Bu mezhep, 839 yılında Tabaristan eyaletinde doğan Muhammed b. Cerîr b. Yezîd et-Taberî tarafından kurulmuştur. Hadis, fıkıh ve tarih alanlarında yüksek bir yeterlilik kazanmıştır. Seyahat eden bir fakih olarak Ebû Hanîfe, İmam Mâlik, İmam eş-Şâfiî ve diğer imamların görüşlerini inceledi. Mısır'dan dönüşünden sonraki ilk on yıl boyunca Şâfiî mezhebine sıkı sıkıya bağlı kaldı. Bu dönemin sonunda, takipçileri babasının adına nispetle kendilerine Cerîriler diyen kendi okulunu kurdu. Ancak onun mezhebi ve nispeten çabuk bir şekilde unutulmaya yüz tuttu.

This Madh-hab was founded by Muhammad ibn Jareer ibn Yazeed at-Tabaree who was born in the province of Tabaristan in the year 839 CE. He acquired a high degree of proficiency in the fields of Hadeeth, Fiqh, and history. As a travelling jurist, he studied the systems of Imaam Abu Haneefah, Imaam Maalik, Imaam ashShafi’ee and others. For the first ten years after his return from Egypt he strictly followed the Shaafi’ee Madh-hab. At the end of that period he founded a school of his own, whose followers called themselves Jareerites after his father’s name. But his Madh-hab and fell comparatively quickly into oblivion.

İbn Cerîr, en çok, Cami‘u’l-Beyân adını verdiği, ancak Tefsîr-i Taberî olarak tanınan üstün Kur’ân tefsiriyle öne çıkmıştır. Aynı önem ve şöhrete sahip olan, Tarihu’r-Rusul ve’l-Mülûk adıyla anılan, yaygın olarak Tarih-i Taberî diye bilinen dünya tarihi ise onun bir diğer eseridir.152

Ibn Jareer was most noted for his outstanding Tafseer of the Qur’aan which he called Jaami’al-Bayaan, but which became known as Tafseer at-Tabaree. Of equal importance and fame was his history of the world called Taareekh ar-Rusul wal-Mulook, commonly known as Taareekh at-Tabaree.152

1. Başlıca mezhepler şunlardır: Hanefî Mezhebi, Mâlikî Mezhebi, Şâfiî Mezhebi, Hanbelî Mezhebi ve Zeydî Mezhebi. Bunların varlığını sürdürebilmesinde büyük ölçüde devlet desteği ile birinci nesilden olan seçkin öğrencilerin çabası etkili olmuştur.

1. The major Madh-habs were : the Hanafee Madh-hab, the Maalikee Madh-hab, the Shaafi’ee Madh-hab, the Hambalee Madh-hab, and the Zaydee Madh-hab. These survived largely because of state support and a body of outstanding first generation students.

2. Küçük mezheplerin en önemlileri şunlardı: Evzâî mezhebi, Leys mezhebi, Sevrî mezhebi, Zâhirî mezhebi ve Cerîrî mezhebi. Bunlar ya siyasi etkenler yüzünden ya da öğrencilerinin kurucularının hükümlerini gelecek nesiller için kaydetmemesi nedeniyle ortadan kalktı.

2. The most important of the minor Madh-habs were: the Awzaa’ee Madh-hab, the Laythee Madh-hab, the Thawree Madh-hab, the DHaahiree Madh-hab and the Jareeree Madh-hab. These went out of existence either because of political factors or because their students failed to record the rulings of the founders for posterity.

3. Tüm büyük mezheplerin üzerinde uzlaştığı İslam hukukunun temel kaynakları şunlardı: Kur'an, Sünnet, Sahabe icmaı ve kıyas.

3. The principal sources of Islamic law agreed upon by all the major Madh-habs were: the Qur’aan, the Sunnah, Ijmaa’ of the Sahaabah and Qiyaas.

4. Dört büyük mezhebin tamamı, sünnetin İslam hukukunun birincil kaynağı olarak kabul edilmesi için şartlar koymuştur:

4. All of the major Madh-habs set conditions for the acceptance of the Sunnah as a primary source of Islamic law:

(a) Hanefî mezhebi, hadisin geniş ölçüde bilinmesi (meşhur olması) şartını koymuştur.

(a) The Hanafee Madh-hab stipulated that the Hadeeth be widely known (Mash-hoor).

(b) Mâlikî mezhebi, hadisin Medineliler'in icmâına aykırı olmamasını şart koşardı.

(b) The Maalikee Madh-hab required that the Hadeeth not contradict the Ijmaa’ of the Madeenites.

(c) Şâfiî mezhebi, hadisin sahih olmasında ısrar etmiştir.

(c) The Shaafi’ee Madh-hab insisted that the Hadeeth be authentic (Saheeh)

(d) Hanbeli mezhebi, hadisin Peygamber'e (s.a.v.) izafe edilmesini ve uydurulmamış olmasını yeterli görüyordu. Bu nedenle sahihliği şüpheli olan hadisler de Sünnet'in bir parçası sayılıyordu.