İmam Sufyan es-Sevri, 719 yılında Kûfe'de doğdu. Hadis ve Fıkıh üzerine kapsamlı bir çalışmanın ardından Kûfe'deki Hadis ekolünün başlıca fıkıh âlimi oldu. Çağdaşı Ebû Hanîfe ile benzer görüşleri paylaşıyordu; ancak Ebû Hanîfe'nin kıyas ve istihsân kullanımına karşı çıktı.

Imaam Sufyaan ath-Thawree was born in Kufah in the year 719 CE, and after an extensive study of Hadeeth and Fiqh became the main Fiqh scholar of the Hadeeth school in Kufah. He held similar views to those of his contemporary, Abu Haneefah, however he opposed the latter’s use of Qiyaas and Istihsaan.

Sufyân ile ‘Abbâsî devleti yetkilileri arasında, onun açık sözlülüğü ve Şeriat'a aykırı olan devlet politikalarını desteklemeyi reddetmesi yüzünden bir dizi çatışma yaşandı. Halife el-Mansûr (hükümdarlık dönemi M.S. 759-744) İmam es-Sevrî'ye bir mektup göndererek Kûfe Kadılığı görevini kabul etmesini istedi; ancak bunun şartı, devlet politikasına karşı hiçbir hüküm veya karar vermemesiydi. Mektubu alan Sufyân, tiksinerek onu paramparça etti ve Dicle Nehri'ne attı; fakat bunun sonucunda dersini bırakmak ve canını kurtarmak için kaçmak zorunda kaldı. M.S. 777 yılında ölene kadar saklanarak yaşadı.

There occurred between Imaam Sufyaan and officials of the ‘Abbaasid state a series of confrontations due to his outspoken nature and his refusal to support state policies which contradicted the Sharee’ah. Caliph al-Mansoor (rule 759-744 CE) Sent a letter to Imaam ath-Thawree requesting him to accept the post of Qaadee of Kufah on condition that he not make any judgement or ruling in opposition to the state policy. On receipt of the letter, Sufyaan tore it up and threw it into the Tigris river in disgust, but, as a result, he was forced to give up his teaching and flee for his life. He remained in hiding until he died in the year 777 CE.

Iki ana etken şunlardır:

The two main factors are as follows:

(a) İmam, hayatının büyük bölümünü gizlenerek geçirdi; bu nedenle, görüşlerini ilim çevrelerinde sonradan yayabilecek çok sayıda öğrenci yetiştiremedi.

(a) The Imaam spent the greater part of his life in hiding and thus was unable to attract a large number of students who might subsequently spread his opinions in the circles of learning.

(b) Her ne kadar hadislerin ve bunların yorumlarının oldukça kapsamlı bir derlemesini yapmış olsa da, vasiyetinde başlıca öğrencisi ‘Ammâr ibn Sayf'tan tüm yazılarını silmesini ve silinemeyenleri yakmasını istemiştir. ‘Ammâr, hocasının yazılarını görevini yerine getirerek yok etmiştir; ancak İmam'ın fikirlerinin çoğu, diğer imamların öğrencileri tarafından kaydedilmiş olduğundan, günümüze kadar ulaşmıştır, fakat düzenli bir biçimde değildir.142

(b) Although he did carry out some fairly extensive compilation of Hadeeths and their interpretations, he requested in his will that his main student, ‘Ammaar ibn Sayf, erase all his writings and burn whatever could not be erased. ‘Ammaar dutifully destroyed his teacher’s writings, but many of the Imaam’s ideas were recorded by students of other Imaas, so they have survived till today but not in an organized form.142