از جمله امور مهمی که در ایام خلافت او رخ داد: اعزام لشکر اسامه؛ جنگ با کسانی که از اسلام بازگشتند و با کسانی که از پرداخت زکات خودداری کردند؛ جنگ با مسیلمۀ کذاب؛ و گردآوری قرآن.

Those weighty matters which happened in his days were the despatch of Usamah’s army; fighting against the people who reneged (on Islam) and against those who refused the zakat-, Musaylimah the I ,iar; and the collection of the Qur’an.

الإسماعيلی روایت کرده است که عمر، رضی اللہ عنہ، گفت: هنگامی که رسول خدا ﷺ وفات یافت، هر کس از عرب که مرتد شد، مرتد شد و گفتند: «ما نماز خواهیم گزارد، اما زکات نخواهیم داد!» من نزد ابوبکر رفتم و گفتم: «ای جانشین رسول خدا ﷺ، با مردم مدارا کن و با ایشان نرم و ملایم باش، زیرا آنان تنها در حد حیوانات وحشی‌اند.» او گفت: «من امید یاری تو را داشتم و تو با بازداشتن یاری‌ات نزد من آمده‌ای.»

Al-Ismacili narrated that cUmar, may Allah be pleased with him, said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died there reneged whoever reneged of the Arabs and they said, ‘We will pray but we will not produce the zakat! I went to Abu Bakr and said, ‘Khalifah of the Messenger of Allah, be conciliatory with the people and be gentle and mild with them, for they are only on the level of wild animals.’ He said, ‘I hoped lor your help and you have come to me holding back your help.

ظالمان در جاهلیت و مجوزدهندگان در اسلام! به چه چیزی گمان داری که باید با آنها سازش کنم؟ با شعرهای ساختگی و جادوی جعلی؟ دور شو، دور شو! پیامبر ﷺ رفته است و وحی قطع شده است. به خدا سوگند، تا زمانی که شمشیر در دستم باشد با آنها خواهم جنگید، حتی اگر از دادن یک طناب زانوبند (شتر) به من خودداری کنند.» عمر گفت: من او را در این امر نافذتر از خودم و استوارتر یافتم، و او مردم را گرد آورد در اموری که برای بسیاری کم‌اهمیت و ناچیز می‌نمود، به سبب دشواری‌هایی که برای آنان داشت، هنگامی که من بر آنان فرمانده گماشته شدم.

Tyrannical in Jahiliyyah and granting licence in Islam! With what did you think I should conciliate them? With composed verses and forged magic? Away, away! The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, has gone and revelation is cut off. By Allah, I will fight them as long as the sword remains in my hand, even if they refuse me a hobbling rope (of a camel).’ cUmar said: I found him more penetrating on the matter than me, more resolute, and he collected the people together on matters which appeared little and unimportant to many because of their inconvenience to them when I was appointed in command over them.

ابو القاسم البغوی، ابو بکر الشافعی در «الفوائد» خود، و ابن عساکر روایت کرده‌اند که عایشه، رضی الله عنها، گفت: هنگامی که رسول خدا ﷺ وفات یافت، نفاق سر برآورد، عرب‌ها مرتد شدند و انصار خود را کنار کشیدند. اگر آنچه بر پدرم نازل شد بر کوه‌های استوار فرود می‌آمد، آنها را درهم می‌شکست. در هیچ نکته‌ای اختلاف نکردند مگر اینکه پدرم در دریافتن مصلحت و داوری درباره آن پیشگام بود. گفتند: «پیامبر ﷺ کجا دفن شود؟» ما کسی را که از این موضوع آگاهی داشته باشد نیافتیم. آنگاه ابو بکر گفت: «از رسول خدا ﷺ شنیدم که می‌فرمود: هیچ پیامبری نمی‌میرد مگر آنکه زیر بستری که بر آن جان داده دفن می‌شود.» او گفت:

Abu’l-Qasim al-Baghawi, Abu Bakr ash-Shafici, in his Fawa’id, and Ibn cAsakir narrated that cA’ishah, may Allah be pleased with her, said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died then hypocrisy raised its head, the Arabs reneged and the Ansar secluded themselves. If that which descended on my father had come down on the immovable mountains it would have broken them. They did not disagreeon a point but that my father was prompt with its utility and its judgement. They said, ‘Where should the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, be buried?’ We could not find anyone with knowledge of that. Then Abu Bakr said, ‘I heard the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, saying, “No Prophet dies but that he is buried beneath the bed upon which he died.’” She said:

آنان در مورد میراث او اختلاف کردند و کسی را که در این مسئله دانش داشته باشد نیافتند. سپس ابوبکر گفت: «از رسول خدا ﷺ شنیدم که می‌فرمود: "ما گروه پیامبران، از ما ارث برده نمی‌شود؛ آنچه از خود باقی می‌گذاریم صدقه است."» برخی از اهل علم گفته‌اند: این نخستین اختلافی بود که میان صحابه، که خدا از ایشان خشنود باد، رخ داد. برخی گفتند: «او را در مکه، شهر زادگاهش، دفن می‌کنیم»، و برخی گفتند: «نه، در مسجدش»، و برخی گفتند: «نه، در البقیع»، و برخی گفتند: «در بیت المقدس، گورستان پیامبران»، تا آنکه ابوبکر دانشی را که داشت به آنان گفت. ابن زنجویه گفته است: این سنت از میان همه مهاجران و انصار ویژه صدیق بود و آنان برای آن به او رجوع کردند.

They disagreed about his inheritance and could find no-one with knowledge on that point, then Abu Bakr said, ‘I heard the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, saying, “We, the company of the Prophets, we are not inherited from. What we leave is sadaqah”’ Some of the men of knowledge said: This was the first disagreement which happened among the Companions, may Allah be pleased with them. Some said, ‘We will bury him in Makkah, his city in which he was born’, and others said, ‘No, in his mosque,’ and others said, ‘No, in al-Baqic’, and others said, ‘In al-Bait al-Maqdis, the burial ground of the Prophets’, until Abu Bakr told them of the knowledge that he had. Ibn Zunjawayh said: This Sunnah was one which was uniquely as-Siddiq’s among all of the Muhajirun and Ansar and they had recourse to him for it.

البیہقی اور ابن عساکر نے روایت کیا کہ ابو ہریرہ رضی اللہ عنہ نے فرمایا: "اس ذات کی قسم جس کے سوا کوئی معبود نہیں، اگر ابوبکر خلیفہ مقرر نہ ہوتے تو اللہ کی عبادت نہ کی جاتی۔" پھر انہوں نے یہ بات دوسری بار کہی اور پھر تیسری بار کہی۔ کسی نے ان سے پوچھا: "ابو ہریرہ! یہ کیسے؟" تو انہوں نے فرمایا: "رسول اللہ ﷺ نے اسامہ بن زید کو سات سو آدمیوں کے ساتھ شام کی طرف بھیجا۔ جب وہ ذوخشب پہنچے تو نبی ﷺ کا وصال ہو گیا، اور مدینہ کے گرد و پیش کے عرب اپنے اسلام سے پھر گئے۔ رسول اللہ ﷺ کے صحابہ آپ کے گرد جمع ہوئے اور کہا: "اس لشکر کو واپس بلا لیجیے۔ کیا آپ ان کو رومیوں کی طرف بھیجتے ہیں جبکہ مدینہ کے گرد کے عرب مرتد ہو چکے ہیں؟" انہوں نے فرمایا: "اس ذات کی قسم جس کے سوا کوئی معبود نہیں، اگر کتے بھی نبی ﷺ کی ازواج کو ان کے پاؤں سے گھسیٹ رہے ہوں تب بھی میں اس لشکر کو واپس نہیں لوں گا جسے رسول اللہ ﷺ نے روانہ فرمایا تھا، اور نہ اس جھنڈے کو کھولوں گا جو آپ ﷺ نے باندھا تھا!" چنانچہ انہوں نے اسامہ کو روانہ کیا۔ جس قبیلے سے بھی یہ لشکر گزرتا جو ارتداد کا ارادہ رکھتا تھا، وہ (دل میں) کہتا: "اگر یہ لوگ (اہلِ مدینہ) طاقت نہ رکھتے تو ان جیسا لشکر ان میں سے نہ نکلتا، اس لیے انہیں چھوڑ دو یہاں تک کہ یہ رومیوں سے جا ملیں۔" پس انہوں نے رومیوں سے مقابلہ کیا، انہیں شکست دی، قتل کیا اور صحیح سالم واپس آ گئے، چنانچہ وہ قبائل اسلام پر ثابت قدم رہے۔ اور عروہ سے روایت ہے کہ انہوں نے فرمایا: رسول اللہ ﷺ اپنی بیماری میں یہ فرمانے لگے: "اسامہ کا لشکر روانہ کرو،" یہاں تک کہ وہ لشکر چل پڑا اور الجرف تک پہنچ گیا (جو مدینہ سے شام کے راستے پر تین میل کے فاصلے پر ہے)۔ اسامہ کی زوجہ فاطمہ بنت قیس نے ان کی طرف پیغام بھیجا کہ "جلدی نہ کرنا، کیونکہ رسول اللہ ﷺ شدید بیمار ہیں۔" او تا زمانی که رسول خدا ﷺ وفات نیافت، حرکت نکرد. چون رسول خدا ﷺ وفات یافت، نزد ابوبکر بازگشت و گفت: «رسول خدا ﷺ مرا فرستاد در حالی که ما در این وضعیتی که شما دارید نبودیم. می‌ترسم که اعراب (از اسلام خود) برگردند، و اگر برگردند، آنان نخستین کسانی‌اند که با آنان جنگ می‌شود. و اگر برنگردند، من ادامه می‌دهم، زیرا بزرگان قوم و بهترین آنان با من‌اند.» ابوبکر میان مردم برخاست و گفت: «به خدا سوگند، اگر پرندگان شکاری مرا برباییند، برایم محبوب‌تر است از اینکه چیزی را بر فرمان رسول خدا ﷺ مقدم بدارم.» سپس او را فرستاد.

Al-Bayhaqi and Ibn cAsakir narrated that Abu Hurayrah, may Allah be pleased with him, said: ‘By the One Whom there is no god but Him, if Abu Bakr had not been appointed khalifah then Allah would not have been worshipped.’ Then he said it a second time and then he said it a third time. Someone said to him, ‘How so, Abu Hurayrah?’ So he said, ‘The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, directed Usamah ibn Zaid, along with seven hundred men, to Syria. When they arrived at Dhu Khushub the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, died, the Arabs around Madinah reneged on their Islam and the companions of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, gathered around him and said, “Bring these back. Do you direct these against the Byzantines while the Arabs around Madinah have reneged?” He said, “By the One Whom there is no god but Him, even if dogs were dragging the wives of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, by their feet I would not return an army which the Messenger of Allah had sent out, nor undo a standard wliich he had tied!” He sent Usamah, and every tribe he would pass by which was wishing to renege would say (to themselves), “If these (the people of Madinah) did not have power, the like of these (the army) would not have come out from among them, so let us leave them alone until they meet the Byzantines.” They met them, defeated them, killed them and returned safely, so that they (the tribes) remained firm in Islam.’ And he narrated that cUrwah said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, began to say in his illness, 'Despatch the army of Usamah,’ so that it travelled until it reached al-Jurf (three miles from Madinah on the road to Syria). His (Usamah’s) wife, Fatimah bint Qais, sent a message to him saying, 'Do not hasten, because the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, is heavily afflicted.’ He did not proceed until the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died. When he died, he returned to Abu Bakr and said, ‘The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, sent me while we were not in this state of yours. I fear that the Arabs will reject (their Islam), and if they reject, they are the first to be fought. If they do not reject, I will carry on, because with me are the chiefs of the people and the best of them.’ Abu Bakr addressed the people and said, ‘By Allah, that birds (of prey) were to snatch me away is more beloved to me than that I should give anything precedence over the command of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.’ Then he sent him.

ذہبی نے کہا: جب رسول اللہ ﷺ کی وفات کی خبر علاقوں میں مشہور ہو گئی تو عربوں کے بہت سے گروہ اسلام سے پھر گئے اور زکات دینے سے انکار کر دیا، چنانچہ ابوبکر الصدیق نے ان سے جنگ کی تیاری کی۔ عمر اور دیگر صحابہ نے انہیں مشورہ دیا کہ ان سے جنگ نہ کریں، تو انہوں نے فرمایا: ’’اللہ کی قسم! اگر وہ مجھے ایک رسی یا ایک بکری کا بچہ بھی نہ دیں جو وہ رسول اللہ ﷺ کو ادا کیا کرتے تھے، تو میں اس کے انکار پر ان سے ضرور لڑوں گا۔‘‘ عمر نے کہا: ’’آپ ایسے لوگوں سے کیسے لڑ سکتے ہیں جبکہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا ہے: ”مجھے حکم دیا گیا ہے کہ میں لوگوں سے اس وقت تک جنگ کروں جب تک وہ یہ نہ کہہ دیں کہ اللہ کے سوا کوئی معبود نہیں، اور یہ کہ محمد ﷺ اللہ کے رسول ہیں، اور جس نے یہ کہہ دیا اس کا مال اور جان مجھ سے محفوظ ہو گئی، سوائے اس کے حق کے (یعنی سزا کے)۔“

Adh-Dhahabi said: When the death of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, became well known in the districts, many groups of the Arabs reneged on their Islam and refused the zakat so Abu Bakr as-Siddiq prepared to fight them. cUmar and others counselled him to avoid fighting them, so he said, ‘By Allah, if they refused me a hobbling cord or a young she-goat which they used to pay to the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, I would fight them over its refusal.’ TJmar said, ‘How can you fight people when the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, “I have been ordered to fight people until they say: There is no god but Allah, and that Muhammad is the Messenger of Allah, and whoever said it, his property and his blood are safe from me except for its due (punishment for crimes)

...و حسابه على الله۔» فقال أبو بكر: «والله لأقاتلن من فرّق بين الصلاة والزكاة، فإن الزكاة حق المال، وقال: إلا بحقها»۔ قال عمر: «فوالله ما هو إلا أن رأيت أن الله قد شرح صدر أبي بكر للقتال فعرفت أنه الحق»۔ أخرجه الشيخان وغيرهما۔ Persian translation: ...و حسابش با خداست.» ابوبکر گفت: «به خدا سوگند، با هر کس که میان نماز و زکات جدایی اندازد خواهم جنگید، زیرا زکات حق مال است، و [پیامبر ﷺ] فرمود: "مگر به حق آن"»۔ عمر گفت: «به خدا سوگند، جز این نبود که دیدم خداوند سینه ابوبکر را برای جنگ گشاده کرده است و دانستم که آن حق است»۔ بخاری و مسلم و دیگران آن را روایت کرده‌اند۔

and his reckoning is up to Allah.”?’ Abu Bakr said, ‘By Allah, I will fight whoever makes a distinction between the prayer and the zakat, for the zakat is what is due on property, and he said, “Except for its due.’” cUmar said, ‘By Allah, it was only that I saw that Allah had expanded the breast of Abu Bakr to fighting and I knew that it was right.’ The two Shaykhs and others narrated it.

عُروة گفت: ابوبکر همراه با مهاجرین و انصار بیرون رفت تا به باتلاقی در مقابل نجد رسید و اعراب بادیه‌نشین با خانواده‌هایشان گریختند. مردم با ابوبکر سخن گفتند و گفتند: «به مدینه، نزد کودکان و زنان بازگرد و فرماندهی لشکر را به مردی بسپار.» آنان اصرار ورزیدند تا اینکه او بازگشت و خالد بن ولید را به فرماندهی گماشت. او به خالد گفت: «اگر آنان در اسلام تسلیم شوند و صدقه (زکات) بپردازند، پس هرکدام از شما که بخواهد بازگردد، می‌تواند بازگردد.» و ابوبکر به مدینه بازگشت.

cUrwah said: Abu Bakr went out with the Muhajirun and the Ansar until he reached a swamp opposite Najd and the nomadic Arabs fled with their families. The people spoke to Abu Bakr and said, ‘Go back to Madinah, to the children and women, and put a man in command of the army,’ and they persisted until he returned, putting Khalid ibn al-Walid in command. He said to him, ‘If they submit in Islam and pay the sadaqah (the zakai) then whoever of you wishes to return may return,’ and Abu Bakr went back to Madinah.

الدارقطنی روایت کرده است که ابن عمر گفت: هنگامی که ابوبکر بیرون رفت و بر شترش سوار شد، علی بن ابی طالب افسار آن را گرفت و گفت: «ای خلیفهٔ رسول خدا ﷺ، کجا می‌روی؟ به تو همان را می‌گویم که رسول خدا ﷺ در روز اُحد به تو گفت: "شمشیرت را در نیام کن و ما را با خودت اندوهگین و نگران مکن"، و به مدینه بازگرد، زیرا به خدا سوگند، اگر به خاطر تو اندوهگین شویم، دیگر هرگز در اسلام نظمی باقی نخواهد ماند.» هَنْدَلَةُ بن علی اللیثی گفت که ابوبکر خالد را فرستاد و به او دستور داد که با مردم بر سر پنج امر بجنگد، و هر که یکی از آن‌ها را ترک کند، با او بجنگد همان‌گونه که با کسی که هر پنج را ترک کند می‌جنگد: شهادت به اینکه معبودی جز الله نیست و محمد ﷺ بندهٔ اوست و فرستادهٔ اوست، برپا داشتن نماز، پرداخت زکات، روزهٔ رمضان و حج خانهٔ خدا. خالد و کسانی که با او بودند در جمادی الآخره بیرون رفتند و با بنی اسد و غطفان جنگیدند. هر که را کشتند کشتند و هر که را اسیر کردند اسیر کردند، و بقیه به اسلام بازگشتند.

Ad-Daraqutni narrated that Ibn TJmar said: When Abu Bakr set out and was mounted on his camel, cAli ibn Abi Talib took hold of its reins and said, ‘Where are you going, Khalifah of the Messenger of Allah? I say to you that which the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said to you on the Day of Uhud, “Sheath your sword, and do not cause us grief and concern for your person,” and return to Madinah, for, by Allah, if we are caused to grieve because of you there will not be any order in Islam ever.’ Handhalah ibn cAli al-Laythi said that Abu Bakr sent Khalid and ordered him to fight people over five matters, and that whoever abandoned one of them, he was to fight him just as he was to fight whoever abandoned all five: the shahadah that there is no god but Allah and that Muhammad is His slave and messenger, the establishment of the prayer, the production of the zakat, the fast of Ramadan and the pilgrimage of the House. Khalid unci those with him went out in Jumada al-Akhirah and fought Banu Asad and Ghatafan. They killed whomever they killed and captured whomever they captured, and the rest returned to Islam.

در این واقعه عُکّاشہ بن محصن و ثابت بن اَقرَم شہید شدند۔

In this event cUkkashah ibn Mihsan and Thabit ibn Aqram were martyred.

در ماه رمضان امسال، فاطمه، رضی الله عنها، دختر رسول خدا ﷺ، درگذشت. او سیده زنان جهان بود و سنش بیست و چهار سال بود. الذهبی گفت: رسول خدا ﷺ جز از راه او نسلی نداشت، زیرا نسل دخترش زینب منقطع شد؛ این را الزبیر بن بکار گفته است.

In Ramadan of this year, Fatimah, may Allah be pleased with her, the daughter of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died, the Mistress (.Sayyidah) of the world’s women, and her age was twenty-four years old. Adh-Dhahabi said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, had no descendants but through her, because the issue of his daughter Zaynab became extinct, az-Zubayr ibn Bakkar said.

کلثوم‌بن‌حُصین... — نه، این متن کاملاً تاریخی است و باید ترجمه شود. ام‌أیمن یک ماه پیش از ایشان درگذشت. در شوال، عبدالله بن أبی‌بکر درگذشت. سپس خالد با لشکرش به سوی یمامه رفت تا مسیلمه کذاب را سرکوب کند؛ این در اواخر سال بود. دو سپاه با هم روبه‌رو شدند، محاصره چند روز ادامه یافت، و سرانجام آن دروغگو کشته شد، خدا لعنتش کند. وحشی، همان کسی که حمزه را کشته بود، او را کشت. تعداد زیادی از صحابه در آنجا به شهادت رسیدند: ابوحذیفة بن عتبة، سالم آزاده‌شدهٔ ابوحذیفه، شجاع بن وهب، زید بن الخطاب، عبدالله بن سهل، مالک بن عمرو، طفیل بن عمرو الدوسی، یزید بن قیس، عامر بن البُکیر، عبدالله بن مخرمة، السائب بن عثمان بن مظعون، عباد بن بشر، معن بن عدی، ثابت بن قیس بن شماس، ابودجانة سماک بن خرشة، و شمار زیادی که جمعاً به هفتاد تن (از صحابه) رسیدند. مسیلمه در روز مرگش صد و پنجاه ساله بود، و تولدش پیش از تولد عبدالله، پدر پیامبر ﷺ، بوده است.

Umm Ayman died a month before her. In Shawwal cAbdullah ibn Abi Bakr died. Then Khalid went with his army to al-Yamamah to light Musaylimah the Liar, towards the end of the year. The two hosts met, the siege lasted some days, and then the Liar was killed, may Allah curse him. Wahshi, the one who killed Hamzah, killed him. A great number of the Companions were martyred there: Abu Hudhayfah ibn cUtbah, Salim the freed slave of Abu Hudhayfah, Shujac ibn Wahb, Zaid ibn al-Khattab, cAbdullah ibn Sahl, Malik ibn cAmr, at-Tufayl ibn cAmr ad-Dawsi, Yazid ibn Qais, cAmir ibn al-Bukayr, cAbdullah ibn Makhramah, as-Sa’ib ibn cUthman ibn Madhcun, cAbbad ibn Bishr, Macan ibn cAdi, Thabit\ibn Qais ibn Shamas, Abu Dujanah Simak ibn Harb and a large number totalling seventy (of the Companions). Musaylimah, on the day of his death, was one hundred and fifty years old, his birth having been before the birth of cAbdullah, the father of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace.

در سال دوازدهم، ابوبکر الصدیق علاء بن الحضرمی را به بحرین فرستاد، کسانی که از اسلام برگشته بودند. آنان در جواثا با هم روبرو شدند و مسلمانان پیروز شدند. او عکرمه بن ابی جهل را به عُمان فرستاد، کسانی که از اسلام برگشته بودند، و مهاجر بن ابی امیه را به مردم نُجیر فرستاد. زیاد بن لبید انصاری را به گروهی از کسانی که برگشته بودند فرستاد. در همان سال ابوالعاص بن الربیع، شوهر زینب دختر پیامبر ﷺ درگذشت، و همچنین السّائب بن جثامه اللیثی و ابومرثد الغنوی. در همان سال، پس از پایان جنگ با کسانی که برگشته بودند، ابوبکر الصدیق، خدا از او خشنود باد، خالد بن ولید را به سرزمین بصره فرستاد و او به اُبُلّه حمله کرد، آن را گرفت و مدائن کسری را که در عراق است، بخشی با صلح و بخشی با زور تصرف کرد. در همان سال ابوبکر الصدیق حج گزارد، سپس بازگشت و عمرو بن العاص و لشکر را به شام فرستاد؛ نبرد اجنادین در جمادی الاولی سال سیزدهم رخ داد و مسلمانان پیروز شدند. هنگامی که ابوبکر نزدیک به مرگ بود، مژده این پیروزی به او داده شد. عکرمه بن ابی جهل و هشام بن العاص همراه گروهی دیگر در آن نبرد به شهادت رسیدند. در همان سال نبرد مرج الصفّر رخ داد، مشرکان شکست خوردند و فضل بن العباس و دیگران به شهادت رسیدند.

In the twelfth year, as-Siddiq sent al-cAla’ ibn al-Hadrami to Bahrain who had reneged. So they met at Jawatha and the Muslims were victorious. He sent cIkrimah ibn Abi Jahl to Oman who had reneged, and he sent al-Muhajir ibn Abi Umayyah to the people of Nujayr. He sent Ziyad ibn Labid al-Ansari to a group of those who had reneged. In that year Abu’l-cAs ibn ar-Rabic died, the husband of Zaynab, the daughter of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, also as-Sacb ibn Juthamah al-Laythi, and Abu Marthad al-Ghanawi. In that year, after finishing fighting the people who had reneged, as-Siddiq, may Allah be pleased with him, sent Khalid ibn al-Walid to the land of Basra and he raided Ubullah, captured it and took Mada’in Kisra, the one which is in Iraq, partly by treaty and partly by force. In that year Abu Bakr as-Siddiq undertook the Hajj, then returned and sent cAmr ibn al-cAs and the army to Syria; the battle of Ajnadayn happened in Jumada al-Ula of the thirteenth year, and the Muslims were victorious. Abu Bakr was given the good tidings when he was close to death. cIkrimah ibn Abi Jahl was martyred in it and Hisham ibn al-cAs among a group of others. In that year there was the battle of Marju’s-Suffar, the idolaters were defeated and al-Fadl ibn al-cAbbas, among others, was martyred.