De invasie en de verovering van Makkah werden beschouwd als een beslissend moment tussen de waarheid en de dwaling. Als gevolg hiervan hadden de Arabieren geen twijfel meer over de missie van Muhammad ﷺ. Zo zien we dat de zaken tegen de verwachtingen van de heidenen in gingen. Mensen begonnen in grote getale de Islam, de religie van Allâh, te aanvaarden. Dit komt duidelijk naar voren in het hoofdstuk — De delegaties, van dit boek. Het kan ook worden afgeleid uit het enorme aantal mensen dat deelnam aan de Hajjatul-Wadâ‘ (Afscheidsbedevaardiging). Alle binnenlandse problemen kwamen tot een einde. Moslims voelden zich uiteindelijk op hun gemak en begonnen de leer van de wetten van Allâh te vestigen en de oproep tot de Islam te intensiveren.

The invasion and the conquest of Makkah was considered a decisive one between the truth and the error. As a result of which, the Arabs had no more doubt in Muhammad’s mission. Thus we see that things went contrary to the pagans’ expectations. People started to embrace Islam, the religion of Allâh, in great numbers. This is manifested clearly in the chapter — The delegations, of this book. It can also be deduced out of the enormous number of people who shared in the Hajjatul-Wadâ‘ (Farewell Pilgrimage). All domestic troubles came to an end. Muslims, eventually felt at ease and started setting up the teachings of Allâh’s Laws and intensifying the Call to Islam.

De Byzantijnse macht, die destijds werd beschouwd als de grootste militaire kracht op aarde, toonde een onrechtvaardige tegenstand tegenover de moslims. Zoals we al hebben vermeld, begon hun verzet met de moord op de ambassadeur van de Boodschapper van Allah ﷺ, Al-Harith bin ‘Umair Al-Azdi, door Sharhabeel bin ‘Amr Al-Ghassani. De ambassadeur vervoerde op dat moment een boodschap van de Profeet ﷺ aan de heerser van Busra. We hebben ook vermeld dat de Profeet ﷺ als gevolg daarvan een brigade onder het bevel van Zaid bin Haritha uitzond, die een hevige strijd voerde tegen de Byzantijnen bij Mu’tah. Hoewel de moslimmachten geen wraak konden nemen op die hoogmoedige, trotse tirannen, maakte de confrontatie zelf een grote indruk op de Arabieren, in heel Arabië. Caesar — die noch de grote voordelen kon negeren die de Slag bij Mu’tah aan de moslims had gebracht, noch de verwachtingen van de Arabische stammen op onafhankelijkheid en hun hoop om vrij te worden van zijn invloed en heerschappij kon negeren, noch hun alliantie met de moslims kon negeren — besefte met dit alles in gedachten het toenemende gevaar dat zijn grenzen bedreigde, vooral de Ash-Sham-fronten die aan Arabische landen grensden. Daarom concludeerde hij dat de vernietiging van de macht van de moslims een dringende noodzaak was geworden. Deze beslissing van hem moest, naar zijn mening, worden gerealiseerd voordat de moslims te machtig zouden worden om te veroveren, en onrust en onrust in de aangrenzende Arabische gebieden zouden veroorzaken. Om aan deze behoeften te voldoen, verzamelde Caesar een enorm leger van Byzantijnen en pro-Romeinse Ghassanidische stammen om een beslissende bloedige strijd tegen de moslims te ontketenen.

The Byzantine power, which was considered the greatest military force on earth at that time, showed an unjustifiable opposition towards Muslims. As we have already mentioned, their opposition started at killing the ambassador of the Messenger of Allâh (peace be upon him), Al-Harith bin ‘Umair Al-Azdi, by Sharhabeel bin ‘Amr Al-Ghassani. The ambassador was then carrying a message from the Prophet (peace be upon him) to the ruler of Busra. We have also stated that the Prophet consequently dispatched a brigade under the command of Zaid bin Haritha, who had a fierce fight against the Byzantines at Mu’tah. Although Muslim forces could not have revenge on those haughty overproud tyrants, the confrontation itself had a great impression on the Arabs, all over Arabia. Caesar — who could neither ignore the great benefit thMu’tah Battle had brought to Muslims, nor could he disregard the Arab tribes’ expectations of independence, and their hopes of getting free from his influence and reign, nor he could ignore their alliance to the Muslims — realizing all that, Caesar was aware of the progressive danger threatening his borders, especially Ash-Sham-fronts which were neighbouring Arab lands. So he concluded that demolition of the Muslims power had grown an urgent necessity. This decision of his should, in his opinion, be achieved before the Muslims become too powerful to conquer, and raise troubles and unrest in the adjacent Arab territories. To meet these exigencies, Caesar mustered a huge army of the Byzantines and pro-Roman Ghassanide tribes to launch a decisive bloody battle against the Muslims.

Gedurende dit jaar vonden vele gebeurtenissen van groot belang plaats. Dit waren: 1. Na de terugkeer van de Boodschapper ﷺ van Tabuk, vond de gezworen beschuldiging van ontrouw plaats tussen ‘Uwaimir Al-‘Ajlani en zijn vrouw.

During this year many events of great significance took place. They were: 1. After the Messenger’s return from Tabuk, the sworn allegation of infidelity between ‘Uwaimir Al-‘Ajlani and his wife took place.

2. Het stenen werpen naar de Ghamidiyah-vrouw die bekende overspel te hebben gepleegd. Zij werd pas met stenen bekogeld nadat zij haar kind van de borstvoeding had afgewend.

2. Pelting with stones the Ghamidiyah woman who confessed committing adultery. She was pelted with stones only after weaning her child off her breast milk.

3. Negus Ashama, de koning van Abyssinia (Ethiopië), stierf, waarna de Profeet ﷺ het gebed in afwezigheid voor hem verrichtte.

3. Negus Ashama; the king of Abyssinia (Ethiopia), died so the Prophet (peace be upon him) performed prayer in absentia for him.

4. Het overlijden van Umm Kulthum, de dochter van de Profeet ﷺ; de Profeet ﷺ was uiterst verdrietig bij haar dood. “Had ik een derde dochter gehad, dan had ik haar met jou laten trouwen,” zei hij tegen ‘Uthman.

4. The death of Umm Kulthum, the daughter of the Prophet (peace be upon him), the Prophet felt extremely sad at her death. “Had I got a third daughter, I would let you marry her.” He said to ‘Uthman.

5. De dood van ‘Abdullah bin Abi Salool, het hoofd van de hypocrieten, na de terugkeer van de Profeet ﷺ van Tabuk. De Boodschapper van Allah ﷺ vroeg Allah om vergeving voor hem. Hij bad ook voor hem ondanks de afkeuring van ‘Umar en diens poging om hem te verhinderen dit te doen. Later werd er een Qur’ânische vers geopenbaard die getuigde van het juiste standpunt van ‘Umar.

5. The death of ‘Abdullah bin Abi Salool, the head of hypocrites, after the Prophet’s return from Tabuk. The Messenger of Allâh (peace be upon him) asked Allâh’s forgiveness for him. He also prayed for him in spite of ‘Umar’s disapproval and his attempt to prevent him from doing that. Later on a Qur’ânic verse was revealed attesting to ‘Umar’s right viewpoint.