Binnen minder dan vier weken vonden vier gebeurtenissen van bijzondere betekenis plaats — de bekering van Hamzah, de bekering van ‘Umar, de weigering van Muhammad ﷺ om enige vorm van compromis te sluiten, en vervolgens het pact dat werd gesloten tussen Banu Muttalib en Banu Hashim om Muhammad ﷺ te immuniseren en hem te beschermen tegen elke verraderlijke poging om hem te doden. De polytheïsten waren verbijsterd en wisten niet welk pad zij moesten volgen om zichzelf te ontdoen van dit koppige en meedogenloze obstakel dat verschenen was om hun hele levenswijze in stukken te breken. Zij waren er reeds van op de hoogte dat als zij Muhammad ﷺ zouden doden, het bloed zeker overvloedig zou stromen in de valleien van Makkah en zij zeker zouden worden uitgeroeid. Rekening houdend met dit verschrikkelijke vooruitzicht, grepen zij tegen hun zin naar een andere onrechtvaardige weg die geen moord zou impliceren.

Four events of special significance occurred within less than four weeks — the conversion of Hamzah, the conversion of ‘Umar, Muhammad’s (Peace be upon him) refusal to negotiate any sort of compromise and then the pact drawn up between Banu Muttalib and Banu Hashim to immunize Muhammad (Peace be upon him) and shield him against any treacherous attempt to kill him. The polytheists were baffled and at a loss as to what course they would follow to rid themselves of this obstinate and relentless obstacle that had appeared to shatter to pieces their whole tradition of life. They had already been aware that if they killed Muhammad (Peace be upon him) theblood would surely flow profusely in the valleys of Makkah and they would certainly be exterminated. Taking this dreadful prospect into consideration, they grudgingly resorted to a different iniquitous course that would not imply murder.

De heidenen van Makkah hielden een vergadering op een plaats genaamd Wadi Al-Muhassab en vormden een confederatie die vijandig stond tegenover zowel Bani Hashim als Bani Al-Muttalib. Zij besloten geen enkele zakelijke transactie met hen te hebben en ook geen enkele vorm van huwelijksverbintenis aan te gaan. Sociale relaties, bezoeken en zelfs mondeling contact met Muhammad ﷺ en zijn volgelingen zouden worden gestaakt totdat de Profeet ﷺ aan hen zou worden overgeleverd om gedood te worden. De artikelen van hun proclamatie, die voorzien in genadeloze maatregelen tegen Bani Hashim, werden opgeschreven door een afgodendienaar, Bagheed bin ‘Amir bin Hashim, en vervolgens opgehangen in Al-Ka‘bah. De Profeet ﷺ riep de vloek van Allah uit over Bagheed, wiens hand later verlamd raakte.

The pagans of Makkah held a meeting in a place called Wadi Al-Muhassab, and formed a confederation hostile to both Bani Hashim and Bani Al-Muttalib. They decided not to have any business dealings with them nor any sort of inter-marriage. Social relations, visits and even verbal contacts with Muhammad (Peace be upon him) and his supporters would discontinue until the Prophet (Peace be upon him) was given up to them to be killed. The articles of their proclamation, which had provided for merciless measures against Bani Hashim, were committed to writing by an idolater, Bagheed bin ‘Amir bin Hashim and then suspended in Al-Ka‘bah. The Prophet (Peace be upon him) invoked Allâh’s imprecations upon Bagheed, whose hand was later paralysed.

Abu Talib maakte wijs en stil een afweging van de situatie en besloot zich terug te trekken in een vallei aan de oostelijke rand van Makkah. Banu Hashim en Banu Al-Muttalib, die hem volgden, werden hierdoor vanaf het begin van Muharram in het zevende jaar van de missie van Muhammad ﷺ tot het tiende jaar, oftewel een periode van drie jaar, opgesloten in een nauwe pas (Shi‘b van Abu Talib). Het was een verstikkende belegering. De voedselvoorziening werd bijna volledig stopgezet en de mensen in opsluiting werden geconfronteerd met grote ontberingen. De afgodendienaars kochten alle voedselgoederen die Makkah binnenkwamen, uit angst dat deze zouden doorsijpelen naar de mensen in Ash-Shi‘b, die zo uitgeput waren dat zij bladeren van bomen en huiden van dieren moesten eten. Het geschreeuw van kleine kinderen die leden aan honger was duidelijk te horen. Er bereikte hen niets om te eten, behalve dat er op enkele gelegenheden kleine hoeveelheden voedsel werden gesmokkeld door enkele medelpatijante Mekkanen. Tijdens 'de verboden maanden' — wanneer vijandelijkheden traditioneel stopten — verlieten zij hun opsluiting om voedsel te kopen dat van buiten Makkah kwam. Zelfs toen was het voedsel onrechtvaardig overgeprijsd, waardoor hun financiële situatie tekortschoot om er toegang toe te krijgen.

Abu Talib wisely and quietly took stock of the situation and decided to withdraw to a valley on the eastern outskirts of Makkah. Banu Hashim and Banu Al-Muttalib, who followed suit, were thus confined within a narrow pass (Shi‘b of Abu Talib), from the beginning of Muharram, the seventh year of Muhammad’s mission till the tenth year, viz., a period of three years. It was a stifling siege. The supply of food was almost stopped and the people in confinement faced great hardships. The idolaters used to buy whatever food commodities entered Makkah lest they should leak to the people in Ash-Shi‘b, who were so overstrained that they had to eat leaves of trees and skins of animals. Cries of little children suffering from hunger used to be heard clearly. Nothing to eat reached them except, on few occasions, some meagre quantities of food were smuggled by some compassionate Makkans. During ‘the prohibited months’ — when hostilities traditionally ceased, they would leave their confinement and buy food coming from outside Makkah. Even then, the food stuff was unjustly overpriced so that their financial situation would fall short of finding access to it.