدې امله د مذهب (د اسلامي عالمانو ډله) او د فقه (د اسلامي قوانینو بڼه، سره له هغو اصولو چې له دې قوانینو څخه د استنباط لپاره دي) اړوندتیا رامنځته کېږي. د اسلام کې د فقه او د مذهب حقیقي اهمیت همدلته دی.

In the preceding chapters we have traced the historical development of Fiqh and the Madh-habs, showing their interrelationship and their contribution to a general, as well as specific, understanding of Islaam as revealed in the Qur’aan and the Sunnah. It should be noted that both Fiqh (Islamic law) and the Madh-habs (schools of Islamic thought) were and are necessary additions complementing the divine revelations which define the basic principles giverning man’s rights and responsibilities in his relationships with Allaah and his fellow man. It is through specific applications of the interpretations of the Qur’aan and the Sunnah that Allaah’s divine will can be made manifest to man over time and through space. With God-given intellectual powers man (specifically Islamic scholars) can provide relevant interpretations of the general to meet the particular: thence relevance of the Madh-hab (the circle of Islamic scholars) and Fiqh (the body of Islamic laws together with principles for deducing these laws). Herein lies the true importance of Fiqh and the Madh-hab in Islaam.