الله تعالیٰ فرمود: «ای کسانی که ایمان آوردهاید! از الله اطاعت کنید و از رسول و از صاحبان امر میان خودتان اطاعت کنید» (قرآن ۴:۵۹). القرطبی در تفسیر این آیه روایت میکند.

A llah, exalted is He, said: “You who believe! obey Allah and obey the L \ Messenger and those in command among you!' (Qur’an 4:59) Al- . Jk-Qurtubi narrates in commentary on this ayah.

هنگامی که خداوند، پاک و والا، در آیهٔ پیشین خطاب را به زمامداران کرده و با آنان آغاز نموده و به ادای امانتها و داوری عادلانه میان مردم فرمان داده بود، در این آیه خطاب را به رعیت آنان متوجه ساخت و نخست، که عظیم و جلیل است، به اطاعت از خودش فرمان داد؛ یعنی اجرای فرمانهایش و دوری از نهیهایش. سپس، در مرتبهٔ دوم، به اطاعت از پیامبرش ﷺ در آنچه امر و نهی کرده است، و سپس، در مرتبهٔ سوم، به اطاعت از امیران، بنا بر دیدگاه اکثریت غالب، و همچنین ابوهریره، ابن عباس و دیگران. سهل بن عبدالله تُستَری گفته است: «در هفت چیز از سلطان اطاعت کن: ضرب درهم و دینار، پیمانهها و وزنهها، قضاوتها، حج، نماز جمعه، دو عید و جهاد.» (القرطبی، الجامع لأحكام القرآن، دار إحياء التراث العربي، بیروت، لبنان، ۱۴۰۵ / ۱۹۸۵)

When He, glorious is He and exalted, had previously addressed himself to those in authority in the previous ayah and had begun with them and ordered them to discharge trusts and to judge justly between people, then He proceeded in this ayah to address Himself to their subjects, and He ordered obedience to Himself, mighty is He and majestic, first of all, which means obeying His commands and avoiding His prohibitions, and then obedience to His Messenger secondly in that which he ordered and forbade, and then thirdly obedience to the amirs, according to the position of the dominant majority and Abu Hurayrah, Ibn cAbbas and others. Sahl ibn cAbdullah at-Tustari said, ‘Obey the sultan in seven things: miming dirhams and dinars, measures and weights, judgements, httjj Jumu'ah, the two cEids and jihad.’ (A\-Qunubi,Al-Jamic liahkamal-Qur’an, Dar Ihyaat-Turaih .11 Arahi, Beirut, Libanon, 1405/1985)

ابن جزی الکلبی گفته است:

Ibn Juzayy al-Kalbi said:

درباره‌ی امامت دو مسئله وجود دارد.

Concerning the Imamate there are two issues.

۱. تأکید بر امامت خلفای راشدین چهارگانه، که خدا از ایشان خشنود باد. دلیل امامت هر یک از ایشان سه جنبه دارد:

1. An affirmation of the Imamates of the Four Khuliifi', may Allah be pleased with them. The proof of the Imamate* of till of them has three aspects:

الف. هر یک از ایشان شرایط امامت را به طور کامل در خود جمع داشت؛ ب. مسلمانانی که در زمان هر یک از ایشان زندگی می‌کردند، در بیعت با او و در آمدن زیر فرمان او اتفاق نظر داشتند، و اجماع دلیل است؛ ج. آن صحبتی (با پیامبر ﷺ) که هر یک از ایشان داشت، هجرت، کارهای بزرگ و شایسته، ستایش خداوند از ایشان، و گواهی راستگو (پیامبر ﷺ) بر بهشتی بودن ایشان.

a. Each of them united the conditions of the Imumaic completely; b. The Muslims who lived in the time of each one of them were unanimous in pledging allegiance to him and in coming under obedience to him, and consensus is a proof; c. That companionship (with the Prophet, may Allah bless him and grant him peace) which each of them had, emigration, magnificent deeds, Allah’s praise of them, and the Truthful One’s bearing witness of the Garden for them.

علاوه بر این، پیامبر خدا ﷺ به خلافت ابوبکر و عمر اشاره کرد و فرمان داد که مردم خود را با آن دو الگو قرار دهند. ایشان ابوبکر را مسئول حج وداع کرد و در بیماری پایانی‌اش او را به امامت نماز گماشت، که این نشانه‌ی انتصاب او به خلافت است. سپس ابوبکر عمر را به خلافت برگزید، و عمر این امر را به شورای میان شش نفر واگذاشت و آنان بر پیشنهاد عثمان توافق کردند. او به ناحق کشته شد؛ و بر این امر گواهی پیامبر ﷺ و وعده‌ی ایشان به او درباره‌ی بهشت به سبب آن وجود دارد. سپس شایسته‌ترین فرد برای آن، علی بود، به سبب جایگاه بلند و فضایل والای او.

Moreover the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, indicated the khilafah of Abu Bakr and cUmar, and he commanded that people model themselves on them. He put Abu Bakr in charge of the Farewell Hajj and made him lead the prayer in his final illness which is an indication of his being appointed Khalifah. Then Abu Bakr appointed cUmar Khalifah, then cUmar made the matter the business of consultation among six [people] and they agreed on putting cUthman forward. He was wrongfully killed, for which there is the testimony of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, and his promise to him of the Garden for that. Then the man with most right to it was cAli because of his noble rank and his sublime virtues.

آنچه میان علی و معاویه و همراهان هر یک از آن دو از صحابه رخ داد، شایسته‌ترین کار این است که از یادکرد آن خودداری شود، و به بهترین شکل از آنان یاد گردد، و برای ایشان بهترین تأویل جستجو شود، زیرا این امر مربوط به اجتهاد بود. علی و کسانی که با او بودند بر حق بودند، چون اجتهاد کردند و درست رفتند، و از این رو پاداش خواهند یافت. معاویه و کسانی که با او بودند اجتهاد کردند و به خطا رفتند، و عذرشان پذیرفته است. واجب است که به آنان و به همه صحابه احترام گذارده شود و دوستشان داشته شود، به سبب ستایشی که در قرآن از ایشان آمده و به سبب همراهی‌شان با پیامبر خدا ﷺ.

As for that which happened between cAli and Mucawiyah and those Companions with each of them, then the most fitting thing is to withhold oneself from mentioning it, and that they should be remembered in the best way, and that one should seek the best interpretation for them, because it was a matter of ijtihad. As for cAli and those with him, they were in the right because they exercised ijtihad and were correct [in it] and so they will be rewarded. As for Mucawiyah and those with him, they exercised ijtihad and were mistaken, and they are to be excused. It is required that one respect them and all of the Companions and love them because of the praise of them that occurs in Qur’an and because of their accompanying the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace.

او ﷺ فرمود: «از خدا بترسید! از خدا بترسید! دربارهٔ یارانم. بعد از من آنان را هدف قرار ندهید. هر که ایشان را دوست بدارد، از سر دوستی من ایشان را دوست دارد، و هر که ایشان را دشمن بدارد، از سر دشمنی با من ایشان را دشمن می‌دارد. هر که به ایشان آزار رساند، به من آزار رسانده، و هر که به من آزار رساند، به خدا آزار رسانده است.» ۲. شرایط امامت هشت چیز است:

He, may Allah bless him and grant him peace, said, “[Beware of] Allah! [Beware of] Allah! concerning my companions. Do not make them a target after me. Whoever loves them, then it is for love of me he loves them. Whoever hates them, it is because of hatred of me that he hates them. Whoever harms them has harmed me, and whoever harms me has harmed Allah.” 2. The preconditions of the Imamate are eight:

اسلام، بلوغ، عقل (سلامت ذهن)، مرد بودن، عدالت، علم، توانایی، و اینکه نسبش از قریش باشد؛ امّا دربارهٔ این [شرط آخر] اختلاف نظر وجود دارد. بنابراین، اگر مردم بر بیعت با کسی که همهٔ شرایط را ندارد توافق کنند، از ترس ایجاد اختلاف و فتنه، این کار جایز است.

Islam, maturity (puberty), intellect (sanity), maleness, justice, knowledge, competence, and that his descent should be from Quraysh, but on this [last] there is a difference of opinion, so that if people agree [on pledging allegiance] to one who does not meet all of the conditions then it is permitted, from fear of causing dissension and sedition.

جایز نیست که در برابر صاحبان قدرت برخیزند، حتی اگر ستمگر باشند، مگر آنکه آشکارا کفر بین از خود نشان دهند۔

It is not permitted to rise up against people in authority even if they are tyrannical, unless they openly display clear disbelief.

واجب است اطاعت از ایشان در آنچه انسان دوست دارد و یا نمی‌پسندد، مگر آنکه به نافرمانی [الهی] امر کنند، زیرا هیچ اطاعتی برای مخلوقی لازم نیست اگر مستلزم نافرمانی آفریدگار باشد.

It is obligatory to obey them in whatever a man loves and dislikes, unless they order disobedience [to Allah] for there is no obedience due to a creature it if involves disobedience to the Creator.

(ابن جُزَیّ الکلبی، القوانین الفقهیۃ، الفاتحۃ فیما یجب من أصول الاعتقاد من أصول الدین، الفصل ۸)

(Ibn Juzayy al-Kalbi, al-Qawanin al-Fiqhiyyah, The Opening (.Fatihah) concerning what principles of caqidah of the fundamentals of the deen are obligatory, chapter 8)

ابن رجب الحنبلی گفت:

Ibn Rajab al-Hanbali said:

الحسن (البصری) دربارهٔ امیران گفت: «آنان مسئولیت پنج کار از امور ما را بر عهده دارند: جمعه و نماز جماعت [جَمع و تَعدِیب]، عید، مرزها، و کیفرها. به خدا سوگند! دین تنها به وسیلهٔ ایشان راست و کارآمد خواهد بود، هرچند ستمگر و تبهکار باشند. به خدا سوگند! آنچه خدا به واسطهٔ ایشان درست می‌کند، بیش از آن است که تباه می‌سازند، هرچند به خدا سوگند! فرمانبرداری از ایشان دشوار است، اما جدا شدن از ایشان کفر است.» خلال در «کتاب الإمارة» از حدیث ابوأمامه روایت کرده که گفت: «پیامبر ﷺ هنگامی که نماز عشاء را خوانده بودند، به یارانش فرمود: "گرد آیید، زیرا به شما نیاز دارم." چون نماز صبح را گزاردند، پرسید: "آیا آن‌گونه که گفتم گرد آمده‌اید؟" پاسخ دادند: "آری." سه بار فرمود: "خدا را بپرستید و چیزی را با او شریک مگردانید! آیا این را دریافتید؟" گفتیم: "آری." سه بار فرمود: "نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید! آیا این را دریافتید؟" گفتیم: "آری." سه بار فرمود: "بشنوید و فرمان ببرید!" و سه بار فرمود: "آیا این را دریافتید؟"» ابوأمامه گفت: «گمان کردیم که رسول خدا ﷺ سخنرانی طولانی خواهد کرد، اما دیدیم که همهٔ امر را برای ما در چند کلمه گرد آورد.» (ابن رجب الحنبلی، جامع العلوم والحکم، ترجمهٔ عبدالصمد کلارک، ناشر Turath Publishing Ltd با عنوان The Compendium (of knowledge and wisdom)، شرح حدیث شمارهٔ ۲۸، ص ۷۰۷)

Al-Hasan said about amirs, “They take charge of five of our affairs: the ]umucah and the congregational prayer [jam/tab], the cEid, the frontiers, and the ^^punishm ents. By Allah! the deen will only be straight and effective by them, even if they arc tyrannical and wrongdoing. By Allah! that which Allah pill.s right by means of them is more than that which they corrupt, although, by Allah! obedience to them is tough, but separating oneself from them is kufr.” Al-Khalal narrated in the “Kitab al-Imarah -Book of Ami rate" from the hadith of Abu Umamah that he said, “The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, commanded his companions when they had prayed Tsha’, ‘Assemble, because I have need of you.’ When they finished the morning prayer, he asked, ‘Have you assembled as I told you?’ They answered, ‘Yes.’ He said three times, ‘Worship Allah and do not associate anything with Him! Have you grasped this?’ We answered, ‘Yes.’ He said three times, ‘Establish the prayer and produce the zakah\ Have you grasped this?’ We answered, ‘Yes.’ He said three times, ‘Hear and obey!’ He said three times, ‘Have you grasped this?’” He said, “We had thought that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was going to give a long discourse, but then [we saw] that he had collected together the entire affair for us.” (Ibn Rajab al-Hanbalij/^m/'1 al-ulum wa’l-hikam translated by Abdassamad Clarke and published by Turath Publishing Ltd., as The Compendium (of knowledge and wisdom). In commentary on hadith no.28, p.707)