علی، خدا از او خشنود باد، گفت: «احتیاط کردن، گمان بد است.» و گفت: «نزدیک (یعنی خویشاوند نزدیک) کسی است که محبت، او را نزدیک می‌کند، هرچند خویشاوندی‌اش او را دور می‌سازد. و دور کسی است که دشمنی، او را دور می‌کند، هرچند خویشاوندی‌اش او را خویشاوند نزدیک می‌سازد. هیچ چیز به بدن نزدیک‌تر از دست نیست، و با این حال اگر دست فاسد شود بریده می‌شود، و اگر بریده شود، با آتش داغ می‌شود.» ابونُعَیم آن را روایت کرده است.

Ali, may Allah be pleased with him, said, ‘Precaution is bad opinion.’ He said, ‘The close one (i.e. the near relative) is the one whom affection renders close even if his kinship makes him distant. The distant one is the one whom enmity makes far even though his kinship makes him a near relative. There is nothing nearer to the body than the hand, and yet the hand, if it is corrupt, is cut off and if it is cut off, then it is cauterised.’ Abu Nucaym narrated it.

او گفت: «از من پنج چیز را فرا گیرید: هیچ یک از شما جز از گناه خویش نترسد، و جز به پروردگارش امید نبندد، و کسی که نمی‌داند، از آموختن شرم نکند، و کسی که نمی‌داند، از گفتن "خدا داناتر است" شرم نکند؛ و صبر نسبت به ایمان همچون نسبت سر است به بدن:

He said, ‘Take five things from me: Let none of you fear anything but his wrong action; let him hope for nothing but his Lord; let someone who does not know, not be shy of learning; and let someone who does not know, not be shy of saying, “Allah knows best”; and patience has the same relation to iman as does the head to the body:

وقتی صبر از بین برود، ایمان نیز از بین می‌رود؛ زیرا وقتی سر برود، بدن نیز می‌رود.» سعید بن منصور این را در سنن خود روایت کرده است.

when patience goes then iman goes, for when the head goes, then the body goes.’ Sacid ibn Mansur narrated it in his Sunan.

او گفت: فقیهِ واقعی کسی است که مردم را از رحمت خدا ناامید نمی‌کند؛ که به ایشان اجازهٔ نافرمانی از خدا را نمی‌دهد؛ که ایشان را از عذاب خدا ایمن نمی‌سازد؛ و که قرآن را رها نمی‌کند و به چیزی غیر از آن روی نمی‌آورد. زیرا در عبادتی که در آن علم نباشد خیری نیست، و علمی نیست مگر آنکه فهم همراه آن باشد، و تلاوتی نیست اگر در آن تدبری نباشد. [ابن الداريس در فضائل القرآن آن را روایت کرده است.]

He said: The real faqih is the one who does not make people despair of the mercy of Allah; who does not grant them licence to disobey Allah; who does not make them feel secure from the punishment of Allah; who does not abandon the Qur’an longing for something other than it; because there is no good in worship in which there is no knowledge, there is no knowledge unless there is understanding along with it, and there is no recitation if there is no reflection in it. Ibn ad-Daris narrated it in the Fada’il al-Qur’an.

او گفت: «خنک‌ترین چیز برای جگرم، هنگامی که از چیزی پرسیده می‌شوم که نمی‌دانم، این است که بگویم: "الله داناتر است."» این را ابن عساکر روایت کرده است.

He said: The coolest thing for my liver, when I am asked about what I don’t know, is to say, Allah knows best.’ Ibn cAsakir narrated it.

او فرمود: هرکس بخواهد آنچه را که از او بر مردم حق است ادا کند، باید برای آنان همان چیزی را دوست بدارد که برای خودش دوست می‌دارد. [ابن عساکر آن را روایت کرده است.]

He said: Whoever wants to give people what is due from him, let him love for them what he loves for himself. Ibn cAsakir narrated it.

او فرمود: هفت چیز از شیطان است: خشم شدید، عطسه شدید، خمیازه شدید، استفراغ، خونریزی بینی، گفتگوی پنهانی، و خوابیدن هنگام ذکر (یاد) خداوند.

He said: Seven things are from the shaytan: strong anger, strong sneezing, strong yawning, vomiting, nosebleeds, secret discourse, and falling asleep during dhikr (remembrance of Allah).

او فرمود: انار را همراه با دانه‌هایش بخورید، زیرا آن دباغِ معده است. این حدیث را سعید بن منصور روایت کرده است.

He said: Eat the pomegranate with its pulp for it is the stomachic (literally: the tan of the stomach). Sacid ibn Mansur narrated it.

او گفت: زمانی بر مردم خواهد آمد که مؤمن خوارتر از یک کنیز خواهد بود. این حدیث را سعید بن منصور روایت کرده است.

He said: A time will come to people in which the believer will be more humiliated than a female slave. Sacid ibn Mansur narrated it.

ابوالاسود الدؤلی در ستایش علی گفت: «ای چشم، وای بر تو! به یاری ما بشتاب؛ آیا برای امیرالمؤمنین گریه نمی‌کنی؟»

Abu’l-Aswad ad-Du’ali said, eulogising cAli, ‘Eye, woe to you! Come to our aid; Do you not weep for the Amir al-Mu’minin?

ام کلثوم (دختر علی و فاطمه، و همسر عمر) بر او می‌گرید؛ با اشک‌هایش، و او مرگ را دیده است.

Umm Kulthum (the daughter of cAli and Fatimah, and the wife of cUmar) weeps over him With her tears, and she has seen death.

به خوارج بگو هرجا که هستند — و چشم حسودان آرام نگیرد — آیا در ماه روزه است که ما را آزردید، از طریق بهترین مردان بدون استثنا؟

Say to the Khawarij wherever they are - and may the eyes of the envious not find rest - “Is it in the month of fasting that you have distressed us, Through the best of men altogether?

شما بهترین کسانی را کشتید که بر مرکب‌ها سوار می‌شدند و آن‌ها را رام می‌کردند، و از کسانی که بر کشتی‌ها سوار می‌شدند، و از کسانی که کفش می‌پوشیدند و آن را به اندازه‌ی پای خود می‌بریدند، و کسانی که المثانی (سوره‌ی فاتحه) و الکتاب المبین را تلاوت می‌کردند.

You have killed the best of those who mounted steeds And tamed them, and of those who mounted ships, Of those who wore sandals and cut them to measure, And who recited the Mathani (the Fatihah) and the Clear (Book).

همهٔ خصلتهای نیکی در او بود، و محبّت فرستادهٔ پروردگار جهانیان [ﷺ] در او بود. قریش میدانستند، در هر جا که بودند، که تو ای علی، در مقام و در دین، بهترین ایشان بودی.

All the qualities of good were in him, And the love of the Messenger of the Lord of the Worlds.” Quraysh knew, wherever they were, That you (cAli) were the best of them in standing and in deen.

وقتی به چهرهٔ ابوحسین نگاه کردم، ماه کامل را بالای سر تماشاگران دیدم.

When I looked towards the face of Abu Hussein I saw the full moon over the onlookers.

قبل از شهادتش ما در خوبی بودیم؛ مولای رسول‌الله را در میان خود می‌دیدیم.

Before his killing we were in good; We would see the mawla of the Messenger of Allah among us.

او حق را برپا می‌داشت بی‌آنکه در آن شکی داشته باشد، و با دشمنان و خویشاوندان نزدیک خود عدالت می‌ورزید.

He was establishing the truth without doubting concerning it, And he was just to enemies and close relatives.

او هیچ دانشی را که داشت پنهان نمی‌کرد، و او دارای خصلت متکبران نبود۔

He would not conceal any knowledge that he had, And he did not have the character of the haughty ones.

گویی وقتی مردم علی را از دست دادند، مانند شترمرغانی بودند که سال‌ها در سرزمینی سرگردان شده باشند.

It is as if when people lost cAli, They were ostriches bewildered in a land for years.

لا تَشمَتْ بِمُصيبَتِنا يا معاوِيَةُ بنُ صَخْر، فَإنَّ بَقِيَّةَ الخُلَفاءِ مِنَّا.

Do not rejoice at our affliction Mucawiyah ibn Sakhr, For the rest of the khulafa are from us.