Yukarıda anlatılan genel çöküşe rağmen, bu dönem boyunca zaman zaman Taklid'e karşı çıkan ve İctihad sancağını açmaya cesaret eden birkaç seçkin âlim de ortaya çıkmıştır. Bunlar dinin köklerine, İslam hukukunun gerçek kaynaklarına dönülmesini ve her şeyden önce bu temellere dayanılmasını çağrıda bulunmuşlardır.

In spite of the general decay described above, there existed from time to time throughout this period a few outstanding scholars who opposed Taqleed and dared to raise the banner of Ijtihaad. They called for a return to the roots of the religion, to the true sources of Islamic law and to reliance on these foundations above all else.

Bu ıslahatçılardan bazıları ve katkıları aşağıda anlatılmaktadır.

Some of these reformers and their contributions are described hereafter.

Ahmed ibn Teymiyye (1263-1328 M.S.), bu dönemin reformcuları arasında öne çıkan isim değildi. Mevcut durumu sorgulamasından dolayı çağdaşlarının birçoğu onu mürted ilan etti ve yöneticiler onu defalarca hapsettirdi. Yine de İbn Teymiyye, zamanının en büyük âlimlerinden biriydi. Başlangıçta fıkhı Hanbelî mezhebine göre öğrenmişti, ama kendisini bu mezhebe hapsetmedi. İslam hukukunun kaynaklarını derinlemesine inceledi ve o dönemde bilinen bütün İslami ilimlerde ustalaştı.