این ترجمه‌ی تازه‌ای از فصل‌های مربوط به الخلفاء الراشدین در «تاریخ الخلفاء» اثر سیوطی است. این فصل‌ها نوری حقیقی دارند.

This is a new translation of the chapters on al-Khulafa’ar- Rashidun from as-Suyuti’s Tarikh al-Khulafa’. These chapters shine with a genuine light.

من فراتر از چهار خلیفه نخست رفته‌ام و حسن بن علی بن ابی‌طالب، رضی‌الله عنه، را نیز آورده‌ام، زیرا او پنجمین خلیفه بود و خلافت را به‌طور مشروع به معاویه، رضی‌الله عنه، واگذار کرد.

I have continued beyond the first four khulafa’to include al-Hasan ibn cAli ibn Abi Talib, may Allah be pleased with him, because he was the fifth of the khulafa’ and he legitimately transferred the khilafah to Mucawiyah, may Allah be pleased with him.

ترجمه فاقد بیشتر ارجاعات به کتاب‌هایی است که منبع احادیث نقل‌شده‌اند، زیرا هر کس که به آن علاقه‌مند باشد، متن عربی را به‌آسانی خواهد یافت.

The translation lacks the majority of references to the books which are the sources of the hadith quoted, because whoever is interested will find the Arabic text easily available.

Understood. Please send the English text you would like translated into Persian.

Furthermore the translation stays as close as possible to the original Arabic at the risk of a slight awkwardness in the English.

در جاهایی که لازم دانستم، برای فهم بهتر کتاب، توضیحات را داخل پرانتز افزوده‌ام.

Where necessary I have added within parentheses whatever seemed necessary for an understanding of the book.

تاریخی که در این صفحات ترسیم شده است، با کتابی که حتی از آن نیز بزرگ‌تر است روشن‌تر می‌شود. این کتاب خود شرحی است که آگاهی از مطالب این صفحات را پیش‌فرض می‌گیرد، یعنی «العواصم من القواصم» (‘دفاع در برابر فاجعه’) نوشته قاضی ابوبکر ابن العربی، خداوند بر او رحمت آورد. در حالی که السیوطی معتبرترین روایات مربوط به این خلافت‌ها را گرد آورده، قاضی ابوبکر حقیقت معنای بسیاری از رویدادهایی را آشکار می‌کند که السیوطی با مهارت فراوان آن‌ها را نقل کرده است.

The history outlined in these pages is further illuminated by a work which is even greater than it, but is itself an exposition that assumes a knowledge of what is in these pages, that is al-cAwasim min al-Qawasim (‘Defence Against Disaster’) by Qadi Abu Bakr ibn al-cArabi, may Allah show him mercy Whereas as-Suyuti gives the most authentic traditions relating to these khilafahs, Qadi Abu Bakr lays bare the real significance of many of the events which as-Suyuti so expertly relates.

در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که شاید «زمان‌های آخر» نباشد، اما بی‌شک «زمان‌های متأخر» است. در این میان سودمند است که سخن امام مالک، رحمه‌الله، را به یاد داشته باشیم: «آنچه برای نخستین این امت درست بود، برای آخرین آن هم درست خواهد بود.» برای ما که «متأخرانیم» این سخن روشن‌تر است، زیرا اوهام پیشرفت، ترقی و توسعه روز به روز بیشتر آشکار می‌شود و معلوم می‌گردد که چیزی جز افسانه‌ای توخالی نیست.

Living as we do in ‘later times’ if not necessarily ‘last times’, it is fruitful to bear in mind Imam Malik’s saying, may Allah be merciful to him, “Only what was right for the first of this ummah will be right for the last of it.” This is even more clear to us ‘late ones’, since the fantasy of evolution, progress and development is increasingly being exposed for the hollow fiction it is.

بهترین انسان‌ها و بهترین نسل‌های بشریت پیش از این زیسته و درگذشته‌اند. ما که اکنون زنده‌ایم امیدواریم خود را با آنان الگو قرار دهیم، و از این رو این کتاب برای کسانی که آن را به دست می‌گیرند، به‌عنوان یاری و الهام‌بخشی برای برپایی تمدنی عادلانه و روشن در عصر حاضر، بیشترین ارزش را خواهد داشت.

The best of mankind and the best generations of humanity have already lived and passed on. We who are alive now hope to model ourselves on them, and so this book will be of greatest value to those who take it in hand as an aid and inspiration for establishing a just and illuminated civilisation in the present age.

پس از آنکه خواننده بزرگی این مردان، یعنی خلفای نخستین، رضی‌الله عنهم، را دریافت، ضروری است که بزرگی آخرین خلفا، یعنی عثمانیان (العثمانیۃ یا Ottomans) را نیز درک کند. تاریخ آنان گواهی است بر اینکه خلافت اسلامی تا روزگار ما پایدار مانده است، زیرا از فروپاشی عثمانیان (۱۹۲۳) تا امروز، از نظر تاریخی، تنها یک روز گذشته است. درک این نکته مهم است؛ وگرنه ممکن است در دام آرمان‌گرایی ناامیدکننده کسانی گرفتار آییم که خلفای راشدین را رمانتیک می‌کنند و سپس تمام تاریخ بعدی اسلام را انحطاطی پیوسته و برگشت‌ناپذیر می‌دانند، نه به‌عنوان سلسله‌ای از چرخه‌های ظهور، شکوه، انحطاط و احیا که به همان اندازه طبیعی و شگفت‌انگیزند که چرخه زندگی یک گل. برای مقابله با این تصویر نادرست از انحطاط، برای خواننده هیچ کتابی را بهتر از «تاریخ عثمانی، ۱۲۸۹–۱۹۲۲: بر پایه منابع عثمانی» نوشته پروفسور محمد ماکصودوغلو توصیه نمی‌کنم.

Having realised the greatness of these men, the first khulafa, may Allah be pleased with them, it is also vital for the reader to grasp the greatness of the most recent khulafa’, the Osmanli (Uthmaniyyah or Ottomans). Their history is proof that the khalifate of Islam has endured right down to our own day, since the demise of the Uthmaniyyah (1923) is, historically speaking, only yesterday. It is important to realise this - otherwise we may become trapped in the helpless idealism of those who romanticise the Khulafa ar-Rashidun and then regard the rest of Islamic history as a continuing and irreversible decline, rather than as a series of cycles of emergence, greatness, decline and renewal as natural and as breathtaking as the life-cycle of a flower. To counter that false picture of decline, I can recommend nothing better for the reader than Osmanli history, 1289-1922: based on Osmanli sources by Professor Mehmet Maksudoglu.

این ویرایش، جز گسترش اندکی در پیوست و قرار دادن در پاورقی برخی متنی که پیش‌تر در پرانتز داخل متن کتاب بود، تغییر چندانی نداشت. اما سپس روایت‌ها و گزارش‌های خود سیوطی درباره منابع احادیث و روایاتش را بازگرداندیم. این شاید بزرگ‌ترین نشانه دگرگونی‌های ژرفی است که از نخستین انتشار کتاب تاکنون رخ داده است؛ زمانی که تصور می‌شد آوردن این مطالب برای خواننده بی‌فایده و حتی سنگین است. خواننده نیز باید از مؤلف در شرح دقیق این دانش پیروی کند و آن را به جستجوی سادهٔ تنها روایات دو کتاب صحیح فروکاهد.

Little was meant to have changed in this edition apart from a slight expansion of the appendix and the placement in the footnotes of some text previously located in parentheses in the body of the book, but then we restored as-Suyuti’s own accounts of the sources of his hadith and narrations. It is probably the greatest indication of the profound changes that have taken place in the interim since its first publication, when it was felt unnecessary and perhaps even burdensome to the reader to include that material. The reader must on his part follow the author in his careful explication of this science and not reduce it to the simplistic search for only traditions from the two Sahih collections.

پس از پژوهش گسترده، هیچ دلیلی برای بازنگری در پانویس مربوط به وفات حسن، رضی الله عنه، و دست داشتن ادعاییِ یزید در آن نیافتم.

After extensive research I found no reason to revise the footnote about the death of al-Hasan, may Allah be pleased with him, and the alleged hand of Yazid in it.

بدین ترتیب، جالب است که این کتاب به سبب فصل درخشان آن درباره سیدنا علی بن ابی طالب، خدا چهره‌اش را گرامی دارد، به‌طور گسترده‌ای از سوی منابع شیعی نقل می‌شود، اما اشتباهی بزرگ خواهد بود که آن فصل را از بافت همه این خلفا و صحابه جدا کنیم، که خداوند از همه ایشان، بدون استثنا، خشنود باد. بینش نافذ سیوطی بهترین گواه آن است که فصل مربوط به سیدنا ابوبکر صدیق، خداوند از او خشنود باد، از نظر حجم برابر با تمام فصل‌های دیگر روی هم است و دلیل پس از دلیل بر جایگاه منحصربه‌فرد بلند او و حق پیشین او بر خلافت دارد، که بسیاری از آن‌ها از سیدنا علی بن ابی طالب، خدا چهره‌اش را گرامی دارد، روایت شده است.

Ironically, this book is being widely cited by Shicah sources because of its luminous chapter on Sayyiduna cAli ibn Abi Talib, may Allah honour his face, but it would be a serious mistake to take that chapter out of the context of all of these Khulafa’ and Companions, may Allah be pleased with all of them without exception. As-Suyuti's penetrating insight is best illustrated by the fact that the chapter on Sayyiduna Abu Bakr as-Siddiq, may Allah be pleased with him, is equal in volume to all of the other chapters combined, and contains proof after proof of his uniquely high standing and his prior right to the khalifate, many of them transmitted from Sayyiduna cAli ibn Abi Talib, may Allah honour his face.