Fıkhın gelişiminin ilk aşaması, Muhammed İbn Abdullah'ın peygamberlik dönemini (609-632 M.S.) kapsar. Bu dönemde İslam hukukunun tek kaynağı, Kur'an veya Sünnet şeklinde gelen ilahi vahiydi. [Sünnet, Peygamber ﷺ'in sözleri ve fiilleridir.] Kur'an, onun gündelik hayatındaki yol haritasını oluşturuyordu; Sünnet ise Kur'an'da belirtilen genel ilkelerin ayrıntılı açıklaması ve bunların uygulanmasına dair pratik bir örnek olarak işlev görüyordu.

The first stage in the development of Fiqh covers the era of the Prophet Muhammad ibn ‘Abdillaah’s apostleship (609-632 CE) during which the only source of Islamic law was divine revelation in the form of either the Qur’aan or the Sunnah [the saying and actions of the Prophet (SW.)]. The Qur’aan represented the blueprint in his day-to-day life (i.e. the Sunnah) acted as a detailed explanation of the general principles outlined in the Qur’aan as well as a practical demonstration of their application.