امام بخاری و امام مسلم روایت کرده‌اند که عمر بن الخطاب، رضی‌الله‌عنه، پس از بازگشت از حج، در خطبه‌ای به مردم چنین فرمود: به من خبر رسیده که فلان کس از شما گفته است: «اگر عمر بمیرد، با فلانی بیعت خواهم کرد.» پس هیچ کس فریب نخورد و نگوید: بیعت با ابوبکر ناگهانی و بی‌اندیشه انجام شد. آری چنین بود، اما خداوند ما را از شر آن نگاه داشت. امروز در میان شما کسی نیست که گردن‌های رقیبان در برابرش بایستد، چنان‌که در برابر ابوبکر می‌ایستادند. او هنگامی که رسول خدا ﷺ درگذشت، یکی از بهترین ما بود. علی و زبیر و کسانی که با ایشان بودند، در خانه فاطمه ماندند. انصار همگی از ما کناره گرفتند و در سقیفه بنی ساعده گرد آمدند. مهاجران گرد ابوبکر جمع شدند. پس به او گفتم: ای ابوبکر، برویم نزد برادرانمان انصار! پس رفتیم، تا آنکه دو مرد صالح به ما برخوردند و آنچه را مردم انجام داده بودند، برایمان بازگو کردند. گفتند: ای مهاجران، کجا می‌روید؟ گفتم: می‌خواهیم نزد برادرانمان انصار برویم! گفتند: به آنان نزدیک نشوید، بلکه کار خود را خودتان تصمیم بگیرید! گفتم: به خدا سوگند، نزد ایشان خواهیم رفت. پس رفتیم تا به سقیفه بنی ساعده رسیدیم، و دیدیم همه آنان آنجا گرد آمده‌اند و در میانشان مردی پیچیده در جامه نشسته است. گفتم: این کیست؟ گفتند: سعد بن عباده است. گفتم: او را چه شده است؟ گفتند: بیمار است. چون نشستیم، خطیبشان برخاست، خدای را آن‌گونه که شایسته اوست ستود و گفت: «اما بعد، ما انصار خدا و لشکر اسلامیم و شما ای مهاجران گروهی اندک از ما هستید که گروهی از شما آهسته آمده‌اند تا ما را از ریشه برکنند و از فرمانروایی بیرون برانند.» چون او خاموش شد، من خواستم سخن بگویم. سخنرانی‌ای آماده کرده بودم که مرا خوش آمده بود و می‌خواستم در حضور ابوبکر ایراد کنم. از او می‌ترسیدم که کم‌شتاب باشد؛ او از من ملایم‌تر و بردبارتر و باوقارتر بود. آنگاه ابوبکر گفت: «آرام باش.» خوش نداشتم او را خشمگین کنم، و او از من داناتر بود. به خدا سوگند، هیچ سخنی را که در گفتارِ از پیش آماده‌شده‌ام خوشایندم بود رها نکرد، مگر آنکه آن را در سخن بدیهی‌اش گفت، همانند آن و بهتر از آن، تا خاموش شد. گفت: «اما آن خوبی که درباره خودتان یاد کردید، شایستهٔ آنید؛ ولی عرب این فرمان را جز در میان این گروه از قریش به رسمیت نخواهد شناخت. ایشان از نظر نسب و قبیله میانهٔ عرب‌اند، و من برای شما به یکی از این دو مرد خشنودم؛ پس با هر یک که خواستید بیعت کنید.» دست مرا و دست ابوعبیده بن جراح را گرفت، و او میان ما نشسته بود. و من از آنچه گفت چیزی را ناخوش نداشتم جز همین. به خدا سوگند، اگر مرا پیش می‌آوردند و سرم را می‌زدند، بی‌آنکه به گناهی نزدیکم شوند، برایم محبوب‌تر بود از اینکه بر قومی فرمان برانم که ابوبکر در میان ایشان باشد. آنگاه سخنوری از آنان گفت: «من از کسانی‌ام که مردم به رایشان آرامش می‌جویند، و صاحب خاندانی‌ام که مرا یاری و دفاع می‌کند» (یعنی: «من تکیه‌گاه کوچک پرمالیدهٔ ایشانم و نخل گرامی‌شان»). «از ما امیری باشد و از شما امیری، ای قریش.» آنگاه آشفتگی افزون شد و صداها بلند گردید، تا آنجا که از پراکندگی ترسیدم. پس گفتم: «دستت را بگشا، ای ابوبکر!» او دستش را گشود و من با او بیعت کردم، مهاجران با او بیعت کردند، سپس انصار با او بیعت کردند. به خدا سوگند، در آنچه برای آن گرد آمده بودیم، کاری شایسته‌تر از بیعت با ابوبکر نیافتیم. ما ترسیدیم که اگر از مردم جدا شویم و بیعتی صورت نگیرد، پس از رفتن ما آنان بیعتی منعقد کنند، و ما ناچار شویم بر پایهای بیعت کنیم که از آن خشنود نیستیم، یا ناچار شویم با ایشان مخالفت کنیم، به گونهای که بر سر آن فتنه و درگیری پدید آید.

I lie two Shaykhs narrated that cUmar ibn al-Khattab, may Allah be pleased with him, addressed the people upon his return from the Hajj and said in his khutbah: It has reached me that so-andso of you said, ‘If cUmar were to die I would pledge allegiance to so-and-so.’ Let no man deceive himself by saying, ‘The pledge of allegiance to Abu Bakr was made suddenly and unexpectedly.’ It was like that but Allah protected (us) from the evil of it. There is not among you today one behind whom the necks of competitors stop short (an Arabic expression) like Abu Bakr. He was one of the best of us when the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died. cAli and az-Zubayr and those with them stayed back in the house of Fatimah. The Ansar all stayed away from us in the roofed gallery of Bani Sacidah. The Muhajirun gathered around Abu Bakr, so I said to him, ‘Abu Bakr, let us be off to our brethren, the Ansar! So we went off until two good men met us and mentioned to us what the people had done. They said, ‘Where do you intend (going) Muhajirun? I said, ‘We want our brethren the Ansar! They said, ‘You must not approach them, but decide your own affair, Muhajirun! I said, ‘By Allah, we will go to them.’ We went on until we came to them in the roofed gallery of Bani Sacidah and there they were all gathered, and right in the middle of them a man all muffled up. I said, ‘Who is this?’ They said, ‘Sa°d ibn cUbadah.’ I said, What is wrong with him?’ They said, ‘He is in pain.’ When we sat down, their speaker stood, praised Allah as He is worthy and said, ‘And now, we are the Ansar of Allah, and the battalion of Islam and you, Muhajirun, are a handful of us, and a party of you have come at a leisurely pace wishing to uproot us and exclude us from the command.’ When he became silent I wanted to speak. I had prepared a speech that pleased me and which I wanted to deliver in the presence of Abu Bakr. I used to fear in him a lack of incisiveness and he was milder, more forbearing than me and more dignified. Then Abu Bakr said, ‘Gently.’ I disliked to anger him, and he was more knowledgeable than me. By Allah, he did not leave a word that had pleased me in my prepared speech but that he said it in his spontaneous talk, the like of it and better than it until he was silent. He said, ‘Now, as for that good which you have mentioned about yourselves, you are worthy of it, but the Arabs will never recognise this command except among this section of Quraysh. They are the midmost (noblest) of the Arabs by descent and by tribe, and I am contented for you with either of these two men, (so pledge allegiance to) whichever of them you wish.’ He took hold of my hand and the hand of Abu cUbaydah ibn al-Jarrah (and he was seated between us) and I disliked nothing he had said apart from that. It was, by Allah, such that if I were to be put forward and my head struck off, that not approaching me because of any guilt, it would have been more beloved to me than that I should assume command over a people among whom was Abu Bakr. Then a speaker from them said, ‘I am of those by means of whose counsel people seek relief and one having a family that will aid and defend me (literally, ‘I am their much-rubbed little rubbing post and their honoured little palm-tree’). Let there be from us an amir and from you an amir, Quraysh.’ Then the confusion increased and voices were raised until I became afraid of dissension, so I said, 'Stretch out your hand, Abu Bakr,’ and he stretched out his hand Hlid 1 swore allegiance to him, the Muhajirun swore allegiance to him, then the Ansar swore allegiance to him. By Allah, we did not lind in that for which we assembled a matter more fitting than the pledge of allegiance to Abu Bakr. We feared that if we separated from the people and there was no pledge of allegiance that they would conclude a pledge of allegiance after we had gone, and we would have to pledge allegiance on a basis with which we were not pleased, or we would have to oppose them so that there would be strife over that.

نسائی، ابو یعلیٰ و حاکم، که آن را صحیح دانسته است، روایت کرده‌اند که ابن مسعود گفت: هنگامی که رسول خدا ﷺ از دنیا رفت، انصار گفتند: «از ما امیری باشد و از شما امیری!» عمر بن خطاب، رضی‌الله عنه، نزد ایشان آمد و گفت: «ای انصار، آیا نمی‌دانید که رسول خدا ﷺ به ابوبکر دستور داد که مردم را در نماز امامت کند؟ پس کدام‌یک از شما راضی می‌شوید که خود را بر ابوبکر مقدم بدارد؟» انصار گفتند: «به خدا پناه می‌بریم از اینکه خود را بر ابوبکر مقدم بداریم.» ابن سعد، حاکم و بیهقی روایت کرده‌اند که ابوسعید خدری گفت: رسول خدا ﷺ وفات یافت و مردم در خانه سعد بن عبادہ گرد آمدند و از جمله ابوبکر و عمر نیز آنجا بودند. سخنوران انصار برخاستند و یکی از ایشان سخن آغاز کرد و گفت: «ای مهاجران! هرگاه رسول خدا ﷺ یکی از شما را به مقامی گماشت، یکی از ما را نیز همراه او قرار می‌داد؛ پس ما بر این عقیده‌ایم که مردی از ما و مردی از شما برای این فرمانروایی برگزیده شوند.» سخنوران انصار یکی پس از دیگری همین سخن را تکرار کردند. آنگاه زید بن ثابت برخاست و گفت: «آیا نمی‌دانید که رسول خدا ﷺ از مهاجران بود و جانشین او نیز از مهاجران است، و ما یاوران رسول خدا ﷺ بودیم و یاوران جانشین رسول خدا ﷺ خواهیم بود، همان‌گونه که یاور او بودیم!» سپس دست ابوبکر را گرفت و گفت: «این مرد شماست.» آنگاه عمر با او بیعت کرد، سپس مهاجران و انصار نیز بیعت کردند. ابوبکر بر منبر بالا رفت و به چهره‌های مردم نگریست و زبیر را ندید؛ پس زبیر را طلبید و او آمد.

An-Nasa’i, Abu Yacla and al-Hakim, who declared it sahih, narrated that Ibn Mascud said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was taken, the Ansar said, ‘Let there be from us an amir and from you an amir! cUmar ibn al-Khattab, may Allah be pleased with him, came to them and said, 'Ansar, do you not know that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, ordered Abu Bakr to lead the people (in salah)? So which of you would be pleased to give himself precedence O ver Abu Bakr?’ The Ansar said, ‘We seek refuge with Allah that we should give ourselves precedence over Abu Bakr.’ Ibn Sacd, al-Hakim and al-Bayhaqi narrated that Abu Sacid al- Khudri said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died and the people assembled in the house of Sacd ibn °Ubadah and among them were Abu Bakr and cUmar, and the public speakers of the Ansar stood up and one of them began to speak, saying, ‘You men of the Muhajirun, whenever the Messenger of Allah, may Allah bless him and his family and grant them peace, appointed one of you to any position of authority, he paired one of us with him; we think therefore that a man from us and a man from you should be appointed to this command.’ The public speakers of the Ansar followed each other on that same theme. Then Zaid ibn ’ lhabit stood up and said, ‘Do you not know that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was one of the Muhajirun and his khalifah is one of the Muhajirun and we were the Ansar of the Messenger of Allah and we shall be the Ansar of the khalifah of the Messenger of Allah just as we were his Ansar! He took the hand of Abu Bakr and said, ‘This is your man,’ then cUmar swore allegiance to him and then the Muhajirun and the Ansar. Abu Bakr ascended the minbar and looked at people’s faces and did not find az-Zubayr, so he called for az-Zubayr and he came.

او گفت: «تو گفتی، ای پسر عمۀ رسول خدا ﷺ و یارِ او، که می‌خواهی عصای مسلمانان را بشکنی.» پس (علی) گفت: «بر تو ملامتی نیست، ای خلیفۀ رسول خدا ﷺ.» و (علی) برخاست و با او بیعت کرد. سپس (ابوبکر) به چهره‌های مردم نگریست و علی را ندید. پس او را فراخواند و (علی) آمد. (ابوبکر) گفت: «تو گفتی، ای پسر عموی رسول خدا ﷺ و داماد او که با دخترش ازدواج کرده، که می‌خواهی عصای مسلمانان را بشکنی.» پس (علی) گفت: «بر تو ملامتی نیست، ای خلیفۀ رسول خدا ﷺ.» و با او بیعت کرد.

He (Abu Bakr) said, ‘You said, son of the aunt of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, and his disciple, that you want to break the staff of the Muslims.’ So he said, ‘There is no blame on you Khalifah of the Messenger of Allah,’ and he stood and pledged allegiance to him. Then he looked at the faces of the people and could not see cAli so he summoned him and he came. He said, ‘You said, son of the uncle of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, and his relation through marriage to his daughter, that you want to break the staff of the Muslims.’ So he said, ‘There is no blame on you, Khalifah of the Messenger of Allah,’ and he pledged allegiance to him.

ابن اسحاق در السیرۃ گفت: زُہری برای من روایت کرد: انس بن مالک برای من روایت کرد و گفت: هنگامی که با ابوبکر در سالن اجتماعات بیعت شد، روز بعد او بر منبر نشست و عمر برخاست و پیش از ابوبکر سخن گفت، خدا را ستایش کرد و گفت: «خداوند زمامداری شما را به بهترین شما سپرد: یار رسول خدا ﷺ و «دومین از دو تن، آنگاه که آن دو در غار بودند» ({القرآن ۹: ۴۰})؛ پس برخیزید و با او بیعت کنید.» و مردم پس از بیعتی که در سالن اجتماعات انجام شده بود، با ابوبکر بیعتی عمومی و همگانی کردند. سپس ابوبکر سخن گفت، خدا را ستایش کرد و گفت: «اما بعد، ای مردم، من بر شما والی گردانده شده‌ام، در حالی که بهترین شما نیستم. پس اگر کار درست کردم، مرا یاری دهید، و اگر کار نادرست کردم، مرا راست کنید. راستی امانت است و دروغ خیانت. ناتوان‌ترین شما نزد من تا زمانی که حقش را به او بازگردانم، توانمند است، إن شاء الله، و توانمندترین شما نزد من ناتوان است تا زمانی که حق دیگران را از او بستانم، إن شاء الله.»

Ibn Ishaq said in as-Sirab. az-Zuhri narrated to me: Anas ibn Malik narrated to me and he said: When Abu Bakr was pledged allegiance in the assembly hall, then, on the morrow, he sat upon the minbar and cUmar stood and spoke before Abu Bakr, praised Allah, and said, Allah has gathered your authority to the best of you, the Companion of the Messenger of Allah and the “second of the two when they two were in the cave” (Qur’an 9: 40), so stand and pledge allegiance to him,’ and the people pledged allegiance to Abu Bakr with a general and public allegiance after the allegiance made in the assembly hall. Then Abu Bakr spoke, praised Allah, and said, ‘And now, people, I have been put in authority over you and I am not the best of you. So if I do right then help me, and if I do wrong then put me straight. Truthfulness is a sacred trust and lying is a betrayal. The weak one among you is strong as far as I am concerned until I restore to him his right, inshaAllah, and the strong one of you is weak until I take what is due from him, insha’Allah.

هیچ قومی جهاد را در راه خدا رها نمی‌کند مگر آنکه خداوند آنان را به خواری‌ای دردناک دچار می‌سازد. و فحشا در میان مردمی گسترش نمی‌یابد مگر آنکه خداوند آنان را با آزمون‌ها فرا می‌گیرد. تا زمانی که من از خدا و رسولش ﷺ اطاعت می‌کنم، مرا اطاعت کنید؛ و اگر من از خدا و رسولش ﷺ نافرمانی کنم، شما را بر من هیچ اطاعتی نیست. برخیزید و نماز بگزارید، خدا شما را رحمت کند. موسی بن عقبه در کتاب «المغازی» خود روایت کرده، و حاکم که آن را صحیح دانسته، که عبدالرحمن بن عوف گفت: ابوبکر خطبه‌ای خواند و گفت: «به خدا سوگند، هرگز برای مقام فرماندهی، حتی به اندازه یک روز یا یک شب، مشتاق نبودم و هرگز آن را نخواستم، و هرگز نه پنهانی و نه آشکارا از خدا آن را درخواست نکرده‌ام. اما از فتنه و تفرقه بیمناک بودم. در فرماندهی آرامشی نخواهم داشت. کاری بزرگ بر عهده‌ام نهاده شده که توان و نیروی آن را ندارم، مگر به یاری خدا.» علی و زبیر گفتند: «ما خشمگین نشدیم مگر از اینکه در مشورت دیر شدیم، و ابوبکر را شایسته‌ترین کس برای این کار می‌دانیم. او همراه غار بود. ما شرافت و برتری او را می‌شناسیم. رسول خدا ﷺ در زمان حیات خود به او فرمان داد که مردم را در نماز امامت کند.» ابن سعد روایت کرده که ابراهیم تیمی گفت: چون رسول خدا ﷺ وفات یافت، عمر نزد ابوعبیده بن جراح آمد و گفت: «دست خود را دراز کن تا با تو بیعت کنم.»

No people forsake jihad in the way of Allah but that Allah delivers u humiliating blow to them. Nor does indecency ever spread among U people but that Allah envelops them in trials. Obey me as long hs 1 obey Allah and His Messenger, and if I disobey Allah and His Messenger then you do not owe me obedience. Stand up for your prayer, may Allah have mercy upon you.’ Musa ibn cUqbah narrated, in his Maghazi, and al-Hakim, who declared it sahih, that cAbd ar-Rahman ibn cAwf said: Abu Bakr gave an address (khutbah) and said, ‘By Allah, I was never eager for a position of command for even as long as a day or a night, and I never desired it, and I have never asked Allah for it in secret nor openly. However, I was afraid of dissension. I will have no rest in command. I have been invested with a mighty matter for which I have not the energy, nor the power, except it be by Allah’s strengthening.’ cAli and az-Zubayr said, ‘We were not angry except that we were too late for the counsel, and we see Abu Bakr as the person most fitted for it. He was the Companion of the Cave. We know his honour and his excellence. The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, ordered him to lead the people in prayer while he was yet alive.’ Ibn Sacd narrated that Ibrahim at-Tamimi said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and his family and grant them peace, died, cUmar came to Abu cUbaydah ibn al-Jarrah and said, ‘Stretch out your hand so that I can pledge allegiance to you.

تو امین این امت هستی بنا بر زبان پیامبر ﷺ، که خدا او را درود فرستد و سلامت بدارد.» پس ابوعبیده به عمر گفت: «از وقتی مسلمان شده‌ام، هرگز تو را پیش از این ضعیف‌العقل نمی‌پنداشتم. آیا با من بیعت می‌کنی، در حالی که در میان شما الصدیق، آن «دومِ دو تن» حضور دارد؟» محمد بن ابی بکر روایت کرده که ابوبکر به عمر گفت: «دستت را دراز کن تا با تو بیعت کنم.» عمر به او گفت: «تو از من برتری.» ابوبکر به او گفت: «تو از من نیرومندتری»، و این سخن را تکرار کرد، اما عمر گفت: «نیرومندی‌ام در کنار فضیلت تو از آنِ تو خواهد بود»، و با او بیعت کرد.

You are the trusted one of this ummah according to the tongue of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace.’ So Abu "Ubaydah said to cUmar, ‘I never thought you weak in your mind before this, since I became a Muslim. Would you pledge allegiance to me when among you there is as-Siddiq, the “second of the two”?’ Muhammad ibn Abi Bakr said that Abu Bakr said to cUmar, ‘Stretch out your hand so that I can pledge allegiance to you.’ cUmar said to him, You are better than me.’ Abu Bakr said to him, ‘You are stronger than me,’ and he repeated it, but cUmar said, ‘My strength shall be for you along with your merit,’ and he swore allegiance to him.

احمد روایت کرده که حمید بن عبدالرحمن بن عوف گفت: رسول الله ﷺ درحالی وفات یافت که ابوبکر نزد برخی از مردم مدینه بود. پس او آمد، چهرهٔ مبارکش را گشود، او را بوسید و گفت: «پدر و مادرم فدایت باد، چقدر در زندگی و مرگ نیکو هستی. محمد ﷺ وفات یافته است، به خداوند کعبه سوگند!» سپس بقیهٔ حدیث را ذکر کرد و آنگاه گفت:

Ahmad narrated that Humayd ibn cAbd ar-Rahman ibn cAwf said: The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died while Abu Bakr was with some of the people of Madinah, so he came and uncovered his face and kissed him and said, ‘May my father and mother be your ransom, how sweet you are in life and death. Muhammad has died, by the Lord of the Kacbah!’ and he mentioned the rest of the hadith and then he said:

ابوبکر و عمر با عجله حرکت کردند تا به آنان رسیدند.

Abu Bakr and cUmar went off in haste until they came to them.

سپس ابوبکر سخن گفت و چیزی را فروگذار نکرد که الله درباره انصار نازل کرده بود، و نه چیزی را که رسول الله ﷺ درباره آنان فرموده بود، بلکه همه را یادآور شد. و گفت: «شما می‌دانید که رسول الله ﷺ فرمود: "اگر مردم در دره‌ای راه بپیمایند و انصار در دره‌ای دیگر، من در دره انصار راه خواهم پیمود." و شما ای سعد می‌دانید که رسول الله ﷺ، در حالی که تو نشسته بودی، فرمود: "قریش زمامداران این امرند؛ بهترین مردم از بهترین آنان پیروی خواهند کرد و بدترین مردم از بدترین آنان پیروی خواهند کرد."» پس سعد به او گفت: «راست گفتی. ما وزیران و شما امیرانید.» ابن عساکر روایت کرد که ابوسعید خدری گفت: چون با ابوبکر بیعت شد، در میان مردم اندوهی دید، پس گفت: «چه چیز شما را بازداشته است؟ آیا من به این فرمانروایی سزاوارترین نیستم؟ آیا من نخستین کسی نیستم که اسلام را پذیرفتم؟»

Then Abu Bakr spoke and he didn’t leave out anything that Allah had revealed about the Ansar nor anything that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, had mentioned about them but that he mentioned it, and he said, ‘You know that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said, “If mankind were to travel in one valley and the Ansar were to travel in another valley, I would travel in the valley of th & Ansar” You know, Sacd, that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, said while you were seated, “Quraysh are the authorities of this matter, and the best of mankind will follow the best of them and the worst of them will follow the worst of them.’” So Sacd said to him, ‘You have told the truth. We are the deputies and you are the commanders.’ Ibn cAsakir narrated that Abu Sacid al-Khudri said: When Abu Bakr was pledged allegiance, he saw some dejection among people and so he said, ‘What is holding you back? Am I not the one with the most right to this command? Am I not the first to accept Islam?

«آیا من نیستم...؟ آیا من نیستم...؟» و او صفات گوناگونی را برشمرد.

Am I not ...? Am I not ...?’ and he mentioned various qualities.

احمد روایت کرد که الرفیع الطائی گفت: ابوبکر دربارهٔ بیعتش و آنچه انصار گفته بودند و آنچه عمر گفته بود، برایم سخن گفت و فرمود: «پس با من بیعت کردند و من آن را از ایشان پذیرفتم. ترسیدم که اختلاف پیش آید و پس از آن، بازگشت از اسلام.» ابن اسحاق و ابن عابد در کتاب المغازی‌اش از او روایت کرده‌اند که الرفیع به ابوبکر گفت: «چه چیزی تو را واداشت که فرمانروایی مردم را بر عهدهٔ خود بگیری، در حالی که مرا از فرماندهی حتی بر دو نفر بازداشتی؟» ابوبکر گفت: «از آن گریزی نیافتم. از پراکندگی در امت محمد ﷺ ترسیدم.» احمد روایت کرد که قیس بن ابی حازم گفت: «یک ماه پس از وفات رسول خدا ﷺ با ابوبکر صدیق نشستم،» و داستان خود را یاد کرد. «سپس فریاد در میان مردم بلند شد: "نماز فراخوانده شد." مردم گرد آمدند و او بر منبر بالا رفت و گفت: "دوست می‌داشتم کسی جز من این امارت را برایم برعهده می‌گرفت. اگر مرا به سنت پیامبرتان مؤاخذه کنید، من توانِ آن را ندارم. او از شیطان مصون بود و وحی از آسمان بر او فرود می‌آمد."» ابن سعد روایت کرد که حسن بصری گفت: هنگامی که با ابوبکر بیعت شد، ایستاد و خطاب به مردم گفت: «اکنون، این امارت بر عهدهٔ من گذاشته شده و من آن را ناخوش می‌دارم.

Ahmad narrated that ar-Rafic at-Ta’i said: Abu Bakr told me about his pledge of allegiance and what the Ansar had said, and what cUmar had said, and he said, ‘So they pledged allegiance to me and I accepted it from them. I was afraid that there would be dissension and, after it, reneging (from Islam).’ Ibn Ishaq and Ibn cAbid, in his Maghazi, from him that he (ar-Rafic) said to Abu Bakr, ‘What made you take upon yourself the governance of the people and you forbade me taking command of (even) two people?’ He said, ‘I could not find any escape from that. I was afraid of division in the ummah of Muhammad, may Allah bless him and grant him peace.’ Ahmad narrated that Qais ibn Abi Hazim said, ‘I sat with Abu Bakr as-Siddiq a month after the death of the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace,’ and he mentioned his story. ‘Then the cry went up among people, “The prayer is summoned.” People gathered and he ascended the minbar then said, “I would love that someone other than me would take care of this authority for me. If you take me to task by the Sunnah of your Prophet I am not up to it. He was protected from the shaytan, and revelation used to descend upon him from heaven.’” Ibn Sacd narrated that al-Hasan al-Basri said: When Abu Bakr was pledged allegiance he stood addressing the people and said, ‘Now, I have been put in charge of this authority and I dislike it.

به خدا سوگند، دوست داشتم یکی از شما این کار را برای من بر عهده بگیرد. اگر مرا به اینکه میان شما همانند رفتار پیامبر ﷺ عمل کنم متهم کنید، نمی‌توانم چنین تعهدی بدهم. پیامبر ﷺ بنده‌ای بود که خداوند با وحی او را گرامی داشت و به واسطه آن از (لغزش) حفظش کرد. من فقط انسانی هستم. از هیچ یک از شما برتر نیستم. مرا زیر نظر داشته باشید؛ اگر دیدید راست می‌روم، از من پیروی کنید، و اگر دیدید منحرف می‌شوم، مرا به راه راست بازگردانید.

By Allah, I would love that one of you would take care of it for me. If you charge me with acting among you with the like of the action of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, I cannot undertake that. The Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was a slave whom Allah honoured with revelation and protected him by it (from error). I am only human. I am no better than any of you. Take care of me, and if you see me going straight then follow me and if you see me deviating then set me straight.

«بدان که من شیطانی دارم که بر من چیره می‌شود؛ پس هرگاه دیدی که خشمگین شده‌ام، از من دوری کن، تا بر موهای تو و پوست‌های تو اثر و نشانه‌ای باقی نگذارم.» ابن سعد روایت کرد، و الخطیب در روایت مالک، که عروه گفت: چون ابوبکر به خلافت گمارده شد، با مردم خطبه‌ای ایراد کرد. او حمد الهی گفت و فرمود: «اکنون من بر شما گماشته شده‌ام، و حال آنکه بهترین شما نیستم.

Know that I have a shaytan who seizes upon me; when you see me becoming angry then avoid me, so that I do not leave traces and marks on your hairs and your-skins.’ Ibn Sacd narrated, and al-Khateeb, in the narration of Malik, that cUrwah said: When Abu Bakr was appointed, he addressed people with a khutbah. He praised Allah and said, ‘Now, I have been appointed in command over you and I am not the best of you.

با آنکه قرآن نازل شد، پیامبر ﷺ سنت‌هایی را به‌عنوان رسمی مرسوم وضع کرد و ما آموختیم و یاد گرفتیم. پس بدانید ای مردم، که زیرک‌ترین و تیزهوش‌ترین مردم، کسی است که بیشترین پرهیزگاری و ترس از خدا (تقوا) را داشته باشد؛ و ناتوان‌ترین و بی‌کفایت‌ترین مردم، کسی است که گناه و تبهکاری را پیشه کند؛ و از نظر من، قوی‌ترین شما آن ضعیف است تا آنگاه که حق او را برایش بگیرم؛ و از نظر من، ضعیف‌ترین شما آن قوی است تا آنگاه که آنچه را که باید بدهد، از او بگیرم. ای مردم، من تنها پیرو هستم، بدعت‌گذار نیستم؛ پس اگر کار نیکی کردم، مرا یاری دهید و اگر منحرف شدم، مرا راست کنید. این سخنان خود را می‌گویم و از خداوند برای خود و شما آمرزش می‌طلبم. مالک گفت: هیچ‌کس هرگز امام (یعنی امیر) نخواهد بود

However, the Qur’an was revealed, the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, laid down as customary different sunnahs and we were taught, so we learnt. So, know, people, that the most acute of sharp intellect is (he who has) the most fearful obedience (,tuqa); that the most incapable (form) of incapacity is wickedness; that the strongest of you, as far as I am concerned, is the weak one until I take his right for him; and that the weakest of you, as far as I am concerned, is the strong one until I take from him what he is due (to give). People, I am only a follower, I am not an innovator, so that if I do well, help me and if I deviate then put me straight. I say these words of mine and I seek the forgiveness of Allah for me and for you.’ Malik said, ‘No-one will ever be an imam (i.e. amir)

unless on this condition.’ الحاکم نے اپنی «المستدرک» میں روایت کیا کہ ابو ہریرہ رضی اللہ عنہ نے فرمایا: جب رسول اللہ ﷺ کی وفات ہوئی تو مکہ ایک زلزلے سے لرز اٹھا، اور ابو قحافہ نے یہ سنا تو کہا: ’’یہ کیا ہے؟‘‘ لوگوں نے کہا: ’’رسول اللہ ﷺ کی وفات ہو گئی ہے۔‘‘ انہوں نے کہا: ’’یہ ایک بڑا واقعہ ہے۔ ان کے بعد امر (حکومت) کی ذمہ داری کس نے سنبھالی ہے؟‘‘ لوگوں نے کہا: ’’آپ کے بیٹے نے۔‘‘ انہوں نے کہا: ’’کیا بنو عبد مناف اور بنو المغیرہ اس پر راضی ہیں؟‘‘ لوگوں نے کہا: ’’ہاں۔‘‘ انہوں نے کہا: ’’جو کوئی اٹھائے اسے کوئی نیچے نہیں رکھ سکتا، اور جو کوئی نیچے رکھے اسے کوئی اوپر نہیں اٹھا سکتا۔‘‘ الواقدی نے مختلف طرق سے روایت کیا کہ عائشہ، ابن عمر، سعید بن المسیب اور دوسروں نے بیان کیا کہ ابو بکر رضی اللہ عنہ سے اس دن بیعت کی گئی جس دن رسول اللہ ﷺ کی وفات ہوئی، یعنی ہجرت کے گیارہویں سال ربیع الاول کی بارہویں رات، پیر کے دن۔

unless on this condition.’ Al-Hakim narrated in his Mustadrak that Abu Hurayrah, may Allah be pleased with him, said: When the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died, Makkah was shaken with an earthquake and Abu Quhafah heard that and said, ‘What is this?’ They said, ‘The Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, has died.’ He said, ‘A momentous thing. Who has undertaken the command after him?’ They said, ‘Your son.’ He said, ‘Are Banu cAbd Manaf and Banu al-Mughirah contented with that?’ They said, ‘Yes.’ He said, ‘No-one may put down what they raise up and no-one may raise up what they put down.’ Al-Waqidi narrated in a variety of ways that cA’ishah, Ibn cUmar, Sacid ibn al-Musayyab and others relate that Abu Bakr was pledged allegiance on the day that the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, died, on Monday the 12th night of Rabic al-Awwal in the eleventh year of the Hijrah.

روایت شده که طبرانی در «المعجم الاوسط» از ابن عمر نقل کرده است: ابوبکر هرگز بر آن جایی که رسول خدا ﷺ بر منبر نشسته بود نمی‌نشست تا آنکه خدا را ملاقات کرد. عمر نیز بر جایی که ابوبکر نشسته بود نمی‌نشست تا آنکه خدا را ملاقات کرد، و عثمان بر جای عمر نمی‌نشست تا آنکه خدا را ملاقات کرد.

At-Tabarani narrated in al-Awsat that Ibn cUmar said: Abu Bakr never sat on that place upon which the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, sat upon the minbar until he met Allah. cUmar did not sit on the place Abu Bakr sat until he met Allah and cUthman did not sit in cUmar’s place until he met Allah.