İmamlar arasında, bazı hükümlerini dayandırdıkları, tartışmalı birtakım ilkeler geliştirenler de vardı. Bunun sonucunda hem bu hükümler hem de ilkeler fakihler arasında ihtilaf konusu oldu. Örneğin fakihlerin çoğunluğu Sahabe sonrası nesiller arasında İcmâ'nın geçerliliğini kabul etmiştir; ancak İmam eş-Şâfiî onun gerçekleşmesini sorgulamış, İmam Ahmed ise onu tamamen reddetmiştir. Benzer şekilde fakihlerin çoğunluğu, İmam Mâlik'in Medineliler'in âdetlerine dayanmasını bir tesbit kaynağı olarak reddetmiştir. İmam Ebû Hanîfe'nin İstihsân ilkesiyle Mâlik'in İstıslâh ilkesi de İmam eş-Şâfiî tarafından, Kur'ân, Sünnet ve İcmâ'dan fazla bağımsız oldukları gerekçesiyle yasaklanmıştır. Yani ona göre bunlar, insan aklına fazla dayanmaktaydı.

There were among the Imaams some who developed a number of controversial principles on which they based some of their rulings. As a result, both the rulings and the principles became source of differences among jurists. For example, the majority of jurists recognized the validity of Ijmaa’ among the generations after the Sahaabah, but Imaam ash-Shaafi’ee questioned its occurrence while Imaam Ahmad rejected it outright. Similarly the majority of jurists rejected Imaam Maalikreliance on the customs of the Madeenites as a source of legislation. And Imaam Abu Haneefah’s principle of Istihsaan and Maalik’s Istislaah were both disallowed by Imaam ash-Shaafi’ee as being too independent of the Qur’aan, the Sunnah, and Ijmaa’. That is to say, they relied too much, in his opinion, on human reasoning.

Öte yandan İmam eş-Şâfiî, fıkhî meselelerde Sahabe'nin görüşünün kabul edilmesi gerektiğini düşünmüş, diğerleri ise bunun yalnızca onların içtihadı olduğunu, dolayısıyla sonraki nesilleri bağlamadığını savunmuştur.181

On the other hand, Imaam ash-Shaafi’ee felt that the opinion of the Sahaabah had to be accepted on legal matters, while others felt that it was only reasoning on their part which was not binding later generations.181