العسکری در کتاب «الأوائل» گفته است: او نخستین کسی بود که زمین‌هایی را که در جهاد به دست آمده بود بخشید، و نخستین کسی بود که چراگاه‌ها را حصارکشی کرد (برای حیواناتی که زکات آن‌ها پرداخت می‌شد و برای اسب‌ها و شترهای جهاد)، نخستین کسی بود که در تکبیر صدایش را پایین آورد، نخستین کسی بود که مسجد (مدینه) را معطر کرد، نخستین کسی بود که دستور داد اولین اذان جمعه گفته شود، نخستین کسی بود که برای مؤذنان مقرری تعیین کرد، نخستین کسی بود که در خطبه سکوت کرد، و سپس گفت: «ای مردم، نخستین بار سوار شدن دشوار است؛ پس از امروز روزهای دیگری خواهد آمد، و اگر زنده بمانم خطبه را به شکل درست آن خواهید داشت. ما هرگز سخنوران حرفه‌ای نبوده‌ایم و خداوند به ما خواهد آموخت.» او نخستین کسی بود که خطبه عید را پیش از نماز قرار داد، نخستین کسی بود که پرداخت زکات خود را به خود مردم سپرد، نخستین کسی بود که در زمان حیات مادرش زمام خلافت را به دست گرفت، نخستین کسی بود که رئیس شهربانی تعیین کرد، و نخستین کسی بود که بخشی از مسجد را از ترس اینکه همان بلایی که بر سر عمر آمد بر سرش نیز بیاید، جدا و محصور کرد. این است آنچه العسکری ذکر کرده است، و او همچنین گفته است: نخستین اختلافات در امت که در آن برخی دیگران را به خطا متهم می‌کردند، در زمان او بود، درباره اموری که به خاطر آن‌ها او را سرزنش می‌کردند. پیش از آن، مردم درباره فقه اختلاف داشتند، اما هیچ‌کس دیگری را به خطا متهم نمی‌کرد.

Al-cAskari said in al-Awa’il (The Firsts): He was the first to grant lands (taken in jihad), and the first who enclosed pastures (for the animals paid in zakat and for the horses and camels for jihad), the first to lower his voice in the takbir, the first to perfume the mosque (of Madinah), the first to command the first call to prayer on the Jumucah, the first to provide for the mu’adhdhins, the first to be speechless in the khutbah, and then he said, ‘People, the first time of mounting is hard, after today there are other days, and if I live you will have the khutbah in its proper manner. We were never public speakers and Allah will teach us.’ He was the first to place the khutbah on the cEid before the prayer, the first to entrust to the people the payment of their own zakat, the first to take charge of the khilafah during the life of his mother, the first to appoint a chief of police, and the first to set apart an enclosure in the mosque from fear that there should happen to him what happened to cUmar. This is what al-cAskari mentioned and he also said: The first disagreements in the ummah in which some would accuse others of errors were in his time, concerning things for which they blamed him. Before that they used to disagree about fiqh and no-one would accuse others of errors.

میگویم: از نخستین کارهای او این است که او نخستین کسی از این امت بود که با خانواده‌اش به خاطر خدا هجرت کرد، چنان‌که پیش‌تر گذشت، و او نخستین کسی بود که مردم را بر یک شیوه‌ی قرائت گرد آورد.

I say: Of his firsts there remain that he was the first of this ummah to emigrate with his family for the sake of Allah, as has preceded, and he was the first to unite people on one manner of recitation.

ابن عساکر روایت کرده است که حکیم بن عباد بن حنیف گفت: نخستین چیز ناپسندی که در مدینه پدیدار شد، هنگامی که دنیا (از ثروت) لبریز شده بود و فربهی مردم به حد خود رسیده بود، پرواز دادن کبوتران و تیراندازی با کمان‌های عرّاده‌دار (که برای شرط‌بندی گلوله‌های گلی پرتاب می‌کرد) بود. پس عثمان در سال هشتم خلافتش مردی از بنی لیث را گماشت که بال کبوتران را می‌چید و کمان‌های عرّاده‌دار را می‌شکست.

Ibn cAsakir narrated that Hakim ibn cAbbad ibn Hanif said: The first reprehensible thing that appeared in Madinah when the world was overflowing (with wealth) and the fatness of people reached a limit, was the flying of pigeons and archery with crossbows (firing clay bullets, for bets), so cUthman appointed a man from Banu Layth in the eighth year of his khilafah who clipped them (the wings of the pigeons) and broke the crossbows.