او در جمادی الآخره سال ۱۳ هجری، با بیعت ابوبکر، زمام خلافت را بر عهده گرفت.

He took on the khilafah through the covenant of Abu Bakr in Jumada al-Akhirah in the year 13 AH.

زُهری نے کہا: «عمرؓ کو اُس دن خلیفہ مقرر کیا گیا جس دن ابوبکرؓ فوت ہوئے، اور وہ دن منگل تھا، جمادی الآخرہ کے ختم ہونے سے آٹھ دن پہلے۔» اسے الحاکم نے روایت کیا ہے۔ انہوں نے (خلافت کی) ذمہ داری سب سے بڑھ کر سنبھالی، اور اُن کے دور میں فتوحات کے بہت سے دروازے کھلے۔

Az-Zuhri said, ‘cUmar was appointed khalifah on the day that Abu Bakr died which was Tuesday eight days before the end of Jumada iil-Akhirah.’ Al-Hakim narrated it. He undertook the command most fully, and there were very many openings in his days.

در سال ۱۴ هجری، دمشق تا حدی هم با صلح و هم با زور گشوده شد، و حمص (امِسا باستانی) و بعلبک با صلح، و بصره و ابُلّه با زور گشوده شدند.

In the year 14 AH, Damascus was opened [to Islam] partly both by treaty and force, and Homs (ancient Emessa) and Baalbek by treaty, and Basra and Ubullah by force.

«در آن سال عمر مردم را در نماز تراویح (نماز مستحب شبانه در ماه رمضان) در یک جماعت گرد آورد»، این را العسکری در کتاب الاوائل گفته است.

‘In that year cUmar united people in one jamacah in salat attarawih (the optional prayers said at night in Ramadan),’ said al- Askari in Al-Awa’il (Firsts).

در سال ۱۵ هجری، تمام اردن به‌زور [به اسلام] گشوده شد، جز طبریه که با صلح گشوده شد. در همین سال نبردهای یرموک و قادسیه روی داد.

In the year 15 AH, all of Jordan was opened [to Islam] by force cxcept for Tiberias which was by treaty. In this year there were the battles of Yarmuk and Qadisiyyah.

ابن جریر گفت: در همین سال سعد کوفه را بنیاد نهاد، و عمر حقوق منظم (برای جنگاوران) را برقرار کرد، دفاتر ثبت ایجاد نمود، و مستمری‌ها را بر اساس تقدم و سابقه پرداخت.

Ibn Jarir said: In it Sacd founded Kufa, and cUmar instituted regular wages (for the fighting men), registers, and gave allowances according to priority.

در سال ۱۶ هجری، اهواز و مدائن فتح شد، و در مدائن، سعد در تالار بزرگ خسرو نماز جمعه را برپا کرد، و این نخستین نماز جمعه‌ای بود که در عراق برگزار شد. این در ماه صفر بود. در همین سال، نبرد جلولاء روی داد که در آن یزدگرد پسر خسرو شکست خورد و به سوی ری عقب نشست. در همین سال، تکریت فتح شد و عمر سفر کرد و بیت المقدس را گرفت.

In the year 16 AH, Ahwaz and Mada’in were opened, and in the latter Sacd established the Jumucah in the great hall of Khosrau, and this was the first Jumtfah to be held in Iraq. That was in the month of Safar. In it, was the battle of Jalula in which Yezdajird the son of Khosrau was defeated and he retreated back to Rayy. In it, Takrit was opened, cUmar travelled and took al-Bait al-Maqdis (Jerusalem)

و خطبهٔ معروف خود را در الجابیه ایراد کرد. قِنَّسرین، حلب و انطاکیه به زور گشوده شدند، منبج با صلح و سروج به زور گشوده شد.

and gave his famous khutbah in al-Jabiyyah. Kinnasrin, Aleppo, and Antioch were opened by force, Manbij by treaty, and Saruj by force.

در آن سال، قرقیسیاء با صلح گشوده شد. در ربیع الأول، تاریخ‌گذاری از هجرت به رأی علی آغاز شد.

In that year, Qirqisiya’ was opened by treaty. In Rabic al-Awwal, dating was begun from the Hijrah on the advice of cAli.

در سال ۱۷ هجری، عمر مسجد پیامبر ﷺ را توسعه داد. در این سال در حجاز خشکسالی و قحطی رخ داد و آن را «عام الرمادة» (سال خاکستر) نامیدند، و عمر به وسیله عباس برای مردم از خداوند طلب باران کرد.

In the year 17 AH, cUmar increased the size of the Prophet’s Mosque. In it there was drought and famine in the Hijaz and it was called the Year of Destruction, and cUmar prayed for rain for people by means of al-cAbbas.

ابن سعد از نیار الأسلمی روایت کرده است که عمر، هنگامی که برای طلب باران بیرون آمد، با عبای پیامبر ﷺ بیرون آمد.

Ibn Sacd narrated from Niyar al-Aslami that cUmar, when he came out to pray for rain, came out with the cloak of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, upon him.

او روایت کرده که ابن عون گفت: عمر دست عباس را گرفت و آن را بالا برد و گفت: «ای الله، ما به وسیلهٔ عموی پیامبرت ﷺ به تو توسل می‌جوییم که خشکسالی را از ما دور کنی و ما را از باران سیراب گردانی.» و آنان پیش از آنکه سیراب شوند، پراکنده نشدند. آسمان روزها بر ایشان باریدن گرفت. در همان سال اهواز به صلح گشوده شد.

He narrated that Ibn cAwn said: cUmar took hold of the hand of alcAbbas and raised it up, saying, ‘O Allah, we approach You by means of the uncle of Your Prophet (asking) that You drive away from us the drought, and that You give us to drink from the rain,’ and they didn’t leave before they were given to drink. The sky poured down upon them for days. In that year Ahwaz was taken by treaty.

در سال هجدهم هجری، جندیشاپور با صلح گشوده شد و حلوان با جنگ. در آن سال، طاعون عمواس رخ داد؛ و الرُّها (ادسا)

In the year 18 AH, Jundaysabur was opened [to Islam] by treaty, and Hulwan by force. In it, was the plague of Emaus; Urfa (Edessa)

و سُمَیْسَاط به زور گشوده شد؛ حرّان، نصیبین و بخشی از بین‌النهرین به زور گشوده شدند، و گفته شده است که به صلح؛ و موصل و نواحی آن به زور گشوده شد.

and Sumaysat were opened by force; Harran, Nasibin and a part of Mesopotamia by force, and it has been said, by treaty; and Mosul and its environs by force.

در سال ۱۹ هجری، قیساریه به زور فتح شد۔

In the year 19 AH, Cassarea was opened by force.

در سال ۲۰ هجری، مصر با زور فتح شد. همچنین گفته شده که تمام مصر با صلح فتح شد، جز اسکندریه که با زور فتح گردید. علی بن رباح گفت: «تمام مغرب (شمال غربی آفریقا) با زور فتح شد.» در همان سال تُستَر فتح شد و قیصر (هرقل)، بزرگ مرد روم شرقی، درگذشت.

In the year 20 AH, Egypt was opened by force. It is also said that all of Egypt was opened by treaty except for Alexandria which was opened by force. cAli ibn Rabah said, ‘The whole of the Maghrib (northwestern Africa) was opened by force.’ In that year Tustar was opened, Caesar (Heraclius), the great man of the Byzantines, died.

در این مورد نیز عمر یهودیان را از خیبر و نجران بیرون راند، و خیبر و وادی‌القریٰ را میان کسانی که در جنگ‌های اصلی پیامبر ﷺ حضور داشته بودند تقسیم کرد.

In it also, cUmar expelled the Jews from Khaybar and Najran, and he apportioned Khaybar and Wadi’l-Qurra’ (between those who had been present there at the original battles of the Prophet, may Allah bless him and grant him peace).

در سال ۲۱ هجری، اسکندریه با زور گشوده شد، و نهاوند، که پس از آن ایرانیان نتوانستند لشکری گرد آورند، و برقه و جاهای دیگر.

In the year 21 AH, Alexandria was opened by force, and Nahawand, after which the Persians could not muster an army, and Barqah and other places.

در سال ۲۲ هجری، آذربایجان به زور فتح شد و گفته شده که به صلح، و دینور به زور، و مَسَبَذان و همدان به زور، و طرابلس شمال آفریقا، و ری، و عسکر و قومس.

In the year 22 AH, Azerbaijan was opened by force, and it has been said, by treaty, and Dinawr by force, Masabdhan and Hamadan by force, and Tripoli of North Africa, Rai, cAskar and Qumas.

در سال ۲۳ هجری، فتوحات کرمان، سیستان، مکران در سرزمین‌های کوهستانی، و همچنین اصفهان و حومه‌های آن رخ داد.

In the year 23 AH, there were the openings [to Islam] of Kirman, Sijistan, Makran in the mountainous lands, and also Isfahan and its environs.

در پایان همان سال، پس از بازگشت سیدنا عمر، که خداوند از او خشنود باشد، از حج، وفات او رخ داد؛ او به شهادت رسید.

In the end of this year there was the death of Sayyiduna cUmar, may Allah be pleased with him, after his return from the Hajj; he was killed as a martyr.

سعید بن المسیّب گفت: هنگامی که عمر از منا (به سوی مکه) بازمی‌گشت، شترش را در بستر رودخانه خوابانید، سپس خود را بر زمین افکند، دستانش را به سوی آسمان بلند کرد و گفت: «خداوندا! من سالخورده شده‌ام، توانم ضعیف گشته و رعیتم فزونی یافته، پس مرا بی‌آنکه زیاده‌روی یا کوتاهی کرده باشم، نزد خود بخوان.» ماه ذوالحجه سپری نشده بود که او کشته شد. حاکم آن را روایت کرده است.

Sacid ibn al-Musayyab said: When cUmar returned from Mina (to Makkah), he made his camel kneel down in the watercourse, 1 lien he threw himself down, raised his hands to the sky and said, ‘O Allah! I am advanced in years, my strength has weakened, and my subjects have increased, so take me to You without (my) being wasteful or falling short.’ Dhu’l-Hijjah had not gone before he was killed. Al-Hakim narrated it.

ابوصالح السمان گفت: کعب الاحبار به عمر گفت: «تو را در تورات کشته‌شده در راه شهادت می‌یابم.» عمر گفت: «چگونه می‌توانم شهید شوم، در حالی که در جزیرةالعرب هستم؟» اسلم گفت: عمر گفت: «خدایا، شهادت را در راه خود نصیبم گردان، و مرگم را در شهر پیامبرت قرار ده.» بخاری آن را روایت کرده است.

Abu Salih as-Saman said: Kacb al-Ahbar said to cUmar, ‘I find you in the Tawrah killed as a martyr.’ He said, ‘How can I be a martyr when I am in the peninsula of the Arabs?’ Aslam said: cUmar said, ‘O Allah provide me with martyrdom in Your way, and make my death to be in the city of Your Messenger.’ Al-Bukhari narrated it.

عمر بن ابی طلحہ سے روایت ہے: عمرؓ نے ایک خطبہ دیا اور فرمایا: ’’میں نے (خواب میں) دیکھا گویا ایک مرغ نے مجھے ایک یا دو بار ٹھونگ ماری، اور میں یہی سمجھ سکتا ہوں کہ اس کا مطلب ہے کہ میری مدت پوری ہو چکی ہے۔ کچھ لوگ مجھ سے کہتے ہیں کہ میں کسی کو جانشین مقرر کر دوں، اور اللہ اپنے دین کو اور اپنی خلافت کو ضائع نہیں ہونے دے گا۔ اگر یہ معاملہ میرے لیے جلد آ گیا تو خلافت انہی چھ اصحاب کے باہمی مشورے پر ہوگی جن سے رسول اللہ ﷺ اپنی وفات کے وقت راضی تھے۔‘‘ اسے حاکم نے روایت کیا ہے۔ زہری کہتے ہیں: عمرؓ کسی ایسے قیدی کو مدینہ میں داخل ہونے کی اجازت نہیں دیتے تھے جو بلوغت کو پہنچ چکا ہو، یہاں تک کہ مغیرہ بن شعبہؓ نے، جو کوفہ کے گورنر تھے، ان کو لکھا اور ایک ایسے غلام کا ذکر کیا جو کئی ہنر جانتا تھا، اور اجازت طلب کی کہ وہ مدینہ میں داخل ہو، اور کہا: ’’اس کے پاس بہت سے ایسے ہنر ہیں جو لوگوں کے لیے مفید ہیں۔ وہ لوہار، نقاش اور بڑھئی ہے۔‘‘ عمرؓ نے اسے مدینہ بھیجنے کی اجازت دے دی۔ مغیرہ نے اس غلام پر ماہانہ ایک سو درہم محصول مقرر کیا، چنانچہ غلام اس بھاری محصول کی شکایت لے کر عمرؓ کے پاس آیا۔ انہوں نے فرمایا: ’’تمہارا محصول اتنا زیادہ نہیں ہے۔‘‘ تو وہ غصے اور دھمکی آمیز انداز میں مڑ گیا۔ عمرؓ کچھ دن انتظار کرتے رہے، پھر اسے بلایا اور فرمایا: ’’کیا مجھے یہ خبر نہیں پہنچی کہ تم کہتے ہو: اگر میں چاہوں تو ایسی چکی بنا سکتا ہوں جو ہوا سے چلے؟‘‘ اس نے تیوری چڑھا کر عمرؓ کی طرف رخ کیا اور کہا: ’’میں تمہارے لیے ایسی چکی بناؤں گا جس کا لوگ ذکر کریں گے۔‘‘ جب وہ مڑ گیا تو عمرؓ نے اپنے ساتھیوں سے فرمایا: ’’اس غلام نے ابھی مجھے دھمکی دی ہے۔‘‘ کچھ عرصے بعد ابو لؤلؤہ نے ایک دو دھاری خنجر اپنے کپڑوں میں لپیٹا، جس کا دستہ بیچ میں تھا، اور رات کے آخری حصے کے اندھیرے میں مسجد کے ایک کونے میں چھپ گیا، اور وہیں انتظار کرتا رہا یہاں تک کہ عمرؓ لوگوں کو نماز کے لیے جگاتے ہوئے نکلے۔ جب وہ اس کے قریب پہنچے تو اس نے ان پر تین بار وار کیا۔ اسے ابن سعد نے روایت کیا ہے۔

Macdan ibn Abi Talhah: cUmar gave a khutbah and said, ‘I saw (in a dream) as if a cock pecked at me once or twice, and I can only believe that it means that my term has come. There are people who tell me to appoint a successor, and Allah will not cause His deen to go to waste nor His khilafah. If the matter is hastened for me, then the khilafah is a matter of consultation between these six whom the Messenger of Allah, may Allah bless him and grant him peace, was pleased with when he died.’ Al-Hakim narrated it> Az-Zuhri said: cUmar would not permit a captive who had reached the age of puberty to enter Madinah until al-Mughirah ibn Shucbah wrote to him — and he was the governor of Kufa — mentioning to him a slave who had a number of crafts and asking permission that he enter Madinah, saying, ‘He has many trades which are useful to people. He is a blacksmith, engraver and carpenter.’ He gave permission to him to send him to Madinah. Al-Mughirah put a demand for revenue on him (the slave) of one hundred dirhams per month, so the slave came to cUmar to complain of the severity of that imposition. He [cUmar] said, ‘Your demand for revenue is not that much,’ and he [the slave] turned away in anger and threateningly. cUmar waited some days and then called him and said, ‘Have I not been informed that you say, “If I wished, I could make a mill which will grind by means of the wind.’” Then he turned his face to cUmar with a frown and said, ‘I will make for you a mill which people will talk about.’ When he turned away, cUmar said to his companions, ‘The slave threatened me just now.’ After a while Abu Lu’lu’ah wrapped his garments around a dagger with two heads (to the blade) whose handle was in the middle of it, hid in one of the corners of the mosque in the darkness of the last part of the night, and there he waited until cUmar came out waking people up for the prayer. When he drew near to him, he stabbed him three times. Ibn Sacd narrated it.

عمرو بن میمون الأنصاری گفت: ابولؤلؤه، غلام مغیره، عمر را با خنجری دودم زد، و همراه با او دوازده مرد دیگر را نیز زخمی کرد که شش نفر از آنان جان باختند. سپس مردی از عراق ردایی بر او انداخت. هنگامی که در آن گرفتار شد، خود را کشت.

cAmr ibn Maymun al-Ansari said: Abu Lu’lu’ah, the slave of al- Mughirah, stabbed cUmar with a dagger which had two heads, and he stabbed, along with him, twelve other men of whom six died, then a man from Iraq threw a robe over him. When he became tangled up in it, he killed himself.

ابو رافع گفت: ابولؤلؤه، برده‌ی مغیره، آسیاب‌ساز بود. مغیره روزانه چهار درهم از او به‌عنوان خراج مطالبه می‌کرد. او نزد عمر آمد و گفت: «ای امیرالمؤمنین، مغیره بر من سخت می‌گیرد، پس با او صحبت کن.» عمر گفت: «با آقایت خوش‌رفتاری کن» — و مقصود عمر این بود که با مغیره در این باره سخن بگوید — پس او (برده) خشمگین شد و گفت: «عدالت او همه‌ی مردم را فرا گرفته، جز من!» و در نهان تصمیم گرفت او را بکشد. خنجری برداشت، آن را تیز کرد و زهرآلود نمود. عمر پیش از آن‌که تکبیر بگوید همواره می‌گفت: «صف‌های خود را راست کنید.» ابولؤلؤه آمد و در صف روبه‌روی او ایستاد، با خنجر به شانه و پهلوی او زد و عمر به زمین افتاد. سپس به سیزده تن دیگر که همراه او بودند ضربه زد که شش نفر از آنان جان دادند. عمر را به خانه‌اش بردند. نزدیک طلوع آفتاب بود، پس عبدالرحمن بن عوف با دو سوره‌ی کوتاه‌تر قرآن مردم را در نماز امامت کرد. برای عمر نبیذ (نوشیدنی‌ای که از خرما ساخته می‌شود و در آب خیسانده می‌شود) آوردند؛ او نوشید و از زخمش بیرون آمد، اما هنوز از خون متمایز نبود. سپس به او شیر دادند؛ آن نیز از زخمش بیرون آمد و گفتند: «آسیبی جدی در کار نیست.» او گفت: «اگر در کشته شدن آسیبی باشد، من کشته شده‌ام.» مردم شروع به ستایش او کردند و گفتند: «تو چنین و چنان بودی.» او گفت: «به خدا سوگند، دوست داشتم که از این دنیا بیرون می‌رفتم، بی‌نیاز از دیگران، نه چیزی به زیان من و نه چیزی به سود من، و همنشینی با پیامبر خدا ﷺ برای من محفوظ می‌ماند.» ابن عباس او را ستود، پس گفت: «اگر آن طلایی را داشتم که زمین را پر کند، خود را با آن از هراس روز رستاخیز می‌رهانیدم. من این امر (خلافت) را میان عثمان، علی، طلحه، زبیر، عبدالرحمن بن عوف و سعد به شورا نهادم.» به صهیب دستور داد تا مردم را در نماز امامت کند و به آن شش تن مهلت سه روز داد تا تصمیم بگیرند. روایت کرده است الحاکم.

Abu Rafic said: Abu Lu’lu’ah, the slave of al-Mughirah, used to make mills. Al-Mughirah used to demand as revenue from him four dirhams a day. He met cUmar and said, "Amir al-Muminin, al-Mughirah is being very heavy on me, so speak to him.’ He said, ‘Behave well towards your master,’ — and cUmar’s intention was to speak to al-Mughirah about it - so he (the slave) became angry and said, ‘His justice encompasses all of the people except for me,’ and he secretly decided to kill him. He took a dagger, sharpened it and poisoned it. cUmar used to say, ‘Straighten your ranks,’ before he pronounced the takbir. He came and stood opposite him in the rank, stabbed him in his shoulder and side, and cUmar fell. Then he stabbed thirteen other men with him, of whom six died. cUmar was carried to his family. The sun was about to rise so cAbd ar-Rahman ibn cAwf led the people in prayer with the two shortest surahs. cUmar was brought some nabidh (a drink made from dates left to soak in water) and he drank it and it came out of his wound, but it wasn’t yet distinct (from the blood). So they gave him some milk to drink, >iikI it came out of his wound and they said, ‘There’s no great harm wii li you.’ He said, ‘If there is any harm in killing, then I have been killed.’ People began to praise him, saying, ‘You were such and such Unci you were such and such.’ He said, ‘By Allah, I wish that I had gone out of it, independent of others, with nothing against me and nothing for me, and that the companionship of the Messenger of Allah, may Allah bless him and his family and grant them peace, was secure for me.’ Ibn cAbbas praised him, so he said, ‘Even if I had that gold which would fill the earth, I would ransom myself by it from the terror of the rising. I have made it (the khilafah) a matter of consultation between cUthman, cAli, Talhah, az-Zubayr, Abd ar-Rahman ibn cAwf and Sacd.’ He ordered Suhayb to lead people in prayer, and gave the six a period of three (days in which to decide). Al-Hakim narrated it.

ابن عباس گفت: ابولؤلؤه یک مجوسی بود.

Ibn cAbbas said: Abu Lu’lu’ah was a Magian.

عمرو بن میمون گفت: عمر گفت: «سپاس خدایی را که مرگ مرا به دست مردی که ادعای اسلام می‌کرد قرار نداد.» سپس به پسرش عبدالله گفت: «ببین من چه قدر بدهی دارم.» حساب کردند و آن را هشتاد و شش هزار یا حدوداً همان مقدار یافتند. گفت: «اگر ثروت خاندان عمر کافی است، آن را بپرداز. و اگر کافی نیست، از بنی عدی بپرس، و اگر ثروت آنان هم کافی نبود، از قریش بپرس.»

‘Amr ibn Maymun said: cUmar said, ‘Praise be to Allah Who <1 id not make my decree of death to be at the hands of a man who claimed Islam.’ Then he said to his son, ‘cAbdullah, look and see what debts I have.’ They calculated it and found it to be eighty-six thousand or thereabouts. He said, ‘If the wealth of the family of 1 Umar is enough, then pay it. If it is not, then ask among Bani ‘Adi, and if their wealth is not enough, then ask among Quraysh.

به ام‌المؤمنین عائشه برو و بگو: «عمر اجازه می‌خواهد که کنار دو یارش دفن شود.» او نزد عائشه رفت و وی گفت: «من آن (جای قبر) را برای خودم می‌خواستم، اما امروز قطعاً او را به خودم ترجیح می‌دهم.» عبدالله آمد و گفت: «او اجازه داده است.» پس (عمر) خدا را ستایش کرد. کسی به او گفت: «ای امیرالمؤمنین، وصیت کن و جانشینی تعیین کن.» او گفت: «به کسی سزاوارتر از این شش نفر که پیامبر ﷺ هنگام وفاتش از ایشان راضی بود، برای این امر نمی‌بینم.» و آن شش نفر را نام برد و گفت: «عبدالله بن عمر با ایشان حاضر خواهد بود، اما در این امر هیچ سهمی ندارد. اگر این مقام به سعد برسد، پس همان است، و اگر نه، هر یک از شما که به امارت برگزیده شد، از او یاری بجوید، زیرا من او را (از امارت کوفه) به سبب ناتوانی یا خیانتی برکنار نکردم.» سپس گفت: «خلیفه پس از خود را به ترس‌آلود اطاعت از خدا توصیه می‌کنم؛ او را به توجه ویژه به مهاجران و انصار سفارش می‌کنم، و به نیکی‌کردن با مردم ولایت‌ها توصیه می‌کنم،» و دیگر سفارش‌های مشابه.

Go to the Mother of the Believers, CA’ ishah, and say, “cUmar asks permission to be buried with his two companions.’” He went to her and she said, ‘I wanted it’ - meaning the burial plot - ‘for myself, but I will definitely prefer him over myself, today.’ cAbdullah came and said, ‘She has given permission,’ so he praised Allah. Someone said to him, ‘Make bequest, Amir al-Muminin, and appoint a successor.’ He said, ‘I see no-one with more right to this command than these six with whom the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, was pleased when he died,’ and he named the six, and said, ‘cAbdullah ibn cUmar will be present with them but he has no part in the command. If the office should fall to Sacd, then he it is, and if not, then let whoever of you is appointed seek help from him, fori I did not remove him (from his office as amir of Kufa) because of] any incapacity or treachery.’ Then he said, ‘I counsel the khalifah after me to have fearful obedience of Allah; I counsel him to pay particular care to the Muhajirun and the Ansar, and I counsel him' to treat the people of the provinces well,’ and other similar counsels.

هنگامی که او درگذشت، ما همراه او به راه افتادیم. عبدالله بن عمر سلام داد و گفت: «عمر اجازه ورود می‌خواهد.» عایشه گفت: «او را داخل کنید.» او را وارد کردند و در کنار دو یارش قرار دادند.

When he died, we went walking with him, cAbdullah ibn cUmar called out the greeting and said, ‘cUmar seeks permission to enter.’ cA’ishah said, ‘Bring him in.’ He was brought in and placed there with his two companions.

هنگامی که [مردم] از دفن او فارغ شدند و بازگشتند، آن گروه گرد آمدند و عبدالرحمن بن عوف گفت: «اختیار [تعیین خلیفه] را به سه نفر از میان خودتان واگذار کنید.» زبیر گفت: «اختیار خود را به علی واگذار می‌کنم.» سعد گفت: «اختیار خود را به عبدالرحمن واگذار می‌کنم.» طلحه گفت: «اختیار خود را به عثمان واگذار می‌کنم.» [راوی] ادامه داد: پس این سه نفر باقی ماندند. عبدالرحمن گفت: «من نمی‌خواهم [این مسئولیت را بپذیرم]. کدام‌یک از شما دو نفر از این امر کناره می‌گیرد تا آن را به او [یعنی نفر سوم] بسپاریم؟ و خداوند شاهد است و اسلام [نیز شاهد است]، او باید در دل خود بیندیشد که چه کسی از میان آنان بهتر است، و باید در پی منفعت امت باشد.» دو شیخ، یعنی علی و عثمان، سکوت کردند. عبدالرحمن گفت: «اختیار را به من واگذارید و خداوند شاهد است که در انتخاب بهترین شما کوتاهی نخواهم کرد.» گفتند: «بله.» سپس با علی خلوت کرد و گفت: «تو در اسلام و در خویشاوندی با پیامبر ﷺ همان سابقه‌ای را داری که می‌دانی. خداوند شاهد است؛ اگر من اختیار [حکومت] را به تو بدهم، آیا عدالت خواهی کرد؟ و اگر اختیار [حکومت] را بر تو به عثمان بدهم، آیا شنوا و مطیع خواهی بود؟» گفت: «بله.» سپس با دیگری خلوت کرد و همان سخن را به او گفت. چون از آنان توافق گرفت، با عثمان بیعت کرد و علی نیز با او بیعت کرد.

When they finished burying him and had returned, that group gathered and cAbd ar-Rahman ibn cAwf said, ‘Delegate your authority to three among you.’ Az-Zubayr said, ‘I delegate my authority to cAli.’ Sacd said, ‘I delegate my authority to cAbd ar- Rahman.’ Talhah said, ‘I delegate my authority to cUthman.’ He continued: so there remained these three. cAbd ar-Rahman said, ‘I don’t want it. Which of you two will be quit of this matter and we will entrust it to him (the remaining one)? And Allah is his witness and Islam, let him consider in himself who is the best of them and let him be eager for the benefit of the ummah.’ The two Shaykhs, °Ali and cUthman were silent. cAbd ar-Rahman said, ‘Delegate me and, Allah is my witness, I will not fail you in choosing the best of you.’ They said, ‘Yes.’ Then he went apart with cAli and said, ‘You have that precedence in Islam and kinship with the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, which you know. Allah is your witness; if I give you authority, will you be just, and if I give authority (to cUthman) over you, will you hear and obey?’ He said, ‘Yes.’ Then he went apart with the other and said to him the same thing. When he had their agreement, he pledged allegiance to cUthman and cAli pledged allegiance to him.

در مسند احمد آمده است که عمر گفت: اگر مرگ من فرا رسد و ابوعبیده بن جراح زنده باشد، او را به خلافت برمی‌گزینم. اگر پروردگارم از من بپرسد، خواهم گفت: از پیامبر ﷺ شنیدم که می‌فرمود: «هر امتی امین‌ای دارد، و امین این امت ابوعبیده بن جراح است.» و اگر مرگ من فرا رسد و ابوعبیده بن جراح مرده باشد، معاذ بن جبل را به خلافت برمی‌گزینم. اگر پروردگارم از من بپرسد: چرا او را به خلافت برگزیدی؟ خواهم گفت: از پیامبر ﷺ شنیدم که می‌فرمود: «او در روز قیامت، در برابر دانشمندان، با فاصله‌ای برانگیخته می‌شود.» هر دوی آنان در دوران خلافت او درگذشتند.

There is in the Musnad of Ahmad that cUmar said: If my term overtakes me, and Abu cUbaydah al-Jarrah is still alive, then I would appoint him as khalifah. If my Lord asked me, I would say, ‘I heard I lie Prophet, may Allah bless him and grant him peace, saying, "I1,very Prophet has a trustworthy (companion), and my trustworthy (companion) is Abu cUbaydah ibn al-Jarrah.’” If my term overtakes me, and Abu cUbaydah al-Jarrah has died, I would appoint Mucadh Ibn Jabal as khalifah. If my Lord asked me, ‘Why did you appoint him as khalifah? I would say, ‘I heard the Prophet, may Allah bless him and grant him peace, saying, “He will be raised up on the Day of Resurrection a distance in front of the men of knowledge.’” They had both died during his khilafah.

همچنین در المسند از ابو رافع روایت شده که کسی هنگام مرگ عمر با او درباره تعیین خلیفه سخن گفت، پس او گفت: «در میان یارانم شتاب‌زدگیِ ناپسندی دیده‌ام.

Also in the Musnad there is from Abu Rafic that someone spoke to cUmar at his death about the appointment of a khalifah, so he said, ‘I have seen among my companions an unfortunate eagerness.

«اگر یکی از دو مرد به من می‌رسید، آنگاه این امر را به او می‌سپردم، و از او مطمئن می‌بودم: سالم، آزادشدهٔ ابوحذیفه، و ابوعبیدة بن الجراح.» عمر در روز چهارشنبه، چهار روز مانده به پایان ذی‌الحجه، مورد ضربه قرار گرفت و در روز یکشنبه، که روز هلال محرم الحرام بود، به خاک سپرده شد. او شصت و سه ساله بود. همچنین گفته شده که شصت و شش ساله، شصت و یک ساله، شصت ساله بود (که الواقدی این را معتبرترین قول دانست). و گفته شده که پنجاه و نه ساله، پنجاه و پنج ساله و پنجاه و چهار ساله بود. صُهیب بر او در مسجد نماز میت خواند.

If one of two men had reached me, and then I had entrusted this command to him, I would have been sure of him: Salim the freed slave of Abu Hudhayfah and Abu cUbaydah ibn al-Jarrah.’ TJmar was struck on the Wednesday, four days before the end of Dhu’l-Hijjah, and he was buried on Sunday, the day of the new moon of al-Muharram, the Sacred (month). He was sixty-three years old. It has also been said that he was sixty-six, sixty-one, sixty (which al-Waqidi considered the weightiest). It has been said that he was fifty-nine, fifty-five and fifty-four. Suhayb performed the (funeral) prayer over him in the mosque.

در «تهذیب» مزنی آمده است که نقش نگین انگشتر عمر این بود: «مرگ برای پندگیرنده کافی است، ای عمر.» طبرانی روایت کرده است که طارق بن شهاب گفت: ام ایمن در روزی که عمر کشته شد گفت: «امروز اسلام پاره‌پاره شد.» عبدالرحمن بن یسار روایت کرده است. او گفت: «من شاهد مرگ عمر بن خطاب بودم و خورشید در آن روز گرفته شد.» مردانی که این حدیث را نقل کرده‌اند مورد اعتماد بوده‌اند.

In the Tahdhib of al-Mazini, there is that the engraving on the sealring of cUmar was, ‘Death is enough of an admonisher, cUmar.’ At-Tabarani narrated that Tariq ibn Shihab said: Umm Ayman said, on the day cUmar was killed, ‘Today Islam has been rent.’ cAbd ar-Rahman ibn Yasar narrated. He said, ‘I witnessed the death of cUmar ibn al-Khattab and the sun was eclipsed on that day.’ The men who transmitted (this hadith) were trustworthy.