او دو سال و چند ماه پس از ولادت پیامبر ﷺ به دنیا آمد و در شصت و سه سالگی درگذشت.

He was born two years and some months after the birth of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, and he died when he was sixty-three years old.

ابن کثیر گفت: اما آنچه خلیفة بن خیاط روایت کرده که یزید بن الاصم گفت: پیامبر ﷺ به ابوبکر فرمود: «آیا من بزرگ‌ترم یا تو؟» و او گفت: «تو بزرگ‌تری، اما من از تو سال‌های بیشتری دارم»، این روایتی است مُرسَل (که بی‌ذکر صحابی‌ای که از او شنیده شده، مستقیماً به پیامبر ﷺ نسبت داده شده) و غَریب (که در برخی مراحل سلسلهٔ سند تنها یک راوی دارد)، و آنچه مشهور است خلاف آن است (یعنی ...

Ibn Kathir said: As for that which Khalifah ibn al-Khayyat narrated that Yazid ibn al-Asamm said, that the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, said to Abu Bakr, ‘Am I older {akbar - also greater) or you?’ And he said, ‘You are greater than me but I have more years than you,’ it is a mursal (attributed directly to the Prophet without mention of the Companion from whom it was heard) ghareeb (unusual, in having a single reporter at some stage of the isnad) tradition, and what is well known is the opposite (i.e.

...پیامبر ﷺ بزرگتر بود)، و این تنها درباره العباس صادق است (که او چند سال از پیامبر ﷺ بزرگتر بود).

the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was older), and it is true only of al-cAbbas (that he was some years older than the Prophet, may Allah bless him and grant him peace).

زندگی اولیهٔ او در مکه گذشت، شهری که جز برای تجارت آن را ترک نمی‌کرد. در میان قوم خود ثروت فراوان، مردانگی کامل و بخشندگی داشت و در میان آنان به ادب و نجابت شناخته می‌شد، چنان‌که ابن الدغنّه گفت: «تو صلهٔ رحم می‌کنی، راستگویی، به آنچه دیگران از آن محرومند می‌رسی، به نیازمندان یاری می‌رسانی، در سختی‌ها کمک می‌کنی و از مهمان پذیرایی می‌کنی.» النووی گفت: او از بزرگان قریش در دوران جاهلیت بود، از مشاوران آنان، محبوب در میان ایشان و خردمندترین‌شان در تدبیر امور. سپس چون اسلام آمد، آن را بر هر چیز دیگر برگزید و کاملاً و بی‌کم‌وکاست به آن درآمد.

His early life was in Makkah, which he only left for trade, and he had great wealth among his people, complete manliness, and munificence, and courtesy among them, as Ibn ad-Daghniyyah said, ‘You join ties of kinship, you are truthful, you attain what others are denied, you support those in need, you help in difficult times, and you are hospitable to the guest.’ An-Nawawi said: He was one of the chiefs of Quraysh in the Jahiliyyah, one of their counsellors, beloved among them, and the wisest in the direction of their affairs. Then when Islam came he preferred it over everything else, and entered into it perfectly and completely.

از زُبیر بن بَکّار و ابن عساکر روایت کرده‌اند که معروف بن خَرَّبوذ گفت: ابوبکر صدیق، رضی‌الله‌عنه، یکی از ده مرد قریش بود که در جاهلیت و اسلام، هر دو، برتری را در خود گرد آورده بودند. او مسئولیت پرداخت دیه‌ها و بدهی‌ها را بر عهده داشت. این بدان سبب بود که قریش پادشاهی نداشت که همه امور به او ارجاع داده شود، بلکه در هر قبیله‌ای، حوزهٔ مسئولیت کلی‌ای وجود داشت که در رئیس آن قبیله قرار داشت؛ و از این رو بنی‌هاشم مسئولیت نوشاندن (حاجیان) و اطعام آنان (با گردآوری از قبایل قریش) را بر عهده داشتند، به این معنا که هیچ‌کس جز از خوراک و نوشیدنی ایشان نمی‌خورد و نمی‌نوشید.

Az-Zubayr ibn Bakkar and Ibn cAsakir narrated that Macruf ibn Kharrabudh said: Abu Bakr as-Siddiq, may Allah be pleased with him, was one of ten men of Quraysh who united pre-eminence in Jahiliyyah and Islam. He had responsibility for the settlement of blood-money and debts. That was because Quraysh had no king to whom all affairs could be referred. Rather in each tribe there was a general area of responsibility which resided in its chief; so l bat Banu Hashim had responsibility for giving (the pilgrims) to drink, and feeding them (by collecting from the tribes of Quraysh), meaning that no-one ate or drank except from their food and drink.

بنو عبدالدار مسئولیت دربانی و پاسداری (کعبه)، پرچم و مجلس مشورت را بر عهده داشتند؛ یعنی هیچ‌کس بدون اجازهٔ آنان نمی‌توانست وارد خانه (کعبه) شود. هرگاه قریش پرچم جنگ را برمی‌افراشت، بنو عبدالدار آن را برای آنان می‌بست، و هرگاه برای امری گرد هم می‌آمدند، چه برای تأیید آن و چه برای لغو آن، مجلس آنان جز در دارالندوه برگزار نمی‌شد و تصمیمی جز در آنجا گرفته نمی‌شد، و این (امتیاز) متعلق به بنی عبدالدار بود.

Banu cAbd ad-Dar had responsibility for being the doorkeepers and guardians (of the Kacbah) and for the banner and council, i.e. no-one could enter the House without their permission, and whenever Quraysh fastened on the banner of war, the Banu cAbd nd-Dar bound it for them, and whenever they assembled together for a matter, either to confirm or annul it, their assembly could not be anywhere but in the House of Council, nor decided upon except t here, and it belonged to Bani cAbd ad-Dar.’