De invasie en de verovering van Makkah was — zoals we al hebben vermeld — een beslissende strijd die het heidendom volledig vernietigde. De Arabieren waren als gevolg van die strijd in staat om het ware van het onware te onderscheiden. Misleiding bestond niet langer in hun leven. Dus haastten zij zich om de Islam te aanvaarden. ‘Amr bin Salamah zei: “Wij waren bij een waterbron waar mensen passeerden. Dus wanneer kameelrijders aan ons voorbij kwamen, vroegen wij hen: ‘Wat is er met de mensen aan de hand? Hoe is deze man (d.w.z. de Profeet ﷺ)?’ Zij zeiden dan: ‘Hij beweert dat Allâh het volgende en het volgende heeft geopenbaard.’ Ik memoriseerde die woorden alsof ze in mijn borst waren voorgelezen. De Arabieren schreven hun islamisering toe aan de verovering. Zij zeiden: ‘Laat hem met rust om zijn volk onder ogen te komen. Als hij een ware Profeet was, zou hij hen overwinnen.’ Dus toen de verovering plaatsvond, haastten volkeren zich om hun Islam te verklaren. Mijn vader was de snelste van al mijn volk om de Islam te aanvaarden. Bij aankomst bij zijn volk zei hij: ‘Bij Allâh, ik ben zojuist werkelijk naar de Profeet ﷺ geweest. En hij zei: ‘Verricht zo-en-zo een gebed op zo’n tijdstip, en zo-en-zo gebeden op zo’n en zo’n tijdstip. Wanneer de gebedstijd aanbreekt, laat een van jullie dan de oproep tot het gebed doen en stel de meest geleerde van de Qur’ân onder jullie aan om een imam van jullie te zijn.’ Deze profetische traditie manifesteert het grote effect van de verovering van Makkah op het verloop van de gebeurtenissen. Het toont zeker de invloed van de verovering van Makkah op de consolidatie van de Islam, evenals op de houding van de Arabieren en hun overgave aan de Islam. Die invloed werd absoluut bevestigd en diep geworteld na de invasie van Tabuk. Een duidelijk en evident bewijs van die invloed kon worden afgeleid uit het grote aantal delegaties dat opeenvolgend in Madinah arriveerde in de negende en tiende jaren van Al-Hijra. De immense menigten mensen die zich haastten om de religie van Allâh te omarmen, en het grote leger dat tienduizend strijders omvatte tijdens de invasie van de verovering van Makkah, waren zo groot geworden dat ze dertigduizend strijders omvatte die deelnamen aan de invasie van Tabuk. Het was minder dan een jaar na de verovering van Makkah dat deze groei in het islamitische leger had plaatsgevonden. Honderdduizend of honderdvierenveertigduizend moslimpelgrims namen deel aan Hajjatul-Wada‘ (d.w.z. de Afscheidsbedevaart); het was zo'n enorm aantal moslims dat als een oceaan van mannen rond de Boodschapper van Allâh ﷺ stroomde, dat de horizon hun stemmen weergalmde en de uitgestrektheid van het land trilde terwijl zij Labbaik zeiden (d.w.z. Heer, hier zijn wij om U te aanbidden), Allâh verheerlijkten en groten, en Hem dankten.

The invasion and the conquest of Makkah was — as we have already stated — a decisive battle that destroyed paganism utterly. The Arabs as a result of that battle were able to differentiate the truth from the error. Delusion no longer existed in their life. So they raced to embrace Islam. ‘Amr bin Salamah said: “We were at a water (spring) where the passage of people was. So when camel riders passed by us we used to ask them: ‘What is the matter with people? What is this man (i.e. the Prophet) like?’ They would say, ‘He claims that Allâh has revealed so and so.’ I used to memorize those words as if they had been recited within my chest. The Arabs used to ascribe their Islamization to the conquest. They would say: ‘Leave him alone to face his people. If he were a truthful Prophet he would overcome them.’ So when the conquest took place, peoples hastened to declare their Islam. My father was the quickest of all my people to embrace Islam. Arriving at his people he said: ‘By Allâh I have just verily been to the Prophet (Peace be upon him) . And he said: ‘Perform so a prayer at such a time, and so and so prayers at such and such time. When the prayer time is due let one of you call for the prayer and appoint the most learned of the Qur’ân among you to be an Imam (leader) of yours.” This Prophetic tradition manifests the great effect of the conquest of Makkah on the phase of events. It certainly shows the influence of the conquest of Makkah upon the consolidation of Islam as well as on the Arabs’ stand and their surrender to Islam. That influence was absolutely confirmed and deeply rooted after the invasion of Tabuk. A clear and an obvious evidence of that influence could be deduced from the great number of delegations arriving in Madinah successively in the ninth and tenth years of Al-Hijra. The immense crowds of people who raced to embrace the religion of Allâh and the great army which included ten thousand fighters in the invasion of the conquest of Makkah had grown big enough to include thirty thousand fighters sharing in Tabuk invasion. It was only in less than a year after the conquest of Makkah that this growth in Islamic army had taken place. A hundred thousand or a hundred and forty four thousand Muslim pilgrims shared in Hajjatul -Wada‘ (i.e. Farewell Pilgrimage); it was such an enormous number of Muslims surging — as an ocean of men — round the Messenger of Allâh (Peace be upon him) , that the horizon echoed their voices and the expanses of land shook whereby while saying Labbaik (i.e. Lord, here we are worshipping), glorifying and magnifying Allâh, and thanking Him.

Het aantal delegaties dat in Ahl Al-Maghazi wordt vermeld, was meer dan zeventig. Het onderzoeken van een dergelijk groot aantal is niet toegankelijk; bovendien is het in detail vermelden ervan niet van groot nut. Daarom zal ik een uiteenzetting geven over wat historisch wonderbaarlijk of zeer betekenisvol is. Overigens moet een lezer er altijd in het achterhoofd houden dat hoewel de meerderheid van de stammen in Madinah arriveerde na de verovering, er ook delegaties waren van vóór de verovering.

The number of delegations listed in Ahl Al-Maghazi were over seventy. Investigating such a large number is not an accessible thing; besides stating them in detail is not of a great benefit. Therefore, I am going to reveal an expose about what is historically wonderful or highly significant. Anyway a reader should always keep in mind that whilst the majority of tribes arrived in Madinah after the conquest, there were also pre-conquest delegations.

1. De delegatie van ‘Abdul Qais: Deze stam had twee aankomsten. De eerste was in het vijfde jaar van Al-Hijra of voor die datum. Munqidh bin Haiyan, een lid van die stam, handelde in Madinah. Dus, zodra hij over de Islam hoorde toen hij daar was aangekomen voor de handel — dat was na de migratie — bekeerde hij zich tot de Islam en bracht hij een belofte van de Profeet ﷺ mee naar zijn volk, die uiteindelijk ook moslims werden. Dertien of veertien van hen kwamen naar de Profeet ﷺ in een van de Hurum-maanden. Het was toen dat zij de Profeet ﷺ om advies vroegen over het Geloof en drank. Hun leider was Al-Ashaj Al-Usri, tot wie de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Je bezit twee kwaliteiten waar Allah van houdt: zij zijn bedachtzaamheid en mildheid.”

1. The delegation of ‘Abdul Qais: This tribe had two arrivals. The first was in the fifth year of Al-Hijra or before that date. Munqidh bin Haiyan, a member of that tribe, used to trade in Madinah. So, as soon as he heard of Islam when he had arrived in it for trading — that was after the migration — he embraced Islam and carried a pledge from the Prophet (Peace be upon him) to his people who eventually became Muslims too. Thirteen or fourteen of them came to the Prophet (Peace be upon him) in one of the Hurum Months. It was then that they asked the Prophet’s advice about the Faith and drinks. Their chief was Al-Ashaj Al-Usri, to whom the Messenger of Allâh (Peace be upon him) said: “You have two qualities that Allâh likes: They are deliberatenessandclemency.”.

2. Hun tweede aankomst was in het Jaar van de Delegaties. Zij waren veertig mannen. Al-Jarud bin Al-‘Alâ’ Al-‘Abdi, die christen was maar een goede moslim werd, was een van die groep.

2. Their second arrival was in the Year of Delegations. They were forty men. Al-Jarud bin Al-‘Alâ’ Al- ‘Abdi, who was Christian but turned to be a good Muslim, was one of that group.

Voordat we nog een stap verder gaan en mediteren over de laatste dagen van het leven van de Boodschapper van Allah ﷺ, dienen wij een snelle blik te werpen op het grote werk dat een eigen kenmerk van hem was. Datzelfde kenmerk dat hem deed uitblinken boven alle andere profeten en boodschappers, en hem zo voortreffelijk maakte dat Allah hem boven de eersten en de laatsten plaatste. Het was hem tot wie werd gericht:

Before we move one more step and meditate on the last days of the Messenger of Allâh’s life, we ought to cast a quick glance at the great work that was a peculiarity of his. That very peculiarity that made him excel all other Prophets and Messengers and made him so superb that Allâh made him atop the formers and the latters. It was him that was addressed by:

• “O u die in gewaden is gehuld [d.w.z. de Profeet Muhammad ﷺ]! Sta (om te bidden) de hele nacht op, behalve een klein deel.” [73:1,2].

• “O you wrapped in garments [i.e Prophet Muhammad (Peace be upon him)]! Stand (to pray) all night, except a little.” [73:1,2].

En zei:

And said:

• “O jij [Muhammad ﷺ] die gehuld is (in gewaden). Sta op en waarschuw!” [74:1,2]. Dus hij stond op en ging zo gedurende meer dan twintig jaar voort. Tijdens die jaren nam hij de last van de grote verwachtingen op zijn schouders voor het welzijn van de gehele mensheid, het Geloof en jihad op diverse gebieden.

• “O you [Muhammad (Peace be upon him)] enveloped (in garments). Arise and warn!” [74:1,2]. So he arose and kept on like that for over twenty years. During those years he undertook to carry the burdens of the great expectations on his shoulders for the sake of the whole mankind and humanity, the Faith and Jihad in various fields.

De Boodschapper van Allah ﷺ nam de lasten van de strijd en Al-Jihad op zich in het geweten van de mensheid, dat destijds verdronk in de illusies van Al-Jahiliyah en haar beelden die beladen waren met aardse gewichten en zwaartekrachten. Hij nam het op zijn schouders om het geweten van de mens te bevrijden, dat geketend was door verlangens en lusten. Zodra hij het geweten van zijn Metgezellen had bevrijd van de lasten en de hopen van Al-Jahiliyah en het aardse leven, begon hij een andere strijd in een ander veld, of liever gezegd opeenvolgende strijd tegen de vijand van de Roep van Allah, en tegen degenen die ertegen samenzwoeren. Het was een strijd tegen degenen die samenzwoerden tegen de gelovigen en tegen degenen die er zo zorgvuldig op pasten om die zuivere plant te verzorgen in haar plantfase, voordat zij uitgroeide en haar wortels in de bodem uitstrekte en haar takken de lucht in uitstrekte en zo over andere gebieden verspreidde. Niet veel later nadat hij de strijd op het Arabisch Schiereiland had beëindigd, begonnen de Byzantijnen met de voorbereidingen om deze nieuwe natie aan de noordelijke grenzen te vernietigen.