سیف و الحاکم روایت کرده‌اند که ابن عمر گفت: سبب مرگ ابوبکر، درگذشت رسول خدا ﷺ بود. او اندوهگین شد و بدنش پیوسته تحلیل رفت تا آنکه درگذشت.

Saif and al-Hakim narrated that Ibn cUmar said: The cause of Abu Bakr’s death was the passing away of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace. He was distressed and his body continued to waste away until he died.

ابن سعد و حاکم با سندی صحیح روایت کرده‌اند که ابن شهاب نقل کرد: ابوبکر و حارث بن کلده از آبگوشتی می‌خوردند که به ابوبکر داده شده بود. حارث به ابوبکر گفت: «دستت را (از ظرف) بردار، ای جانشین رسول خدا ﷺ. به خدا سوگند، در آن یک سال زهر است. من و تو در یک روز خواهیم مرد.» ابوبکر دستش را از آن کشید. هر دو به تدریج بیمارتر شدند تا اینکه در پایان سال، در یک روز درگذشتند.

Ibn Sacd and al-Hakim narrated with a sahih isnad that Ibn Shihab related that Abu Bakr and al-Harith ibn Kaladah were eating a broth which Abu Bakr had been given. Al-Harith said to Abu Bakr, ‘Lift your hand (from the dish) Khalifah of the Messenger of Allah. By Allah, in it there is a year’s poison. I and you will die on the same day.’ He took his hand away from it. Both of them became increasingly sick until they died on the same day at the end of the year.

الحاکم روایت کرده است که الشعبی گفت: از این دنیای بد چه انتظاری می‌توان داشت، در حالی که رسول خدا ﷺ مسموم شد و ابوبکر نیز مسموم شد؟

Al-Hakim narrated that ash-Shacbi said: What can we expect from this awful world when the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was poisoned and Abu Bakr was poisoned?

واقدی و حاکم روایت کرده‌اند که عایشه، خدا از او خشنود باد، گفت: آغاز بیماری ابوبکر این بود که روز دوشنبه هفتم جمادی‌الآخره، که روزی سرد بود، غسل کرد. او پانزده روز تب داشت و برای نماز بیرون نرفت. او در شب سه‌شنبه، هشت روز مانده به پایان جمادی‌الآخره سال ۱۳ هجری، در شصت و سه سالگی درگذشت.

Al-Waqidi and al-Hakim narrated that cA’ishah, may Allah be pleased with her, said: The beginning of Abu Bakr’s illness was that he performed a ghusl on Monday the seventh of Jumada al- Akhirah which was a cold day. He had a fever for fifteen days and did not go out to the prayer. He died on the night of Tuesday eight days before the end of Jumada al-Akhirah in 13 AH, when he was sixty-three years old.

ابن سعد و ابن ابی الدنیا روایت کرده‌اند که ابوالسفر گفت:

Ibn Sacd and Ibn Abi’d-Dunya narrated that Abu’s-Safar said:

آنان در بیماری ابوبکر بر او وارد شدند و گفتند: «ای جانشین فرستادهٔ خدا، آیا برایت پزشکی نیاوریم که تو را معاینه کند؟» گفت: «او پیش‌تر مرا معاینه کرده است.» گفتند: «چه گفت؟» گفت: «همانا من آنچه را بخواهم انجام می‌دهم.» [سورۀ هود، ۱۰۸؛ سورۀ بروج، ۱۶]

They entered upon Abu Bakr during his illness and said, ‘Khalifah of the Messenger of Allah, shall we not call a doctor for you who will take a look at you?’ He said, ‘He has already taken a look at me.’ They said, ‘What did he say?’ He said, ‘Truly, I do what I will.’ (ref Qur’an 11: 108; 85: 16)

واقدی از راه‌های گوناگون روایت کرده است که هنگامی که ابوبکر به بیماری سختی دچار شد، عبدالرحمن بن عوف را فراخواند و گفت: «دربارهٔ عمر بن خطاب به من بگو.» او گفت: «تو دربارهٔ هیچ موضوعی از من نمی‌پرسی مگر آنکه از من آگاه‌تر هستی.» ابوبکر گفت: «و حتی اگر…؟» عبدالرحمن بن عوف گفت: «به خدا سوگند، او بهتر از آن است که تو او را می‌پنداری.» سپس عثمان بن عفان را فراخواند و گفت: «دربارهٔ عمر به من بگو.» او گفت: «از میان همهٔ ما، تو بیش از همه دربارهٔ او آگاهی.» گفت: «همان را بگو.» پس گفت: «خدایا، آگاهی من از او این است که باطنش بهتر از ظاهرش است و کسی مانند او در میان ما نیست.» او در مشورت خود، افزون بر این دو نفر، سعید بن زید، اُسید بن حُضیر و دیگرانی از مهاجران و انصار را نیز به حضور خواند. اُسید گفت: «خدایا، من او را بهترین مردم پس از تو می‌دانم.

Al-Waqidi narrated by various routes that when Abu Bakr became seriously ill, he called for cAbd ar-Rahman ibn cAwf and said, ‘Tell me about cUmar ibn al-Khattab.’ He said, ‘You do not ask me about any matter but that you are more knowledgeable of it than me.’ So Abu Bakr said, ‘And even if ...?’ cAbd ar-Rahman ibn cAwf said, ‘He, by Allah, is better than your view of him.’ Then he summoned cUthman ibn cAffan and said, ‘Tell me about cUmar.’ He said, ‘You of all of us know best about him.’ He said, ‘Tell me that,’ so he said, “O Allah, my knowledge of him is that his inward Is better than his exterior and that there is no-one like him among us.’ He included in his counsel, along with the two of them, Sacid Ibn Zaid, Usayd ibn al-Hudayr and others of the Muhajirun and Ansar. Usayd said, ‘O Allah, I know him to be the best after you.

ایشان به رضای (خداوند) خشنود و به خشم او ناخشنود است. آنچه او پنهان می‌دارد، بهتر از آن است که آشکار می‌سازد. هیچ‌کس برای این کار از او قوی‌تر نیست و هرگز بر آن اختیار نخواهد داشت.» برخی از اصحاب بر او وارد شدند و یکی از ایشان به او گفت: «وقتی پروردگارت تو را دربارهٔ نصب عمر به خلافت بر ما بازخواست کند، چه خواهی گفت، در حالی که خشونت او را دیده‌ای؟» ابوبکر گفت: «آیا می‌خواهی مرا بترسانی؟ به خدا سوگند، خواهم گفت: "خدایا، بهترین مردم خود را به خلافت بر ایشان گماشتم." آنچه را گفتم، به کسانی که پشت سر شما هستند برسانید.» سپس عثمان را فراخواند و گفت: «بنویس: "به نام خداوند بخشنده و مهربان. این وصیت ابوبکر بن ابی قحافه است در آخرین لحظات زندگی دنیا و هنگام خروج از آن، و در آغاز زندگی آخرت و هنگام ورود به آن، جایی که کافر ایمان می‌آورد، بدکار یقین می‌یابد و دروغگو راست می‌گوید. پس از خود عمر بن خطاب را خلیفهٔ شما قرار دادم؛ پس سخن او را بشنوید و از او فرمان برید. در وظیفه‌ام نسبت به خدا و پیامبرش ﷺ و دینش و نسبت به خودم و شما کوتاهی نکرده‌ام. اگر او عادل باشد، این نظر من دربارهٔ او و دانش من نسبت به اوست. و اگر دگرگون شود، هر کس بهرهٔ آنچه کسب کرده را خواهد داشت. من جز نیکی نخواستم و از امور نهان آگاه نیستم: ﴿وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ﴾ [الشعراء: ۲۲۷]. سلام و رحمت خدا و برکات او بر شما باد."» او نوشته را خواست و آن را مهر کرد. سپس دستور داد (آن را به) عمر ببرند؛ او با نامه‌ای که این‌گونه مهر شده بود بیرون رفت، و مردم بیعت کردند و از آن خشنود شدند. ابوبکر عمر را به‌طور خصوصی فراخواند و هر آنچه را لازم دید به او توصیه کرد. سپس [عمر] را رها کرد و ابوبکر دستانش را بالا برد و گفت: «خدایا، من از آن [کار] جز خیر ایشان و دفع فتنه‌ای که از آن می‌ترسیدم، قصدی نداشتم. و آنچه را که تو بهتر می‌دانی، برای ایشان انجام دادم، و عقل خود را در رسیدن به تصمیم برای ایشان به کار بستم، و بهترین ایشان و قوی‌ترین ایشان و مشتاق‌ترین ایشان به آنچه که ایشان را هدایت کند، بر ایشان گماشتم. و از فرمان تو آنچه (یعنی مرگ) به سوی من آمده، پس دیگری را به جای من بر ایشان بگمار، زیرا آنان بندگان تو هستند و ناصیه‌هایشان در دست توست. خدایا، زمامدارانشان را اصلاح کن، و او را از خلفای خود که راه راست را می‌پویند قرار ده، و رعیتش را برای او اصلاح فرما.» ابن سعد و حاکم از ابن مسعود روایت کرده‌اند که گفت: دوراندیش‌ترین مردم سه نفر بودند: ابوبکر آنگاه که عمر را به خلافت گماشت، زن همراه موسی آنگاه که گفت: «او را استخدام کن» (قرآن ۲۸: ۲۶)، و وزیر فرعون آنگاه که به همسرش گفت: «جایگاه او را گرامی دار» (قرآن ۱۲: ۲۱).

I le is pleased for the good pleasure (of Allah), and displeased for the displeasure (of Allah). What he conceals is better than what he makes public. No-one stronger for this command than him will ever have authority over it.’ Some of the Companions entered upon him and one said to him, ‘What will you say to your Lord when He asks you about your appointing cUmar as khalifah over us when you have seen his toughness?’ Abu Bakr said, ‘By Allah, are you trying to frighten me? I will say, “O Allah, I have appointed as khalifah over them the best of Your people.” Convey from me what I said to those behind you.’ Then he called cUthman and said, ‘Write, “In the name of Allah, the Merciful, the Compassionate. This is the testament of Abu Bakr ibn Abi Quhafah at the end of his time in the world, as he was leaving it, and at the beginning of his time in the Akhirah, as he was entering it, where the disbeliever will believe, the wicked will be certain, and the liar will tell the truth. I have appointed after me as khalifah over you cUmar ibn al-Khattab; so listen to him and obey him. I have not fallen short in my duty to Allah and His Messenger and His deen and to myself and you. If he is just, then that is my opinion of him and my knowledge of him. If he changes things, then every man has that which he earned. I intended good, and I do not know the hidden things, ‘... and the ones who do wrong shall know what place of transformation they will be transferred to! (Qur’an 26: 227) Peace be upon you and the mercy of Allah and His blessings.’” He asked for the writing and sealed it. Then he ordered 1 Uthman, and he went out with the letter thus sealed, and people pledged allegiance and were pleased with it. Abu Bakr summoned ‘ Umar in private and advised him whatever he advised him. Then he left him and Abu Bakr raised his hands and said, ‘O Allah, I only meant by that their good and feared dissension for them, and I have done for them what You know best, and I have exerted my intellect for them in arriving at a decision, and have appointed the best of them over them, and the strongest of them, and the most eager of them for that which would guide them. And there has come to me of Your command what has come to me (death), so put another in my place over them, for they are Your slaves, their forelocks are in Your hand. O Allah, put right their rulers, and make him one of Your khalifahs who take the right way, and put right his subjects for him.’ Ibn Sacd and al-Hakim narrated that Ibn Mascud said: The most farsighted of people were three: Abu Bakr when he appointed cUmar as khalifah, the woman companion of Musa when she said, ‘Hire him!' (Qur’an 28: 26), and the chief minister (of Fii^awn) when he said to his wife, ‘Honour his (Yusuf’s) dwelling place! (Qur’an 12: 21).

ابن عساکر روایت کرده که یاسر بن حمزه گفت: هنگامی که بیماری ابوبکر شدت گرفت، او برخاست و از پنجرهٔ کوچکی به مردم نگریست و گفت: «من پیمانی بسته‌ام؛ آیا به آن راضی خواهید بود؟» مردم گفتند: «به آن راضی خواهیم بود، ای خلیفهٔ رسول خدا.» سپس علی برخاست و گفت: «ما راضی نخواهیم بود مگر آنکه عمر باشد.» ابوبکر گفت: «آری، عمر است.» احمد روایت کرده که عایشه، رضی الله عنها، گفت: چون مرگ به ابوبکر رسید، گفت: «امروز چه روزی است؟» گفتند: «دوشنبه.» گفت: «اگر امشب بمیرم، تا فردا (برای دفن من) درنگ نکنید، زیرا محبوب‌ترین روزها و شب‌ها نزد من، نزدیک‌ترین آنها به رسول خدا ﷺ است.» مالک روایت کرده که عایشه، رضی الله عنها، گفت: ابوبکر بیست بار شتر از میوهٔ درختان خرما که از غابه بود را به او هدیه داد. هنگامی که مرگ به او رسید، گفت: «دخترکم، به خدا سوگند هیچ انسانی را دوست‌تر ندارم که پس از من ثروتمند باشی، و هیچ‌کس را پس از من نیازمندی‌اش برایم سنگین‌تر از تو نیست. بیست بار شتر از میوهٔ درختان خرما را به تو بخشیده بودم؛ اگر آنها را می‌بریدی و برمی‌داشتی، از آن تو می‌شد، اما امروز آن‌ها فقط مال وارثان است، که دو برادر و دو خواهر تو هستند، پس آن‌ها را بر اساس کتاب خدا میان خود تقسیم کنید.» عایشه گفت: «پدر، حتی اگر چنین و چنان هم بود، آن را رها می‌کردم. تنها اسماء (خواهرم) است؛ دیگری کیست؟» ابوبکر گفت: «کودکی که در شکم دختر خارجه است؛ گمان می‌کنم دختر باشد.» ابن سعد آن را روایت کرده است. در روایتی آمده که گفت: «کودکی که در شکم دختر خارجه است؛ به ذهنم می‌رسد که دختر باشد، پس به او توجه کن.» سپس او ام کلثوم را به دنیا آورد.

Ibn cAsakir narrated that Yasar ibn Hamzah said: When Abu Bakr’s illness grew serious he stood and looked over the people from a small window and said, ‘I have made a covenant, so will you be contented with it?’ So the people said, ‘We will be content with it, Khalifah of the Messenger of Allah.’ Then cAli stood and said, ‘We will not be content unless it is cUmar.’ He said, ‘It is cUmar.’ Ahmad narrated that CA’ ishah, may Allah be pleased with her, said: When death came to Abu Bakr, he said, ‘What day is this?’ They said, ‘Monday.’ He said, ‘If I die tonight do not wait until tomorrow (to bury me), because the most beloved of days and nights to me is the closest to the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.’ Malik narrated that CA’ ishah, may Allah be pleased with her, said that Abu Bakr made a present to her of the fruit-cuttings of palm trees, twenty camel loads, from al-Ghabah. When death came to him he said, ‘My little daughter, by Allah, there is no human being that I would more love to see wealthy than you, and there is no-one whose poverty after me is more grievous to me than you. I had given you as a gift twenty camel loads of fruit-cuttings of palm trees; if you had cut them and taken them they would have been yours, however loti ay they are only the property of the ones who inherit, who are your two brothers and your two sisters, so divide them up by the hook of Allah.’ She said, ‘Father, even if it had been so much and so much I would have given it up. There is only Asma’ (her sister), who is the other (sister)?’ He said, ‘The child who is in the womb of Kharijah’s daughter; I think it is a girl.’ Ibn Sacd narrated it. In a version he said, ‘The child who is in the womb of Kharijah’s daughter; it occurs to me that it is a girl, so make her your concern.’ Then she gave birth to Umm Kulthum.

ابن سعد روایت کرده است که عُروه گفت: ابوبکر یک‌پنجم از دارایی‌اش را وصیت کرد (و بقیه بر اساس شریعت تقسیم می‌شد)، و گفت: «من از مالم همان‌قدر برمی‌دارم که خداوند از غنیمت مسلمانان برمی‌دارد.» او همچنین روایت کرده است که او (ابوبکر)

Ibn Sacd narrated that cUrwah said that Abu Bakr bequeathed one fifth of his property (the rest being divided according to the shariah), and said, ‘I take from my wealth what Allah takes from the booty of the Muslims.’ He also narrated that he (Abu Bakr)

…گفت: «اینکه من یک پنجم را وصیت کنم برایم بهتر است از اینکه یک چهارم را وصیت کنم، و اینکه یک چهارم را وصیت کنم برایم بهتر است از اینکه یک سوم را وصیت کنم. هرکس یک سوم را وصیت کند، چیزی باقی نمی‌گذارد.» سعید بن منصور روایت کرد که الضحاک گفت: ابوبکر و علی هر دو یک پنجم از اموال خود را به کسانی وصیت کردند که از نزدیکانشان ارث نمی‌بردند.

said, ‘That I should bequeath a fifth is preferable to me than that I should bequeath a quarter, and that I should bequeath a quarter would be preferable to me than bequeathing a third. Whoever bequeathed a third leaves nothing.’ Sacid ibn Mansur narrated that ad-Dahhak said that Abu Bakr and cAli both bequeathed a fifth of their properties to those who were not entitled to inherit from them of their close relatives.

عبدالله بن احمد در زوائد الزهد روایت کرده است که عائشه، رضی الله عنها، گفت: به خدا سوگند، ابوبکر نه دیناری و نه درهمی بر جای نگذاشت که خداوند بر آن سکه زده باشد.

cAbdullah ibn Ahmad narrated in Zawa’idaz-Zuhd that CA’ishah, may Allah be pleased with her, said: By Allah, Abu Bakr left neither a dinar nor a dirham of which Allah had struck the die.

ابن سعد و دیگران روایت کرده‌اند که عایشه، رضی الله عنها، گفت: هنگامی که ابوبکر به بیماری سختی دچار شد، من این آیه را خواندم:

Ibn Sacd and others narrated that cA’ishah, may Allah be pleased with her, said: When Abu Bakr became grievously ill I quoted this verse:

«به جانت سوگند! مال و ثروت به کار آدمی نمی‌آید، آن روز که جان در گلو به خرخر افتد و سینه از آن تنگ شود»، و او چهره‌اش را گشود و گفت: «چنین نیست. بلکه بگو: "و سکرات مرگ به حق فرا می‌رسد. این همان چیزی است که از آن روی می‌گردانیدی."» (قرآن ۵۰: ۱۹)

‘By your life! Wealth does not avail the man, When one day it (the spirit) rattles in the throat and the breast becomes constricted by it,’ and he uncovered his face and said, ‘It is not like that. Rather say, “And the agony of death comes in truth. That is what you used to turn away from.” (Qur’an 50: 19)

«دو لباسم را بیرون بیاور و آن‌ها را بشوی، سپس مرا در همان‌ها دفن کن.»

‘Look out my two cloths and wash them, then bury me in them.

زنده به نو بیش از مرده نیازمند است.» ابو یعلی روایت کرد که عایشه، خدا از او خشنود باد، گفت: هنگامی که ابوبکر در آستانه مرگ بود، بر او وارد شدم و گفتم:

The living has more need of the new than the dead.’ Abu Yacla narrated that cA’ishah, may Allah be pleased with her, said: I entered upon Abu Bakr when he was on the point of death and I said:

«هر کس که اشکش در حالتِ بی‌نیازی بی‌وقفه جاری باشد، در تلخی‌ها ریخته خواهد شد.» پس او گفت: «این را نگو؛ بلکه بگو: "و سکرات مرگ به حق می‌رسد. این همان چیزی است که از آن روی می‌گرداندی!"» سپس گفت: «پیامبرِ خدا ﷺ در چه روزی وفات یافت؟» گفتم: «دوشنبه.» گفت: «امیدوارم که میان الان و شب باشد.» و او در شبِ قبل از سه‌شنبه وفات یافت و پیش از صبح دفن شد.

‘Whoever’s tears are ceaseless in sufficiency, in bitterness they will be poured out.’ So he said, ‘Do not say this; rather say, “And the agony of death comes in truth. That is what you used to turn away from!” Then he said, ‘On what day did the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, die?’ I said, ‘Monday.’ He said, ‘I hope that it is between now and the night,’ and he died on the night before Tuesday, and was buried before the morning.

عبدالله بن أحمد در «زوائد الزهد» روایت کرده که بکر بن عبدالله المزنی گفت: هنگامی که مرگ به سراغ ابوبکر آمد، عایشه، رضی‌الله‌عنها، بالای سرش نشست و گفت:

cAbdullah ibn Ahmad narrated in Zawa’idaz-Zuhd that Bakr ibn cAbdullah al-Mazani said: When death came to Abu Bakr, cA’ishah, may Allah be pleased with her, sat at his head and said:

«هر صاحب شتری روزی باید آنها را برای آب دادن ببرد، و هر دارندهٔ غنیمتی روزی باید آن را از دست بدهد.» ابوبکر آن را فهمید و گفت: «چنین نیست، دخترم، بلکه همان‌طور است که الله فرموده است:

‘Every owner of camels must one day take them to drink, and every possessor of plunder must be despoiled.’ Abu Bakr understood it and said, ‘It is not like that, my daughter, rather it is as Allah said:

«وَجَاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ۖ ذَٰلِكَ مَا كُنتَ مِنْهُ تَحِيدُ» — و احمد روایت کرده است که عایشه، خدا از او خشنود باد، همچنین گفت که این آیه را در حالی تلاوت کرد که ابوبکر در حال جان دادن بود.

“And the agony of death comes in truth. That is what you used to turn away from!" Ahmad narrated that CA’ishah, may Allah be pleased with her, also said that she quoted this verse while Abu Bakr was dying:

«و طاهر مطهر، یُستسقی الغمام بوجهه، ثمال الیتامی، عصمة للأرامل». قال أبو بکر: ذاک رسول الله صلی الله علیه وسلم.» ابن ابی الدنیا روایت کرد که عبدالله بن احمد در «زوائد الزهد» روایت کرده که عبادة بن قیس گفت: هنگامی که مرگ ابوبکر فرا رسید، به عایشه گفت: «این دو جامه‌ام را بشوی و مرا در آن‌ها بپوشان، زیرا پدرت یکی از دو مرد است: یا با بهترین لباس پوشانده می‌شود یا با بدترین وضع برهنه می‌گردد.» ابن ابی الدنیا روایت کرد که ابن ابی ملیکه گفت: ابوبکر در واپسین وصیت خود گفت که همسرش اسماء بنت عُمیس بدن او را بشوید و عبدالرحمن بن ابی بکر او را یاری دهد.

‘And a pure one, free from faults, from whose face the clouds draw drinking water, Orphans love (him), a protection for the widows.’ Abu Bakr said, ‘That was the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.’ ' Abdullah ibn Ahmad narrated in Zawdidaz-Zuhd that cUbadah Ibn Qais said: When death came to Abu Bakr he said to cA’ishah, 'Wash these two cloths of mine and wrap me in them, for your father is one of two men: either dressed in the best way or stripped in the worst way.’ Ibn Abi’d-Dunya narrated that Ibn Abi Mulaykah said that Abu Bakr left as his last wish that his wife, Asma’ bint cUmays, should wash his body and that cAbd ar-Rahman ibn Abi Bakr should help her.

[ابن سعد روایت کرده است که سعید بن المسیب گفت: عمر، خدا از او خشنود باد، بر ابوبکر میان قبر (پیامبر ﷺ) نماز گزارد]

[bn Sacd narrated that Sacid ibn al-Musayyab said that cUmar, may Allah be pleased with him, prayed over Abu Bakr between the grave (of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace)

و بر منبر [رفت]، و بر او چهار تکبیر گفت.

and the minbar, and said four takbirs over him.

روایت شده که عروه و القاسم بن محمد گفتند: ابوبکر در آخرین وصیت خود به عایشه سفارش کرد که کنار پیامبر خدا ﷺ دفن شود. هنگامی که درگذشت، برای او گوری کندند و سرش را در کنار شانه‌ی پیامبر ﷺ قرار دادند، و طاقچه‌ای که پیکر در آن نهاده شد.

He narrated that cUrwah and al-Qasim ibn Muhammad said that Abu Bakr left as his last wish to cA’ishah that he should be huried by the side of the Messenger of Allah, may Allah bless him ;md grant him peace. When he died, they dug a grave for him and put his head at the shoulder of the Messenger, may Allah bless him iind grant him peace, and the niche (wherein the body was laid)

لمس قبرَ الرسولِ ﷺ.

touched the grave of the Messenger, may Allah bless him and grant him peace.

او روایت کرده که ابن عمر گفت: عمر، طلحه، عثمان و عبدالرحمن بن ابی بکر به قبر ابوبکر فرود آمدند (تا جسد را در لحد قرار دهند). او از راههای گوناگون بسیاری روایت کرده که ابوبکر در شب دفن شد.

He narrated that Ibn cUmar said: cUmar, Talhah, cUthman and Abd ar-Rahman ibn Abi Bakr got down into Abu Bakr’s grave (to place the body in the niche). He narrated by many different routes that he was buried at night.

او روایت کرده که ابن المسیب گفت: هنگامی که ابوبکر درگذشت، مکه با زلزله‌ای لرزید. پس ابوقحافه گفت: «این چیست؟» گفتند: «پسرت درگذشته است.» او گفت: «مصیبتی بزرگ! پس از او چه کسی زمام امور را به دست گرفته است؟» گفتند: «عمر.» گفت: «همراه او (یار او).» او روایت کرده که مجاهد گفت: ابوقحافه آنچه را از ابوبکر به ارث برده بود، به پسر ابوبکر بازگرداند، و ابوقحافه پس از ابوبکر تنها شش ماه و چند روزی زنده ماند. او در محرم سال چهاردهم هجری، در حالی که نود و هفت سال داشت، درگذشت.

He narrated that Ibn al-Musayyab said that when Abu Bakr died, Makkah was shaken by an earthquake, and so Abu Quhafah said, ‘What is this?’ They said, ‘Your son has died.’ He said, ‘A great misfortune! Who has undertaken the command after him?’ They said, ‘cUmar.’ He said, ‘His companion.’ He narrated that Mujahid said that Abu Quhafah returned the inheritance he received from Abu Bakr to the son of Abu Bakr and that Abu Quhafah only lived six months and some days after Abu Bakr. He died in Muharram of 14 AH when he was ninety-seven years of age.

اهل علم گفته‌اند: هیچ‌کس در زمان حیات پدرش خلافت را به دست نگرفت جز ابوبکر، و هیچ پدری از خلیفه‌ای ارث نبرد جز پدر ابوبکر.

The men of knowledge said: No-one took the khilafah during the life of his father except for Abu Bakr, and no father inherited from a khalifah except for Abu Bakr’s.

روى الحاكم عن ابن عمر قال: حكم أبو بكر سنتين وسبعة أشهر.

Al-Hakim narrated that Ibn cUmar said: Abu Bakr ruled for two years and seven months.

در تاریخ ابن عساکر با سند خود آمده است که الأصمعی گفت: خفاف بن ندبة السلمی، در سوگ ابوبکر، چنین گفت:

There is in the Tarikh of Ibn cAsakir with its isnad that Asmaci said: Khufaf ibn Nudbah as-Salami said, mourning Abu Bakr:

هیچ موجود زنده‌ای، بگو! ماندگاری ندارد، و تمام جهان، کار آن نابودی است.

‘No living thing, tell it! has permanence, and all of the world, its business is annihilation.

و مال نزد مردم امانتی است که به عاریت داده شده، و شرط آن بازگرداندن است.

And property with the people is a deposit loaned and the condition on it is repayment.

انسان کار میکند و کسی در کمین اوست؛ چشم بر او گریه میکند و آتش (اندوه بیش از حد) در مغز شعلهور است.

Man works and there is one lying in wait for him; the eye mourns him, and the fire (excessive grief) of the brain.

او یا تو ناتوان و فرتوت می‌شود، یا کشته می‌شود، یا بیماری‌ای بر او چیره می‌گردد که درمانی برای آن نیست.

He becomes decrepit or he is slain or there overcomes him a sickness which afflicts him and for which there is no cure.

به راستی، ابوبکر همان غوث (باران‌رسان) است؛ اگر جوزا نمی‌بود، گیاهان با آب نمی‌رویدند.

Truly, Abu Bakr he is the succour (the rain) if Orion did not make vegetables to grow with water.

به خدا سوگند، آن جوانِ دارنده‌ی ازار (مردمِ عادی)

By Allah, the young wearer of a lower garment (common people)

نه پوشندهٔ جامهٔ بالایی (نخبگان) به روزهای او (یعنی روزهای زندگی او) نمی‌رسد.

nor the wearer of an upper garment (the elite) does not reach his days.

هر کس برای رسیدن به روزهایش تلاش کند و خود را به زحمت اندازد، خویش را در سرزمینی خالی و بی‌کس تنها خواهد گذاشت.

Whoever works to reach his days, exerting himself, will isolate liimself in an empty land.