Toen de Profeet Muhammad ﷺ bijna veertig was, was hij gewend om lange uren in afzondering door te brengen, mediterend en over alle aspecten van de schepping om hem heen peinzend. Dit meditatieve temperament hielp om de mentale kloof tussen hem en zijn landgenoten te vergroten. Hij voorzag zichzelf van Sawiq (gerstepap) en water en trok zich vervolgens rechtstreeks terug in de heuvels en ravijnen in de nabijheid van Makkah. Een daarvan was in het bijzonder zijn favoriete verblijfplaats — een grot genaamd Hira’, in de Mount An-Nour. Het was slechts twee mijl van Makkah verwijderd, een kleine grot van 4 yards lang en 1,75 yard breed. Hij ging er altijd naartoe en nodigde reizigers uit om zijn bescheiden proviand met hem te delen. Hij wijdde het grootste deel van zijn tijd, en de ramadan in het bijzonder, aan aanbidding en meditatie over het universum om hem heen. Zijn hart was onrustig over het morele kwaad en de afgoderij die onder zijn volk heersten; hij was op dat moment nog hulpeloos omdat er geen duidelijke koers of specifieke benadering beschikbaar was voor hem om te volgen en de slechte praktijken om hem heen te corrigeren. Deze eenzaamheid, vergezeld van dit soort contemplatieve benadering, moet worden begrepen vanuit een goddelijk perspectief. Het was een voorbereidende fase op de periode van zware verantwoordelijkheden die hij zeer binnenkort op zijn schouders zou moeten nemen.

When Prophet Muhammad (Peace be upon him) was nearly forty, he had been wont to pass long hours in retirement meditating and speculating over all aspects of creation around him. This meditative temperament helped to widen the mental gap between him and his compatriots. He used to provide himself with Sawiq (barley porridge) and water and then directly head for the hills and ravines in the neighbourhood of Makkah. One of these in particular was his favourite resort — a cave named Hira’, in the Mount An-Nour. It was only two miles from Makkah, a small cave 4 yards long and 1.75 yard wide. He would always go there and invite wayfarers to share him his modest provision. He used to devote most of his time, and Ramadan in particular, to worship and meditation on the universe around him. His heart was restless about the moral evils and idolatry that were rampant among his people; he was as yet helpless because no definite course, or specific approach had been available for him to follow and rectify the ill practices around him. This solitude attended with this sort of contemplative approach must be understood in its Divine perspective. It was a preliminary stage to the period of grave responsibilities that he was to shoulder very soon.

Privacy en onthechting van de onzuiverheden van het leven waren twee onmisbare voorwaarden voor de ziel van de Profeet ﷺ om in nauw contact te komen met de Onzichtbare Kracht die achter alle aspecten van het bestaan in dit oneindige universum ligt. Het was een rijke periode van privacy die drie jaar duurde en een nieuw tijdperk inluidde van onverbrekelijke verbondenheid met die Kracht.

Privacy and detachment from the impurities of life were two indispensable prerequisites for the Prophet’s soul to come into close communion with the Unseen Power that lies behind all aspects of existence in this infinite universe. It was a rich period of privacy which lasted for three years and ushered in a new era, of indissoluble contact with that Power.

Toen hij veertig was, de leeftijd van volledige volmaaktheid waaraan profeten altijd werden bevolen hun boodschap te openbaren, begonnen de tekenen van zijn profeetenschap te verschijnen en te schitteren aan de horizon van het leven; dit waren de ware visioenen die hij gedurende zes maanden ervoer. De periode van het profeetschap duurde 23 jaar; dus de periode van deze zes maanden van ware visioenen vormde een integraal deel van de zesënveertig delen van het profeetschap. In de ramadan, in zijn derde jaar van afzondering in de grot van Hira’, wenste de wil van Allah dat Zijn barmhartigheid over de aarde zou stromen en werd Muhammad ﷺ vereerd met het profeetschap, en brak het licht van de openbaring over hem aan met enkele verzen van de Nobele Qur’ân.

When he was forty, the age of complete perfection at which Prophets were always ordered to disclose their Message, signs of his Prophethood started to appear and twinkle on the horizons of life; they were the true visions he used to experience for six months. The period of Prophethood was 23 years; so the period of these six months of true visions constituted an integral part of the forty-six parts of Prophethood. In Ramadan, in his third year of solitude in the cave of Hira’, Allâh’s Will desired His mercy to flow on earth and Muhammad (Peace be upon him) was honoured with Prophethood, and the light of Revelation burst upon him with some verses of the Noble Qur’ân.

Wat de exacte datum betreft, wijzen zorgvuldige onderzoeken naar omstandigheidsbewijs en relevante aanwijzingen rechtstreeks naar maandag de 21ste. ramadan in de nacht, d.w.z. 10 augustus 610 n.Chr., waarbij de Profeet Muhammad ﷺ precies 40 jaar, 6 maanden en 12 dagen oud was, d.w.z. 39 Gregoriaanse jaren, 3 maanden en 22 dagen. ‘Aishah, de waarheidsgetrouwe, gaf de volgende overlevering van die meest betekenisvolle gebeurtenis die het goddelijke licht bracht dat de duisternis van ongeloof en onwetendheid zou verdrijven. Het leidde het leven een nieuwe koers op en bracht de meest ingrijpende wijziging teweeg in de lijn van de geschiedenis van de mensheid:

As for the exact date, careful investigation into circumstantial evidence and relevant clues point directly to Monday, 21st. Ramadan at night, i.e. Au, 10, 610 A.D. with Prophet Muhammad (Peace be upon him) exactly 40 years, 6 months and 12 days of age, i.e. 39 Gregorian years, 3 months and 22 days. ‘Aishah, the veracious, gave the following narration of that most significant event that brought the Divine light which would dispel the darkness of disbelief and ignorance. It led life down a new course and brought about the most serious amendment to the line of the history of mankind:

De voorboden van de Openbaring namen de vorm aan van ware visioenen die telkens op opvallende wijze werkelijkheid zouden worden. Daarna werd afzondering hem dierbaar en hij ging naar de grot, Hira’, om daar gedurende een bepaald aantal nachten Tahannuth (toewijding) te verrichten voordat hij naar zijn gezin terugkeerde, waarna hij weer terugkeerde voor voorraden voor een vergelijkbaar verblijf. Uiteindelijk kwam de Waarheid (de engel) onverwachts naar hem toe en zei: “Reciteer.” “Ik kan niet reciteren,” zei hij [Muhammad ﷺ]. De Profeet ﷺ beschreef: “Toen nam hij mij en kneep mij krachtig samen en liet mij toen los en herhaalde het bevel ‘Reciteer.’ ‘Ik kan niet reciteren’ zei ik, en nogmaals kneep hij mij samen en liet mij pas los toen ik uitgeput was. Toen zei hij: ‘Reciteer.’ Ik zei ‘Ik kan niet reciteren.’ Hij kneep mij voor een derde maal samen en liet mij toen los en zei:

• “Lees! In de Naam van jouw Heer, Die heeft geschapen (alles wat bestaat), heeft de mens geschapen uit een bloedklont (een stuk dik gestold bloed). Lees! en jouw Heer is de Meest Vrijgevige.” [96:1-3].

• “Read! In the Name of your Lord, Who has created (all that exists), has created man from a clot (a piece of thick coagulated blood). Read! and your Lord is the Most Generous.’” [96:1-3].

De Profeet ﷺ herhaalde deze verzen. Hij beefde van angst. Op dit moment keerde hij terug naar zijn vrouw Khadijah en zei: “Bedek mij, ... bedek mij.” Zij bedekten hem totdat hij zijn kalmte herwon. Hij vertelde Khadijah over het incident in de grot en voegde eraan toe dat hij geschokt was. Zijn vrouw probeerde hem te kalmeren en stelde hem gerust door te zeggen: “Allah zal u nooit in verlegenheid brengen. U onderhoudt de bloedverwantschappen; u draagt de last van de zwakken; u helpt de armen en de behoeftigen; u ontvangt gasten en houdt stand in de strijd voor de waarheid.”

The Prophet (Peace be upon him) repeated these verses. He was trembling with fear. At this stage, he came back to his wife Khadijah, and said, “Cover me, ... cover me.” They covered him until he restored security. He apprised Khadijah of the incident of the cave and added that he was horrified. His wife tried to soothe him and reassured him saying, “Allâh will never disgrace you. You unite uterine relations; you bear the burden of the weak; you help the poor and the needy, you entertain the guests and endure hardships in the path of truthfulness.”

Zij vertrok met de Profeet ﷺ naar haar neef Waraqa bin Nawfal bin Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, die in de pre-islamitische periode het christendom had aanvaard en de Bijbel in het Hebreeuws schreef. Hij was een blinde oude man. Khadijah zei: “Mijn neef! Luister naar je neef!” Waraqa zei: “O mijn neef! Wat heb je gezien?” De Boodschapper van Allah ﷺ vertelde hem wat hem was overkomen. Waraqa antwoordde: “Dit is ‘Namus’, dat wil zeggen (de engel die belast is met Goddelijke geheimen) die Allah naar Mozes stuurde. Ik wou dat ik jonger was. Ik wou dat ik de tijd zou meemaken waarin jouw volk je zou verdrijven.” Muhammad ﷺ vroeg: “Zullen zij mij verdrijven?” Waraqa bevestigde dit en zei: “Iedereen die met iets soortgelijks kwam als wat jij hebt gebracht, werd met vijandigheid behandeld; en als ik nog in leven zou zijn tot die dag, dan zou ik je krachtig steunen.” Een paar dagen later stierf Waraqa en ook de openbaring nam af.

She set out with the Prophet (Peace be upon him) to her cousin Waraqa bin Nawfal bin Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, who had embraced Christianity in the pre-Islamic period, and used to write the Bible in Hebrew. He was a blind old man. Khadijah said: “My cousin! Listen to your nephew!” Waraqa said: “O my nephew! What did you see?” The Messenger of Allâh (Peace be upon him) told him what had happened to him. Waraqa replied: “This is ‘Namus’ i.e. (the angel who is entrusted with Divine Secrets) that Allâh sent to Moses. I wish I were younger. I wish I could live up to the time when your people would turn you out.” Muhammad (Peace be upon him) asked: “Will they drive me out?” Waraqa answered in the affirmative and said: “Anyone who came with something similar to what you have brought was treated with hostility; and if I should be alive till that day, then I would support you strongly.” A few days later Waraqa died and the revelation also subsided.

At-Tabari en Ibn Hisham rapporteerden dat de Boodschapper van Allah ﷺ de grot van Hira’ verliet nadat hij was overvallen door de Openbaring, maar later terugkeerde naar de grot en zijn afzondering voortzette. Daarna keerde hij terug naar Makkah. At-Tabari rapporteerde over dit incident en zei: Na het vermelden van het komen van de Openbaring, zei de Boodschapper van Allah ﷺ: “Ik heb nooit iemand meer gehaat dan een dichter of een krankzinnige. Ik kan het niet verdragen om naar een van hen te kijken. Ik zal nooit aan iemand van de Quraish vertellen over mijn Openbaring. Ik zal een berg beklimmen, mezelf naar beneden werpen en sterven. Dat zal mij verlossen. Ik ging dat doen, maar halverwege de berg hoorde ik een stem uit de hemel zeggen: ‘O Muhammad! Jij bent de Boodschapper van Allah ﷺ en Ik ben Gabriël.’ Ik keek omhoog en zag Gabriël in de gedaante van een man, met zijn benen op de horizon. Hij zei: ‘O Muhammad, jij bent de Boodschapper van Allah ﷺ en Ik ben Gabriël.’ Ik stopte en keek naar hem. Zijn verschijning verspreidde mijn aandacht van wat ik van plan was te doen. Ik bleef verlamd op mijn plaats staan. Ik probeerde mijn ogen van hem af te wenden. Hij was in elke richting waarin ik keek. Ik bleef bewegingsloos op mijn plaats staan totdat Khadijah iemand stuurde om naar mij te zoeken. Hij ging naar Makkah af en kwam terug terwijl ik op dezelfde plek stond. Gabriël vertrok toen, en ik ging terug naar huis. Ik vond Khadijah thuis, dus ik ging heel dicht bij haar zitten. Zij vroeg: ‘Vader van Al-Qasim! Waar ben je geweest? Ik heb iemand gestuurd om naar je te zoeken. Hij is naar Makkah gegaan en is naar mij teruggekeerd.’ Ik vertelde haar wat ik had gezien. Zij antwoordde: ‘Het is een gunstig teken, o mijn echtgenoot. Neem jezelf in de hand, ik zweer bij Allah dat jij een Boodschapper voor deze natie bent.’ Daarna stond zij op en ging naar Waraqa om hem te informeren. Waraqa zei: ‘Ik zweer bij Allah dat hij dezelfde Namus heeft ontvangen, oftewel de engel die naar Moses werd gestuurd. Hij is de Profeet van deze natie. Zeg hem dat hij geduldig moet zijn.’ Zij kwam bij hem terug en vertelde hem de woorden van Waraqa.” Toen de Boodschapper van Allah ﷺ zijn eenzame verblijf had beëindigd en naar Makkah afdaalde, ging hij naar Waraqa, die hem vertelde: ‘Jij bent de profeet van deze natie. Ik zweer bij Allah dat jij dezelfde engel hebt ontvangen die naar Mozes werd gestuurd.’”

Ibn Sa‘d rapporteerde op gezag van Ibn ‘Abbas dat de Openbaring enkele dagen pauzeerde. Na zorgvuldige studie lijkt dit het meest waarschijnlijke. Om te zeggen dat het drieënhalf jaar duurde, zoals sommige geleerden beweren, is niet correct, maar hier is geen ruimte om dieper op de details in te gaan. Ondertussen werd de Profeet ﷺ gegrepen door een soort depressie, gekoppeld aan verbazing en verwarring. Al-Bukhari rapporteerde:

Ibn Sa‘d reported on the authority of Ibn ‘Abbas that the Revelation paused for a few days.After careful study, this seems to be the most possible. To say that it lasted for three and a half years, as some scholars allege, is not correct, but here there is no room to go into more details. Meanwhile, the Prophet (Peace be upon him), was caught in a sort of depression coupled with astonishment and perplexity. Al-Bukhari reported:

De goddelijke inspiratie pauzeerde een tijdje en de Profeet ﷺ werd zo verdrietig, zoals wij hebben gehoord, dat hij meerdere malen van de toppen van hoge bergen wilde werpen, en elke keer dat hij de top van een berg beklom om zichzelf naar beneden te werpen, verscheen Gabriël voor hem en zei: “O Muhammad! Je bent inderdaad de Boodschapper van Allah in waarheid,” waarna zijn hart tot rust kwam en hij kalm werd en naar huis terugkeerde. Telkens wanneer de periode van de komst van de Openbaring lang werd, deed hij zoals voorheen, maar Gabriël verscheen opnieuw voor hem en zei tegen hem wat hij eerder had gezegd.

The Divine inspiration paused for a while and the Prophet (Peace be upon him) became so sad, as we have heard, that he intended several times to throw himself from the tops of high mountains, and every time he went up the top of a mountain in order to throw himself down, Gabriel would appear before him and say: “O Muhammad! You are indeed Allâh’s Messenger in truth,” whereupon his heart would become quiet and he would calm down and return home. Whenever the period of the coming of the Revelation used to become long, he would do as before, but Gabriel would appear again before him and say to him what he had said before.

Ibn Hajar zei: ‘Dat (het pauzeren van de openbaring van Allâh gedurende enkele dagen) was om de Boodschapper van Allâh ﷺ te verlossen van de angst die hij ervoer en om hem te laten verlangen naar de Openbaring. Toen de schaduwen van verwarring wijken, de vlaggen van de waarheid worden gehesen, wist de Boodschapper van Allâh ﷺ zeker dat hij de Boodschapper van de Grote Heer was geworden. Hij was ook ervan overtuigd dat wat hem was toegekomen niets minder was dan de gezant van inspiratie. Zijn wachten en verlangen naar het komen van de openbaring vormden een goede reden voor zijn standvastigheid en zelfbeheersing bij het arriveren van de inspiratie van Allâh. Al-Bukhari rapporteerde op gezag van Jabir bin ‘Abdullah dat hij de Boodschapper van Allâh ﷺ over de periode van de pauze het volgende hoorde zeggen: “Terwijl ik liep, hoorde ik een stem vanuit de hemel. Ik keek omhoog, en inderdaad, het was dezelfde engel die mij had bezocht in de grot van Hira’. Hij zat op een stoel tussen de aarde en de hemel. Ik was zeer bang voor hem en knielde op de grond. Ik ging naar huis terwijl ik zei: ‘Bedek mij …, Bedek mij …’. Allâh openbaarde aan mij de verzen:

Ibn Hajar said: ‘That (the pause of Allâh’s revelation for a few days) was to relieve the Messenger of Allâh (Peace be upon him) of the fear he experienced and to make him long for the Revelation. When the shades of puzzle receded, the flags of truth were raised, the Messenger of Allâh (Peace be upon him) knew for sure that he had become the Messenger of the Great Lord. He was also certain that what had come to him was no more than the ambassador of inspiration. His waiting and longing for the coming of the revelation constituted a good reason for his steadfastness and self-possession on the arrival of Allâh’s inspiration, Al-Bukhari reported on the authority of Jabir bin ‘Abdullah that he had heard the Messenger of Allâh (Peace be upon him) speak about the period of pause as follows: “While I was walking, I heard a voice from the sky. I looked up, and surely enough, it was the same angel who had visited me in the cave of Hira’. He was sitting on a chair between the earth and the sky. I was very afraid of him and knelt on the ground. I went home saying: ‘Cover me …, Cover me …’. Allâh revealed to me the verses:

• ‘O jij [Muhammad ﷺ] die gehuld is (in gewaden)! Sta op en waarschuw! En verheerlijk jouw Heer (Allah)! En reinig jouw gewaden! En houd afstand van Ar-Rujz (de afgoden)!’” [74:1-5].

• ‘O you [Muhammad (Peace be upon him)] enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allâh) magnify! And your garments purify! And keep away from Ar-Rujz (the idols)!’” [74:1-5].

Daarna begon de openbaring krachtig, frequent en regelmatig te komen.

Voordat we ingaan op de details van de periode van het overbrengen van de Boodschap en het Profetschap, willen we kennismaken met de stadia van de Openbaring die de belangrijkste bron van de Boodschap en het onderwerp van de Roeping vormden. Ibn Al-Qayyim zei, terwijl hij de stadia van de Openbaring noemde:

Before we go into the details of the period of communicating the Message and Prophethood, we would like to get acquainted with the stages of the Revelation which constituted the main source of the Message and the subject-matter of the Call. Ibn Al-Qayyim, mentioning the stages of the Revelation, said:

• De Eerste: De periode van ware visie. Het was het startpunt van de Openbaring aan de Mannen van Allâh (vrede zij met hem).

• The First: The period of true vision. It was the starting point of the Revelation to the Men of Allâh (Peace be upon him).

Het tweede: Wat de engel onzichtbaar in de geest en het hart van de Profeet ﷺ wierp. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “De Edele Geest heeft aan mij geopenbaard: ‘Geen ziel zal sterven voordat zij haar toegewezen termijn heeft uitgeput, dus vrees Allah en vraag Hem met zachtmoedigheid. Word nooit zo ongeduldig dat je op de drempel van ongehoorzaamheid aan Allah komt. Wat Allah heeft, kan nooit worden verkregen behalve door gehoorzaamheid aan Hem.’”

The Second: What the angel invisibly cast in the Prophet’s mind and heart. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “The Noble Spirit revealed to me ‘No soul will perish until it exhausts its due course, so fear Allâh and gently request Him. Never get so impatient to the verge of disobedience of Allâh. What Allâh has can never be acquired but through obedience to Him.’”.

De derde: De engel bezocht de Boodschapper van Allah ﷺ vaak in de gedaante van een mens en sprak rechtstreeks tegen hem. Dit stelde hem in staat om volledig te begrijpen wat de engel zei. De metgezellen van de Profeet ﷺ zagen de engel soms in deze gedaante. De vierde: De engel kwam naar hem zoals het geluid van een bel, en dit was de zwaarste vorm, omdat de engel hem stevig greep en er zweet van zijn voorhoofd stroomde, zelfs op de koudste dag. Als de Profeet ﷺ op zijn kameel zat, kon de kameel het gewicht niet verdragen en ging hij onmiddellijk op de grond knielen. Eenmaal ontving de Boodschapper van Allah ﷺ een dergelijke openbaring terwijl hij zat en zijn dij op die van Zaid rustte; Zaid voelde dat de druk zijn dij bijna had verwond.

The Third: The angel used to visit the Messenger of Allâh (Peace be upon him) in the form of a human being and would speak to him directly. This would enable him to fully understand what the angel said. The angel was sometimes seen in this form by the Prophet’s Companions. The Fourth: The angel came to him like the toll of a bell and this was the most difficult form because the angel used to seize him tightly and sweat would stream from his forehead even on the coldest day. If the Prophet (Peace be upon him) was on his camel, the camel would not withstand the weight, so it would immediately kneel down on the ground. Once the Messenger of Allâh (Peace be upon him) had such a revelation when he was sitting and his thigh was on Zaid’s, Zaid felt the pressure had almost injured his thigh.

De Zesde: Wat Allâh Hemzelf aan hem openbaarde in de hemel, namelijk toen hij naar de hemel opsteeg en het gebod van Allâh voor het gebed (Salah) ontving.

The Sixth: What Allâh Himself revealed to him in heaven i.e. when he ascended to heaven and received Allâh’s behest of Salât (prayer).

De Zevende: De woorden van Allah tot Zijn Boodschapper ﷺ rechtstreeks, zonder tussenkomst van een engel. Het was een voorrecht dat aan Mozes (vrede zij met hem) werd verleend en is duidelijk getuigend in de Qur'ân, zoals het is getuigend aan onze Profeet ﷺ in soera Al-Isrâ’ (Hoofdstuk 17 - De Nachtreis) van de Edele Qur'ân.

The Seventh: Allâh’s Words to His Messenger (Peace be upon him) at first hand without the mediation of an angel. It was a privilege granted to Moses (Peace be upon him) and clearly attested in the Qur’ân, as it is attested to our Prophet (Peace be upon him) in the Sûrah Al-Isrâ’ (Chapter 17 - The Journey by Night) of the Noble Qur’ân.

Sommige religieuze geleerden voegden een controversiële achtste fase toe, waarin zij stellen dat Allâh rechtstreeks tegen de Profeet ﷺ sprak zonder een sluier ertussen. Dit kwestie blijft echter onbevestigd.

Some religious scholars added a controversial eighth stage in which they state that Allâh spoke to the Prophet (Peace be upon him) directly without a curtain in between. This issue remains however unconfirmed.

De eerste Openbaring die aan de Profeet ﷺ werd gezonden, bevatte verschillende geboden, eenvoudig van vorm maar zeer effectief en met ernstige, verstrekkende gevolgen. De engel communiceerde een duidelijke Boodschap aan hem, zeggende:

The first Revelation sent to the Prophet (Peace be upon him) implied several injunctions, simple in form but highly effective and of serious far-reaching ramifications. The angel communicated to him a manifest Message saying:

• “O jij [Muhammad ﷺ], gehuld (in gewaden)! Sta op en waarschuw! En verheerlijk jouw Heer (Allah)! En reinig jouw gewaden! En houd afstand van Ar-Rujz (de afgoden). En geef niets om meer te verkrijgen (of beschouw uw daden van gehoorzaamheid aan Allah niet als een gunst aan Allah). En wees geduldig voor het aangezicht van jouw Heer (dat wil zeggen: vervul uw plicht jegens Allah)!” [74:1-7].

• “O you [Muhammad (Peace be upon him) ] enveloped (in garments)! Arise and warn! And your Lord (Allâh) magnify! And your garments purify! And keep away from Ar-Rujz (the idols). And give not a thing in order to have more (or consider not your deeds of Allâh’s obedience as a favour to Allâh). And be patient for the sake of your Lord (i.e. perform your duty to Allâh)!” [74:1-7].

Voor het gemak en het begrip gaan we de Boodschap onderverdelen in de directe bestanddelen:

For convenience and ease of understanding, we are going to segment the Message into its immediate constituents:

1. Het uiteindelijke doel van de waarschuwing is om ervoor te zorgen dat niemand die de welbehagen van Allâh in het hele universum schendt, onwetend is over de ernstige gevolgen die zijn gedrag met zich meebrengt, en om een soort ongekende schok in zijn geest en hart te creëren.

1. The ultimate objective of warning is to make sure that no one breaching the pleasures of Allâh in the whole universe is ignorant of the serious consequences that his behaviour entails, and to create a sort of unprecedented shock within his mind and heart.

2. ‘Het verheerlijken van de Heer’ gebiedt expliciet dat de enige trots die op aarde mag bestaan, uitsluitend die van Allâh is, met uitsluiting van alle anderen’.

2. ‘Magnifying the Lord’ dictates explicitly that the only pride allowed to nourish on the earth is exclusively Allâh’s to the exclusion of all the others’.

3. ‘Het reinigen van de kledij en het vermijden van alle aspecten van onreinheid’ wijst rechtstreeks op de onontbeerlijke noodzaak om zowel het uiterlijke als het innerlijke uitzonderlijk kuis en puur te maken, naast de vereiste om de ziel te heiligen en deze zeer immuun te maken tegen de verschillende soorten onreinheden en de diverse soorten vervuilingen. Alleen via deze weg kan de ziel van de Profeet ﷺ een ideale status bereiken en in aanmerking komen om te genieten van de schaduwrijke barmhartigheid van Allah en Zijn bescherming, veiligheid, leiding en altijd schijnende licht; en zal het consequent het hoogste voorbeeld stellen voor de menselijke gemeenschap, de gezonde harten aantrekken en ontzag en eerbied inboezemen bij de dwaalenden op een zodanige wijze dat de hele wereld, in overeenstemming of onenigheid, ernaartoe zal streven en het als het fundament zal nemen in alle facetten van hun welzijn.

3. ‘Cleansing the garments and shunning all aspects of abomination’ point directly to the indispensable need to render both the exterior and interior exceptionally chaste and pure, in addition to the prerequisite of sanctifying the soul and establishing it highly immune against the different sorts of impurities and the various kinds of pollutants. Only through this avenue can the soul of the Prophet (Peace be upon him) reach an ideal status and become eligible to enjoy the shady mercy of Allâh and His protection, security, guidance and ever-shining light; and will consequently set the highest example to the human community, attract the sound hearts and inspire awe and reverence in the stray ones in such a manner that all the world, in agreement or disagreement, will head for it and take it as the rock-bed in all facets of their welfare.

4. De Profeet ﷺ mag zijn strijd in de weg van Allah niet beschouwen als een daad van genade die hem recht geeft op een grote beloning. Integendeel, hij moet zich tot het uiterste inspannen, al zijn inspanningen wijden en bereid zijn om alle offers te brengen in een geest van zelfvergetelheid, omhuld door een voortdurend bewustzijn van Allah, zonder de minste trots op zijn daden of offers.

De verzen omvatten de bestanddelen van de nieuwe oproep en de verspreiding van het nieuwe geloof. Een waarschuwing impliceert logischerwijs dat er wangedaden zijn met pijnlijke gevolgen die door de daders gedragen zullen worden, en aangezien het huidige leven niet noodzakelijkerwijs de enige ruimte is om mensen ter verantwoording te roepen voor hun misdaden of een deel daarvan, dan zou de waarschuwing noodzakelijkerwijs impliceren dat mensen op een andere dag ter verantwoording worden geroepen, namelijk de Dag van de Opstanding, en dit suggereert op zichzelf het bestaan van een leven buiten dit leven dat wij leiden. Alle verzen van de Edele Qur’ân roepen mensen op om expliciet te getuigen van de Eenheid van Allâh, om al hun zaken aan Allâh, de Alhoogste, over te laten, en om de begeerten van het zelf en de begeerten van de dienaren van Allâh ondergeschikt te maken aan het verkrijgen van Zijn Welbehagen. De bestanddelen van de oproep tot de Islam kunnen, kort samengevat, als volgt worden weergegeven:

The verses comprise the constituents of the new call and propagation of the new faith. A warning logically implies that there are malpractices with painful consequences to be sustained by the perpetrators, and since the present life is not necessarily the only room to bring people to account for their misdeeds or some of them, then the warning would necessarily imply calling people to account on another day, i.e. the Day of Resurrection, and this per se suggests the existence of a life other than this one we are living. All the verses of the Noble Qur’ân call people to testify explicitly to the Oneness of Allâh, to delegate all their affairs to Allâh, the All-High, and to subordinate the desires of the self and the desires of Allâh’s servants to the attainment of His Pleasures. The constituents of the call to Islam could, briefly speaking, go as follows:

1. Getuigenis van de Eenheid van Allâh.

1. Testimony to the Oneness of Allâh.

2. Geloof in het Hiernamaals.

2. Belief in the Hereafter.

3. Het heiligen van de ziel en het verheffen ervan boven het kwaad en de gruwelijkheden die leiden tot verschrikkelijke gevolgen; daarnaast is er de dringende behoefte aan deugden en volmaakte zeden, gekoppeld aan het wennen aan rechtvaardige daden.

3. Sanctifying one’s soul and elevating it high above evils and abominations that conduce to terrible consequences, besides this, there is the dire need for virtues and perfect manners coupled with habituating oneself to righteous deeds.

4. Al je zaken toevertrouwen aan Allâh, de Alhoogste.

4. Committing one’s all affairs to Allâh, the All-High.