امام سفیان ثوری په ۷۱۹ میلادي کال کې کوفه کې زېږیدلی و، او د حدیث او فقه په پراخه زده کړې وروسته د کوفې د حدیث مکتب اصلي فقیه شو. هغه د خپل معاصر ابوحنیفه سره ورته نظرونه درلودل، خو هغه د قیاس او استحسان په کارولو کې د ابوحنیفه مخالف و.

Imaam Sufyaan ath-Thawree was born in Kufah in the year 719 CE, and after an extensive study of Hadeeth and Fiqh became the main Fiqh scholar of the Hadeeth school in Kufah. He held similar views to those of his contemporary, Abu Haneefah, however he opposed the latter’s use of Qiyaas and Istihsaan.

په امام سفیان او د عباسي دولت د مامورینو ترمنځ د هغه د صاف ګویۍ او د هغو دولتي پالیسیو د ملاتړ له انکار څخه چې له شریعت سره مخالف وې، یو لړ شخړې پیښې شوې. خلیفه المنصور (واکمني 759-744 م) امام ثوري ته یو لیک واستاوه او له هغه څخه یې وغوښتل چې د کوفې د قاضي منصب ومني، په دې شرط چې هیڅ داسې حکم یا فیصله ونه کړي چې د دولتي پالیسۍ سره مخالف وي. سفیان چې لیک ترلاسه کړ، په کرکه یې پاره کړ او دجلې سیند ته یې وغورځاوه، خو په پایله کې مجبور شو چې خپل تدریس پرېږدي او د خپل ژوند له ډار څخه وتښتي. هغه تر هغه وخته پټ ژوند تېر کړ څو چې په ۷۷۷ م کال کې مړ شو.

There occurred between Imaam Sufyaan and officials of the ‘Abbaasid state a series of confrontations due to his outspoken nature and his refusal to support state policies which contradicted the Sharee’ah. Caliph al-Mansoor (rule 759-744 CE) Sent a letter to Imaam ath-Thawree requesting him to accept the post of Qaadee of Kufah on condition that he not make any judgement or ruling in opposition to the state policy. On receipt of the letter, Sufyaan tore it up and threw it into the Tigris river in disgust, but, as a result, he was forced to give up his teaching and flee for his life. He remained in hiding until he died in the year 777 CE.

دوه اصلي عوامل په لاندې ډول دي:

The two main factors are as follows:

امام د خپل ژوند ډیره برخه په پټ کې تیره کړه، له همدې امله هغه نشو کولی چې د زده کوونکو یوه لویه ډله راجلب کړي، کوم چې وروسته د هغه نظرونه د علمي حلقو کې خپاره کړي.

(a) The Imaam spent the greater part of his life in hiding and thus was unable to attract a large number of students who might subsequently spread his opinions in the circles of learning.

ب) که څه هم هغه د حدیثونو او د هغوی د تفسیر یو اندازه پراخه ټولنه کړې وه، خو په خپله وصیت کې یې له خپل مهم شاگرد عمار بن سیف څخه غوښتنه وکړه چې ټول لیکنې یې له منځه یوسي او هغه څه چې نه شي ځنډول کیدای، وسوځوي. عمار د خپل استاد لیکنې په وفاداری سره له منځه یوړې، خو د امام ډیری نظرونه د نورو امامانو شاگردانو ثبت کړي وو، نو هغه تر نن ورځې پاتې دي، مګر په منظمه بڼه نه.142

(b) Although he did carry out some fairly extensive compilation of Hadeeths and their interpretations, he requested in his will that his main student, ‘Ammaar ibn Sayf, erase all his writings and burn whatever could not be erased. ‘Ammaar dutifully destroyed his teacher’s writings, but many of the Imaam’s ideas were recorded by students of other Imaas, so they have survived till today but not in an organized form.142