Bu dönem, Râşid Halifelerin ve büyük Sahâbelerin (Peygamber ﷺ'in ashabı) dönemini temsil eder. Ebû Bekir'in halifeliğinden (632-634 M.S.) başlar ve bu dönemin ilk yirmi yılında İslâm devleti hızla genişleyerek Suriye, Ürdün, Mısır, Irak ve İran'ı kapsayacak şekilde büyüdü. Böylece Müslümanlar, Şeriat hükümlerinde özel bir düzenleme bulunmayan, tamamen yeni sistemler, kültürler ve davranış kalıplarıyla birden karşılaştı. Bu çok sayıdaki yeni sorunla başa çıkmak için Râşid Halifeler, Medine'ye hicretten sonra Peygamber ﷺ'in yanında bulundukları sırada kendilerine eğitim verilmiş olan icmâ (oybirliğiyle karar) ve içtihada büyük ölçüde dayandılar. Halifeler, icmâ ve içtihadı geniş ölçüde kullanırken, daha sonra İslâm'da kanunlaştırmanın, yani fıkhın temeli olan usulleri oluşturdular.

This stage represents the era of the Righteous Caliphs94 and the major Sahaabah (companions of the Prophet (s.w.). It extends from the caliphate of Abu Bakr (632-634CE) to the Islamic state were rapidly expanded during the first twenty years of this stage to include Syria, Jordan, Egypt, Iraq, and Persia. Thus, Muslims were suddenly brought into contact with totally new systems, cultures, and patterns of behavior for which specific provision was not to be found in the laws of Sharee’ah. To deal with the numerous new problems, the Righteous Caliphs relied heavily on decisions by consensus (Ijmaa’) as well as Ijtihaad, in which they had been trained by the Prophet (s.w.) while they were with him after his migration to Madeenah. In the course of their extensive use of Ijmaa’ and Ijtihaad, these caliphs established procedures which later became the basis for legislation in Islaam, that is Fiqh.

Bu bölümde, Hulefâ-i Râşidîn'in geliştirdiği problem çözme usullerini ve Sahâbe'nin bireysel olarak hüküm çıkarırken izlediği genel yaklaşımı biraz ayrıntılı olarak inceleyeceğiz. Ayrıca bu dönemin, sonraki dönemlerin ayırt edici özelliği olan mezhep taassubundan neden nispeten uzak kaldığını göstermeye çalışacak ve Fıkıh'ın bu dönemdeki, bazıları sonraki gelişmelerle keskin bir tezat oluşturan bazı özelliklerini not edeceğiz.

In this section we shall examine, in some detail, the problem-solving procedures developed by the Righteous Caliphs and the general approach used by individual Sahaabah in making deductions. We shall also attempt to show why this period was comparatively free of that factionalism which marked later periods, and we shall note certain characteristics of Fiqh during this period, some of which are in strong contrast with later developments.