ترمذی روایت کرده و آن را حسن دانسته است، و حاکم نیز روایت کرده و آن را صحیح شمرده است، که حذیفه، رضی الله عنه، گفت: رسول خدا ﷺ فرمود: «از آن دو نفری که پس از من می‌آیند پیروی کنید: ابوبکر و عمر.» طبرانی این را از حدیث ابوالدرداء، و حاکم در حدیثی از ابن مسعود، رضی الله عنه، روایت کرده‌اند.

At-Tirmidhi narrated, and he declared it hasan, and al-Hakim, and lie declared it sahih, that Hudhayfah, may Allah be pleased with him, said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, ‘Follow the lead of the two who come after me, Abu Bakr and cUmar.’ At-Tabarani narrated it from a hadith of Abu’d-Darda’ and al-Hakim in a hadith of Ibn Mascud. may Allah be pleased with him.

ابوالقاسم البغوی با سندی نیکو روایت کرده که عبدالله بن عمر، رضی الله عنهما، گفت: شنیدم رسول خدا ﷺ می‌فرمود: «پس از من دوازده خلیفه خواهد بود؛ ابوبکر جز اندکی نخواهد ماند.» درباره صحت بخش نخست این حدیث اتفاق نظر وجود دارد، زیرا از راه‌های متعدد روایت شده است. شرح آن پیش‌تر در مقدمه کتاب آمده است. در دو کتاب صحیح، در حدیث پیشین، آمده که پیامبر ﷺ هنگامی که نزدیک به وفات خود خطبه‌ای ایراد کرد فرمود: «بنده‌ای است که خداوند او را میان دنیا و آنچه نزد خداست مخیر ساخته است...» و در پایان آن آمده است: «و جز این نباشد که هیچ دری باقی نماند مگر آنکه بسته شود، جز در ابوبکر.» و در روایتی از هر دو کتاب (بخاری و مسلم) آمده: «در مسجد هیچ گذرگاهی باقی نماند مگر گذرگاه ابوبکر.» دانشمندان گفته‌اند: این نشانه‌ای بر خلافت اوست، زیرا او از همان در (و گذرگاه) بیرون می‌رفت تا برای مسلمانان امامت نماز را بر عهده گیرد. این مطلب از حدیثی از انس، رضی الله عنه، نیز روایت شده که لفظ آن چنین است: «این درهایی را که به سوی مسجد باز می‌شوند ببندید، جز در ابوبکر.» این حدیث را ابن عدی روایت کرده است. همچنین در حدیثی از عایشه، رضی الله عنها، که ترمذی و دیگران روایت کرده‌اند، و در حدیثی از ابن عباس در زوائد المسند، و در حدیثی از معاویه بن ابی سفیان که طبرانی روایت کرده، و در حدیثی از انس که بزار روایت کرده است، نیز آمده است.

Abu’l-Qasim al-Baghawi narrated with a good isnad that ' Abdullah ibn cUmar, may Allah be pleased with him, said: I heard the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, saying, ‘There will be twelve khalifahs after me; Abu Bakr will only last for a little.’ There is unanimous agreement on the authenticity of the first part of this hadith, as it is narrated by many different paths. Its explanation has been given earlier in the introduction of the book. In the two sahih books in the preceding hadith there is l hat he, may Allah bless him and grant him peace, when he gave a khutbah close to his death, said, ‘There is a slave whom Allah has given a choice ...’ and in the end of which there is, ‘And let not a door remain but that it is closed except for the door of Abu Bakr.’ And in a wording of the two of them (al-Bukhari and Muslim), ‘Let there not remain in the mosque a passageway except the passageway of Abu Bakr.’ The men of knowledge say, ‘This is an indication of the khilafah because he would go out by it (the door and passageway) to take the lead in the prayer for the Muslims.’ This has been narrated of a hadith of Anas, may Allah be pleased with him, and its wording is, ‘Close these doors which open into the mosque except for the door of Abu Bakr.’ It is narrated by Ibn cAdi. And it is recorded in hadith ofcA’ishah, may Allah be pleased with her, which at-Tirmidhi and others narrated, and in a hadith of Ibn cAbbas in Zawa’id al-Musnad, and in a hadith of Mucawiyah ibn Abi Sufyan which at-Tabarani narrated, and in a hadith of Anas narrated by al-Bazzar.

دو شیخ (بخاری و مسلم) روایت کردهاند که جُبَیر بن مُطعِم، خداوند از او خشنود باد، از پدرش نقل کرد که گفت: زنی نزد پیامبر ﷺ آمد و آن حضرت به او فرمود که بعداً نزدش بازگردد. آن زن گفت: «اگر بیایم و شما را نیابم چه؟» گویی منظورش مرگ بود. فرمود: «اگر مرا نیافتی، نزد ابوبکر برو.» حاکم روایت کرده و آن را صحیح دانسته است که انس، خداوند از او خشنود باد، گفت: بنی مُصطلِق مرا نزد رسول خدا ﷺ فرستادند (با این پیام): «از او بپرس: پس از شما صدقات (زکات) خود را به چه کسی بپردازیم؟» پس نزد او آمدم و پرسیدم، و فرمود: «به ابوبکر.» ابن عساکر روایت کرده که ابن عباس، خداوند از هر دو خشنود باد، گفت: زنی نزد پیامبر ﷺ آمد تا درباره چیزی از ایشان بپرسد. به او فرمود: «بازگرد (در وقتی دیگر).» گفت: «ای فرستادهٔ خدا، اگر بازگردم و شما را نیابم؟» (منظورش مرگ ایشان بود). فرمود: «اگر آمدی و مرا نیافتی، نزد ابوبکر برو، زیرا او پس از من خلیفه است.» مسلم روایت کرده که عائشه، خداوند از او خشنود باد، گفت: فرستادهٔ خدا ﷺ به او فرمود: «پدرت (ابوبکر) و برادرت را فرا خوان تا برایشان چیزی بنویسم، زیرا میترسم کسی آرزو کند و کسی بگوید: "من شایستهترم"، و خداوند و مؤمنان جز ابوبکر را نپذیرند.» احمد و دیگران آن را از طرق گوناگون از او روایت کردهاند که در برخی از آنها گفته است: پیامبر ﷺ در بیماری که در آن درگذشت به من فرمود: «عبدالرحمن بن ابیبکر را فرا خوان تا وصیتنامهای برای ابوبکر بنویسم تا پس از من کسی درباره او اختلاف نکند.» سپس بعداً فرمود: «رها کن. از خداوند پناه میبرم که مؤمنان درباره ابوبکر اختلاف کنند.» مسلم روایت کرده است که از عایشه، رضی الله عنها، پرسیده شد: اگر پیامبر ﷺ جانشینی برمی‌گزید، چه کسی را به خلافت می‌گماشت؟ گفت: ابوبکر. به او گفته شد: پس بعد از ابوبکر چه کسی؟ گفت: عمر. به او گفته شد: بعد از عمر چه کسی؟ گفت: ابوعبیده بن الجراح. و دو شیخ (بخاری و مسلم) روایت کرده‌اند که ابوموسی اشعری، رضی الله عنه، گفت: پیامبر ﷺ بیمار شد و بیماری‌اش شدت یافت. پس فرمود: «ابوبکر را فرمان دهید تا با مردم نماز بگزارد.» عایشه گفت: ای فرستاده خدا، او مردی است که دلی نرم دارد.

The two Shaykhs narrated that Jubayr ibn Mutcim, may Allah be pleased with him, related from his father that he said: A woman came to the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, and he told her to come back to him later. She said, ‘What do you think if I come and don’t find you?’ as if she were saying, ‘Death.’ He said, ‘If you don’t find me then come to Abu Bakr.’ Al-Hakim narrated, and he declared it sahih, that Anas, may Allah be pleased with him, said: Banu Mustaliq sent me to the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, (saying), ‘Ask him, “To whom should we pay our sadaqat {zakat) after you?”’ So I came to him and asked him and he said, ‘To Abu Bakr.’ Ibn cAsakir narrated that Ibn cAbbas, may Allah be pleased with both of them, said: A woman came to the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, to ask him about something. He said to her, ‘Return (another time).’ She said, ‘Messenger of Allah, if I return and I don’t find you?’ (referring to his death). He said, ‘If you come and don’t find me, then come to Abu Bakr, for he is the khalifah after me.’ Muslim narrated that CA’ ishah, may Allah be pleased with her, said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him pcace, said to her, ‘Call your father (Abu Bakr) and your brother *10 (hat I can write something, for I fear that some desirous person will covet, and someone will say, “I am more worthy,” and Allah uikI the believers refuse all except Abu Bakr.’ A li mad and others narrated it by various routes from her in some of which she said: The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said to me in his sickness in which he died, ‘Call cAbd arllahman ibn Abi Bakr and I will write a testament for Abu Bakr so that no-one will disagree about him after me.’ Then later he said, 'Leave it. I seek refuge with Allah that the believers should disagree about Abu Bakr.’ Muslim narrated that cA’ishah, may Allah be pleased with her, was asked, ‘Who would the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, have left as khalifah if he had left a khalifahV She said, ‘Abu Bakr.’ It was said to her, ‘Then who after Abu Bakr?’ She said, ‘cUmar.’ It was said to her, ‘Who after cUmar?’ She said, ‘Abu ‘Ubaydah ibn al-Jarrah.’ Ihe two Shaykhs narrated that Abu Musa al-Ashcari, may Allah be pleased with him, said: The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, became ill and his illness became severe. So he said, ‘Command Abu Bakr and let him lead the people in prayer.’ 1 A’ishah said, ‘Messenger of Allah, he is a man who has a tender heart.

اگر او در جای شما بایستد، نمی‌تواند مردم را در نماز امامت کند.» فرمود: «ابوبکر را فرمان دهید که مردم را در نماز امامت کند.» او سخنش را تکرار کرد و پیامبر فرمود: «ابوبکر را فرمان دهید که مردم را در نماز امامت کند؛ به راستی شما همانند زنان یوسف هستید.» پس فرستاده نزد ابوبکر آمد و در زمان حیات پیامبر ﷺ مردم را در نماز امامت کرد. این حدیث متواتر است و از عایشه، ابن مسعود، ابن عباس، ابن عمر، عبدالله بن زمعه، ابوسعید، علی بن ابی‌طالب و حفصه، رضی الله عنهم نیز روایت شده است، و من مسیرهای نقل آن‌ها را در شمار احادیث متواتر طبقه‌بندی کرده‌ام. در برخی از روایات حدیث عایشه، رضی الله عنها، آمده است که گفت: «من در این خواسته با رسول خدا ﷺ پافشاری کردم. آنچه مرا به این کار واداشت این بود که هرگز در دلم نمی‌گذشت که مردم مردی را که پس از او در جایگاهش بایستد دوست بدارند؛ بلکه بر این باور بودم که هرگز کسی در جایگاه او نخواهد ایستاد مگر آنکه مردم آن را به فال بد بگیرند، و از این رو دوست داشتم که رسول خدا ﷺ از ابوبکر روی بگرداند.» ابن زمعه، رضی الله عنه، گفت: پیامبر ﷺ به آنان فرمان داد که نماز بخوانند، و ابوبکر حاضر نبود، پس عمر پیش آمد و نماز را خواند. پیامبر ﷺ فرمود: «نه! نه! نه! خداوند و مسلمانان جز ابوبکر را نمی‌پذیرند. ابوبکر مردم را در نماز امامت کند.» ابن عمر گفت: عمر «الله اکبر» گفت. پیامبر ﷺ صدای «الله اکبر» او را شنید، با خشم سر بلند کرد و فرمود: «ابن ابی‌قحافه کجاست؟» اهل علم می‌گویند: در این حدیث روشن‌ترین دلیل است بر اینکه صدیق مطلقاً بهترین صحابه بود، و سزاوارترین آنان به خلافت، و شایسته‌ترین ایشان برای رهبری.

If he stands in your place he will not be able to lead the people in prayer.’ He said, ‘Command Abu Bakr and let him lead the people in prayer.’ She repeated what she had said and so he said, ‘Command Abu Bakr and let him lead the people in prayer; truly you are the female companions of Yusuf.’ So the messenger came to him (Abu Bakr) and he led the people in prayer in the lifetime of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace. This hadith is mutaivatir and it is also narrated in hadith of cA’ishah, Ibn Mascud, Ibn cAbbas, Ibn cUmar, cAbdullah ibn Zamcah, Abu Sacid, cAli ibn Abi Talib and Hafsah, may Allah be pleased with her, and I have classified their routes of transmission among the mutawatir hadith. In some of the versions of the hadith of cA’ishah, may Allah be pleased with her, she said, ‘I persisted in that with the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace. All that carried me to do that was that it did not occur to me in my heart that people could ever love a man who stood in his position after him. It was only that I was of the view that never would anyone stand in his position but that people would take a bad omen from it, and so I wished that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, might turn from Abu Bakr.’ Ibn Zamcah, may Allah be pleased with him, said that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, ordered them to perform the prayer and Abu Bakr was not there, so that cUmar stepped forward and he prayed (as imam). The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said, ‘No! No! No! Allah and the Muslims refuse any but Abu Bakr. Let Abu Bakr lead the people in prayer.’ Ibn cUmar said: cUmar said, 'Allahu Akbar.’ The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, heard his Allahu Akbar, raised his head in anger and said, ‘Where is Ibn Abi Quhafah?’ The men of knowledge say: In this hadith there is the clearest of proofs that as-Siddiq was absolutely the best of the Companions, and the one having most right to the khilafah, and the most worthy of them for leadership.

الأشعری گفت: از روی ضرورت دانسته است که پیامبر ﷺ به صدیق دستور داد که در حضور مهاجران و انصار، مردم را در نماز امامت کند. همراه با سخن او که «باید کسی که در کتاب خدا بیشتر از همه قرائت دارد، امامت مردم را بر عهده گیرد»، ثابت می‌شود که او (ابوبکر) بهترین قاری آنان بود، یعنی داناترین ایشان در قرآن.

Al-Ashcari said: It is known of necessity that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, ordered as-Siddiq that he should lead the people in prayer in the presence of the Muhajirun and the Ansar. Along with his saying, ‘He must lead the people who is the best read of them in the Book of Allah,’ it proves that he (Abu Bakr) was the best read of them, i.e. the most knowledgeable of them in the Qur’an.

صحابه خود نیز در پی آن بودند که با همین دلیل ثابت کنند که او سزاوارترین فرد به خلافت است؛ از جمله عمر - و سخنان او در بخش مربوط به بیعت خواهد آمد - و از جمله علی.

The Companions themselves sought to prove by this that he was the one with the most right to the khilafah, among them cUmar - and his words will follow in the section on the act of pledging allegiance - and among them cAli.

ابن عساکر روایت کرده که او [علی] گفت: همانا پیامبر ﷺ به ابوبکر دستور داد که مردم را در نماز امامت کند، و من حاضر بودم، نه غایب بودم و نه بیمار؛ و ما برای امور دنیوی خود به کسی راضی شدیم که پیامبر ﷺ برای دین ما به او راضی بود.

Ibn lAsakir narrated that he [cAli] said: Truly the Prophet ordered Aim Bakr to lead the people in prayer and indeed I was present, HIkI I was not absent and was not ill; and we were pleased for our Worldly affairs with the one whom the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was pleased with for our deen.

علمای دین می‌گویند که ابوبکر در زمان پیامبر ﷺ به‌سبب فضیلت و برتری‌اش در امامت شناخته شده بود.

I he men of knowledge say that Abu Bakr was recognised for his lil ness for the imamah during the time of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace.

احمد، ابوداود و دیگران از سهل بن سعد روایت کرده‌اند که گفت:

Ahmad, Abu Dawud and others narrated that Sahl ibn Sacd said:

در میان بنی عمرو بن عوف درگیری ای پیش آمد و خبر به پیامبر ﷺ رسید. پس بعد از نماز ظهر برای آشتی دادن میان ایشان نزدشان رفت. به بلال فرمود: «اگر وقت نماز شد و من نیامدم، به ابوبکر دستور بده که با مردم نماز بخواند.» چون وقت نماز عصر رسید، بلال اقامه گفت و سپس به ابوبکر دستور داد و او نماز را امامت کرد.

I here was fighting among Bani cAmr ibn cAwf and it reached the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, so he came to them after the midday prayer in order to make peace between them. He said to Bilal, ‘If it is the time of the prayer, and I don’t come, then order Abu Bakr to lead the people in prayer.’ When it was time for the afternoon prayer Bilal announced the prayer (with the iqamah) and then ordered Abu Bakr, so he led the prayer.

ابوبکر الشافعی در کتاب الغیلانیات روایت کرده و ابن عساکر نیز، که حفصه، خدا از او خشنود باشد، به پیامبر ﷺ گفت: «هنگامی که بیمار بودی، ابوبکر را مقدم داشتی.» فرمود: «من نیستم که او را مقدم می‌دارم، بلکه این خداست که او را مقدم می‌دارد.» الدارقطنی در کتاب الافراد و خطیب و ابن عساکر روایت کرده‌اند که علی، خدا از او خشنود باشد، گفت: پیامبر ﷺ به من فرمود: «سه بار از خدا خواستم که تو را مقدم بدارد، اما او جز این را که ابوبکر را مقدم دارد نپذیرفت.» ابن سعد روایت کرده که حسن گفت: ابوبکر گفت: «ای فرستاده خدا، هنوز خود را (در خواب) می‌بینم که در حیاط‌های مردم راه می‌روم.» فرمود: «تو در میان مردم بر راهی (سبیل) خواهی بود!» گفت: «و در سینه‌ام چیزی شبیه دو خال کوچک تیره دیدم.» فرمود: «دو سال.» ابن عساکر روایت کرده که ابوبکره گفت: نزد عمر آمدم و مردمی با او در حال خوردن غذا بودند. او نگاهی به مرد دورترین افراد جمع انداخت و گفت: «در آنچه از کتاب‌های پیش از خود می‌خوانید چه می‌یابید؟» او گفت: «خلیفه پیامبر ﷺ، صدیق اوست.» ابن عساکر روایت کرده که محمد بن الزبیر گفت: عمر بن عبدالعزیز مرا نزد حسن بصری فرستاد تا چیزهایی از او بپرسم. پس نزد او آمدم و گفتم: «مرا در آنچه مردم درباره‌اش اختلاف دارند قانع کن. آیا پیامبر ﷺ ابوبکر را خلیفه تعیین کرد؟» پس حسن که نشسته بود خود را راست کرد و گفت: «آیا در این شک است؟ پدر نداشته باشی! (ضرب‌المثل عربی)! به خدا سوگند، آن خدایی که جز او خدایی نیست، قطعاً او را خلیفه قرار داد. او بی‌شک داناتر به خدا، فرمانبردارتر با ترس از او، و ترسناک‌تر از او بود، به گونه‌ای که بمیرد و فرمان را به او نسپارد.» ابن عدی روایت کرده است که ابوبکر بن عیّاش گفت: هارون الرشید به من گفت: ابوبکر، مردم چگونه ابوبکر را به خلافت برگزیدند؟ گفتم: ای امیرالمؤمنین، خداوند سکوت کرد، و فرستادهٔ او سکوت کرد و مؤمنان سکوت کردند. گفت: به خدا سوگند، تو فقط بر سردرگمی من افزودی. گفت: ای امیرالمؤمنین، پیامبر ﷺ هشت روز بیمار بود و بلال نزد او آمد و گفت: ای فرستادهٔ خدا، چه کسی باید مردم را در نماز امامت کند؟ فرمود: "به ابوبکر دستور دهید که مردم را در نماز امامت کند." پس ابوبکر هشت روز مردم را در نماز امامت کرد، در حالی که وحی هنوز نازل می‌شد. بنابراین فرستادهٔ خدا ﷺ به سبب سکوت خداوند سکوت کرد، و مؤمنان به سبب سکوت فرستادهٔ خدا ﷺ سکوت کردند. پس (ابن عیّاش) او (هارون الرشید) را به شگفتی واداشت و او گفت: "خدا تو را برکت دهد." گروهی از دانشمندان، خلافت صدیق را از آیات قرآن استنباط کرده‌اند. حسن بصری دربارهٔ سخن خداوند متعال که فرمود: "ای کسانی که ایمان آورده‌اید، هر کس از شما از دین خود بازگردد، پس خداوند قومی را می‌آورد که آنان را دوست دارد و آنان نیز او را دوست دارند..." (قرآن ۵: ۵۴) گفت: منظور ابوبکر و یارانش است؛ زیرا چون اعراب از اسلام خود برگشتند، ابوبکر و یارانش با آنان جهاد کردند تا آنان را به اسلام بازگرداندند. یونس بن بُکیر روایت کرده است که قتاده گفت: "چون پیامبر ﷺ وفات یافت، اعراب از اسلام برگشتند." سپس از جنگ ابوبکر با آنان یاد کرد و گفت: "ما می‌گفتیم که این آیه درباره ابوبکر و یارانش نازل شده است: «پس خداوند قومی را می‌آورد که آنان را دوست دارد و آنان نیز او را دوست دارند.»" (قرآن ۵: ۵۴)» ابن ابی حاتم روایت کرد که جُوَیبر دربارهٔ سخن خداوند، که بلندمرتبه است، گفت: «به آنان که از اعراب بادیه‌نشین بازپس ماندند بگو: به زودی به (جنگ با) قومی سخت‌نیرومند فراخوانده خواهید شد...» (قرآن ۴۸:

Abu Bakr ash-Shafici narrated, in al-Ghaylaniyyat, and Ibn cAsakir I hat Hafsah, may Allah be pleased with her, said to the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, ‘When you were ill you gave precedence to Abu Bakr.’ He said, ‘I am not the one who gives precedence to him, but it is Allah Who gives him precedence.’ Ad-Daraqutni narrated, in al-Afradal-Khateeb and Ibn cAsakir that cAli, may Allah be pleased with him, said: The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said to me, ‘I asked Allah to give precedence to you three times, but He refused me save to give precedence to Abu Bakr.’ Ibn Sacd narrated that al-Hasan said: Abu Bakr said, ‘Messenger of Allah, I still see myself (in dream) treading in people’s courtyards.’ He said, ‘You will be, among men, on a way {sabeel)! He said, ‘And I saw on my breast something like two small dark marks.’ He said, ‘Two years.’ Ibn cAsakir narrated that Abu Bakrah said: I came to cUmar, and there were people with him eating. He threw a look among the hindmost of the people to a man and said, ‘What do you find in what you read of the books from before you?’ He said, ‘The khalifah of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, is his Siddiq.’ Ibn cAsakir narrated that Muhammad ibn az-Zubayr said: cUmar ibn cAbd al-cAziz sent me to al-Hasan al-Basri to ask him some things. So I came to him and said, ‘Satisfy me regarding that about which people disagree. Did the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, appoint Abu Bakr as khalifahV So al-Hasan who was seated drew himself up and said, ‘Is it in any doubt? You have no father (a proverbial Arabic expression)! By Allah, the One Whom there is no god but Him, he definitely appointed him as khalifah. He was certainly more knowing of Allah, and more fearfully obedient of Him, and more strongly fearful of Him than that he should die upon it without making him take the command.’ Ibn cAdi narrated that Abu Bakr ibn cAyyash said: Ar-Rashid said to me, Abu Bakr, how did the people appoint Abu Bakr as khalifah?’ I said, ‘Amir al-Mu’minin, Allah was silent, and His Messenger was silent and the mu’minun were silent.’ He said, ‘By Allah, you have only increased me in confusion.’ He said, Amir al-Mu’minin, the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was sick for eight days and Bilal entered upon him and said, “Messenger of Allah, who should lead the people in prayer?” He said, “Order Abu Bakr to lead the people in prayer.” So Abu Bakr led the people in prayer for eight days while the revelation was still descending. So the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was silent because of the silence of Allah, and the mu’minun were silent because of the silence of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.’ So he (Ibn cAyyash) astonished him (ar-Rashid), and he said, ‘May Allah bless you.’ A group of the men of knowledge deduced the khilafah of as-Siddiq from ayat of the Qur’an. Al-Hasan al-Basri said, concerning His words, exalted is He, ‘O you who believe, whoever of you reneges on his deen then Allah will bring a people whom He loves and who love I Uni, ..! (Qur’an 5: 54) — ‘It means Abu Bakr and his companions, lor, when the Arabs reneged on their Islam, Abu Bakr and his t ompanions waged jihad against them until they made them return to Islam.’ Yunus ibn Bukayr narrated that Qatadah said, ‘When the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, died, the Arabs reneged (on their Islam).’ Then he mentioned Abu Bakr’s fighting them until lie said, ‘We used to say that this ayah was revealed about Abu Bakr unci his companions, “Then Allah will bring a people whom He loves and who love Him!’ (Qur’an 5: 54)’ Ibn Abi Hatim narrated that Juwaybir said, concerning His words, exalted is He, ‘Say to those who were left behind of the desert Arabs, "You will be called to (fight) a people of great power ...’” (Qur’an 48:

16)، «قَالُوا هُمْ بَنُو حَنِيفَةَ». قال ابن أبي حاتم وابن قتيبة: «هذه الآية دليلٌ على خلافة الصديق، لأنه هو الذي دعا الناس إلى قتالهم». وقال الشيخ أبو الحسن الأشعري: سمعتُ أبا العباس ابن شُرَيح يقول: «خلافةُ الصديق في القرآن في هذه الآية (المذكورة أعلاه)». وقال: «لأن أهل العلم اتفقوا على أنه لم يُدعَ بعد نزولها إلى قتالٍ إلا دعوةُ أبي بكر للناس إلى قتال المرتدين الذين ارتدّوا عن الإسلام وامتنعوا عن الزكاة». وقال: «وذلك يدل على وجوب خلافة أبي بكر ووجوب طاعته، لأن الله يخبرنا أن من يتولَّ عن ذلك سيُعذَّب عذابًا أليمًا». قال ابن كثير: ومن فسّر «أولي بأسٍ شديد» بأنهم الفرس والروم، فإن الصديق هو الذي جهّز الجيوش وأعدّها لقتالهم، وأُتمّ أمرهم لعمر وعثمان، وهما فرعان من الصديق. وقال الله تعالى: «وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ...» (النور: 55).

16), ‘They were Banu Hanifah.’ Ibn Abi Hatim and Ibn Qutaybah said, ‘This ayah is a proof of the khilafah of as-Siddiq, because he was the one who called people to fight them.’ Ihe Shaykh Abu’l-Hasan al-Ashcari said: I heard Abu’l-cAbbas Ibn Shurayh saying, ‘The khilafah of as-Siddiq is in the Qur’an in this ayah (above).’ He said, ‘Because the people of knowledge unanimously agree that after its revelation there was not any fight which they were called to except for Abu Bakr’s calling them, and the people, to fight those who reneged (on their Islam) and refused the zakat! He said, ‘That indicates the necessity of the khilafah of Abu Bakr and the obligation of obedience to him, since Allah informs us that the one who turns away from that will be punished painfully.’ Ibn Kathir said: And whoever explains the ‘people of great power’ as being the Persians and the Byzantines then as-Siddiq is the one who equipped and prepared the armies to go against them, and the completion of their affair was left to cUmar and cUthman who are two branches of as-Siddiq. And Allah, exalted is He, says, 'Allah has promised the ones who believe and do right actions that He will definitely appoint them as khulafa’ in the land, ..! (Qur’an 24:

(۵۵) تا پایان آیه. این آیه با خلافت صدیق سازگار است.

55) up to the conclusion of the ayah. This ayah fits the khilafah of as-Siddiq.

ابن أبي حاتم در تفسیر خود روایت کرده است که عبدالرحمن بن عبدالحمید المهدی گفت: اختیار دادن خلافت به ابوبکر و عمر در کتاب خدا آمده است. خداوند متعال می‌فرماید: {خدا به کسانی از شما که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند وعده داده است که آنان را حتماً در زمین جانشین قرار دهد، ...} تا پایان آیه.

Ibn Abi Hatim narrated in his tafsir that cAbd ar-Rahman ibn cAbd al-Hamid al-Mahdi said: The granting of authority to Abu Bakr and cUmar is in the Book of Allah. Allah, exalted is He, says, Allah has promised the ones who believe and do right actions that He will definitely appoint them as khulafa’ in the land, ...’ up to the conclusion of the ayah.

الخطيب روى عن أبي بكر بن عيّاش أنه قال: أبو بكر الصديق خليفة رسول الله ﷺ في القرآن، لأن الله تعالى يقول: {لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِن دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا وَيَنصُرُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ ۚ أُولَٰئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ} (سورۃ الحشر: 8). والذين سمّاهم الله «الصادقين» (صِدّيقون) لا يكذبون، وقد قالوا: «خليفة رسول الله». قال ابن كثير: استنباط حسن.

Al-Khateeb narrated that Abu Bakr ibn cAyyash said: Abu Bakr as-Siddiq is the khalifah of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, in the Qur’an, because Allah, exalted is He, says, ‘For the poor emigrants who were expelled from their homes and their properties seeking bounty from Allah and contentment, and they help Allah and His Messenger. Those they are the truthful’ (Qur’an 59: 8). The ones Allah named ‘truthful (siddiquri)' are not liars, and they said, ‘Khalifah of the Messenger of Allah.’ Ibn Kathir said: A good deduction.

بیهقی از زعفرانی روایت کرده که شافعی گفت: مردم بر خلافت ابوبکر صدیق اجماع دارند. زیرا پس از رسول خدا ﷺ مردم دچار تنگنا شدند، اما زیر آسمان هیچ‌کس را بهتر از ابوبکر نیافتند، پس زمامداری را بر ایشان به او سپردند.

Al-Bayhaqi narrated from az-Zacfarani that ash-Shafici said: People are unanimously agreed on the khilafah of Abu Bakr as-Siddiq. That is because people were hard pressed after the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, but they did not find under the expanse of the sky one better than Abu Bakr, so they gave him authority over them.

اسد السنة در «فضائل» خود از معاویة بن قرة روایت کرده که گفت: یاران رسول خدا ﷺ هرگز در این که ابوبکر جانشین رسول خدا ﷺ است تردید نکردند، و او را جز «خلیفهٔ رسول خدا ﷺ» نمی‌خواندند، و هرگز بر خطا یا گمراهی اجماع نکردند.

Asad as-Sunnah narrated in his Fada’il that Mucawiyah ibn Qurrah said: The Companions of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, never doubted that Abu Bakr was the khalifah of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, and they would not call him anything but the khalifah of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, and they never agreed unanimously on a mistake or a misguidance.

الحاکم روایت کرده و آن را صحیح دانسته است که ابن مسعود، رضی الله عنه، گفت: آنچه مسلمانان نیکو بدانند، نزد الله نیکوست، و آنچه مسلمانان بد بدانند، نزد الله بد است. صحابه همگی بر این رأی بودند که ابوبکر را به خلافت نصب کنند.

Al-Hakim narrated, and he declared it sahih, that Ibn Mascud, may Allah be pleased with him, said: What the Muslims view as good is willi Allah good. And what the Muslims view as bad is with Allah had. The Companions all held the view that they should appoint Aim Bakr as the khalifah.

روایت کرد حاکم و ذهبی آن را صحیح دانست که مرّة الطیّب گفت: ابوسفیان بن حرب نزد علی آمد و گفت: «این امارت چیست که به فرومایه‌ترین و پست‌ترین افراد قریش رسیده است؟» منظورش ابوبکر بود. «به خدا سوگند، اگر می‌خواستم، آن را با سواره و پیاده علیه او پر می‌کردم.» علی گفت: «ای ابوسفیان، چقدر است که با اسلام و مردم آن دشمنی می‌ورزی، و این به اسلام هیچ آسیبی نرساند. ما ابوبکر را شایسته آن (خلافت) دیدیم!»

Al-Hakim narrated, and adh-Dhahabi declared it sahih, that Murrah at-Tayyib said: Abu Sufyan ibn Harb came to cAli and mid, ‘What is it with this authority that it is among the very least of Quraysh and the humblest of them?’ meaning Abu Bakr, ‘By Allah, If I had wished I would have filled it against him with horses and men.’ He said that cAli said, ‘How long you have been at enmity with Islam and its people, Abu Sufyan, and that did not hurt it at ull. We found Abu Bakr worthy of it (the khilafah)!