Günahlar, başka günahları doğurur; öyle ki insan onları bırakmanın zor olduğunu görür. Geçmiş âlimlerden biri şöyle demiştir: "Bir günahın cezalarından biri, ardından bir günah daha işlemektir. Bir iyiliğin karşılıklarından biri de ardından bir iyilik daha yapmaktır. İnsan bir iyilik yaptığında, yanındaki başka bir iyilik ona şöyle der: 'Beni de yap.' Eğer onu da yaparsa, bir üçüncüsü aynı şeyi söyler ve bu böyle devam eder. Böylece iyilikleri ve onların karşılığı artar. Bir insan günah işlediğinde de aynı şey olur, ancak olumsuz yönde." Sonuç olarak iyi ve kötü davranışlar, hayatta alışkanlık ve huy hâline gelir. Salih bir kişi yerine getirmediği bir ibadeti kaçırdığında kendini sıkıntılı hisseder; suyundan çıkarılmış balık gibi olur ve ancak yükümlülüklerini yerine getirdiğinde huzur bulur. Günahkâr bir kişi ise işlediği bir günahı kaçırdığında sıkıntı duyar ve ancak o günahı işlediğinde rahatlar. Hatta birçok günahkâr, işlediği günahtan zevk almadan, yalnızca onu terk etmenin yol açacağı yoksunluk belirtilerinden kaçınmak için günah işler. Bu konudaki ünlü günahkâr kişilerden biri şöyle demiştir: "Zevk için bir bardak (şarap) içtim, ardından onun (ilk bardağın) etkisinden kendimi iyileştirmek için bir bardak daha içtim."

Sins lead to the production of other sins, until one finds it hard to give them up. A scholar of the past has said: "Among the punishments for a sin is committing a subsequent sin . And among the recompenses for a good deed is doing a subsequent good deed. When a person does a good deed, another good deed besides it says: 'Do me as well.' If he does it, a third one says likewise, and so on; therefore, his good deeds, and recompense for them, increase. The same thing occurs, (but in a negative way), when a person commits a sin." Consequently, good and bad deeds become established as habits and attributes in one's life. If a righteous person misses an obedient act, he/she would feel strained. He/she would feel like a fish out of water, and would remain calm only once he/she fulfilled his/her obligations. On the other hand, if a sinner misses a sin, he/she would feel strained, and would be only relax once he/she had committed that sin. In fact, many sinners commit their sins without savouring them, just to prevent the withdrawal symptoms of missing them. One such prominent sinner has said: "One glass (of wine) I drank for pleasure, followed by another to heal myself from it (the first drink)."

Günahlar kalbin azmini zayıflatır ve daha fazla günah işlemek için iradeyi güçlendirir. Tevbe azmi de böylece yavaş yavaş zayıflar, sonunda tamamen kalpten çıkar. Kalbin yarısı öldüğünde, kişi artık Allah'a tevbe edemez hale gelir. Bu durumda kişi, kalbi hâlâ bu günahlara bağlıyken ve her mümkün yolla onları işlemekte ısrar ederken, şiddetle tevbe ettiğini ifade eder. Dolayısıyla bu, kalbin en ciddi hastalıklarından biridir ve hepsinin en yıkıcı olanıdır.

Sins weaken the determination of the heart, and strengthen the willpower to commit more sins. The resolve for repentance is then weakened gradually, until it is totally removed from the heart. Once half of one's heart is dead, one could no longer repent to Allah ~- So, he/she would express repentance intensely, while his heart is still attached to these sins, insisting on committing them in any possible manner. So this is one of the most serious ailments of the heart, and the most destructive of all.