1. Na de terugkeer van de Boodschapper ﷺ van Tabuk, vond de gezworen beschuldiging van ontrouw plaats tussen ‘Uwaimir Al- ‘Ajlani en zijn vrouw.

1. After the Messenger’s return from Tabuk, the sworn allegation of infidelity between ‘Uwaimir Al- ‘Ajlani and his wife took place.

2. Het stenen werpen naar de Ghamidiyah-vrouw die bekende overspel te hebben gepleegd. Zij werd pas met stenen bekogeld nadat zij haar kind van de borstvoeding had afgewend.

2. Pelting with stones the Ghamidiyah woman who confessed committing adultery. She was pelted with stones only after weaning her child off her breast milk.

3. Negus Ashama, de koning van Abyssinia (Ethiopië), stierf, waarna de Profeet ﷺ het gebed in afwezigheid voor hem verrichtte.

3. Negus Ashama; the king of Abyssinia (Ethiopia), died so the Prophet (Peace be upon him) performed prayer in absentia for him.

4. Het overlijden van Umm Kulthum, de dochter van de Profeet ﷺ, de Profeet ﷺ voelde zich uiterst verdrietig bij haar dood. “Had ik een derde dochter gehad, dan zou ik haar met jou hebben laten trouwen.” Hij zei dit tegen ‘Uthman.

4. The death of Umm Kulthum, the daughter of the Prophet (Peace be upon him), the Prophet felt extremely sad at her death. “Had I got a third daughter, I would let you marry her.” He said to ‘Uthman.

5. De dood van ‘Abdullah bin Abi Salool, het hoofd van de hypocrieten, na de terugkeer van de Profeet ﷺ van Tabuk. De Boodschapper van Allah ﷺ vroeg Allah om vergeving voor hem. Hij bad ook voor hem ondanks de afkeuring van ‘Umar en diens poging om hem te verhinderen dit te doen. Later werd er een Qur’ânische vers onthuld die getuigde van het juiste standpunt van ‘Umar.

5. The death of ‘Abdullah bin Abi Salool, the head of hypocrites, after the Prophet’s return from Tabuk. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) asked Allâh’s forgiveness for him. He also prayed for him in spite of ‘Umar’s disapproval and his attempt to prevent him from doing that. Later on a Qur’ânic verse was revealed attesting to ‘Umar’s right viewpoint.

In de maand Dhul-Qa‘dah of in Dhul-Hijjah van datzelfde jaar (het negende jaar van Al-Hijra), stuurde de Boodschapper van Allah ﷺ Abu Bakr (moge Allah tevreden met hem zijn), de waarheidsgetrouwe, als plaatsvervangend prins van Al-Hajj (de bedevaart), zodat hij de moslims zou leiden bij het uitvoeren van de rituelen van de bedevaart.

In the month Dhul-Qa‘dah or in Dhul-Hijjah of the very year (the ninth of Al-Hijra), the Messenger of Allâh (Peace be upon him) dispatched Abu Bakr (May Allah be pleased with him), the truthful, as a deputy prince of Al-Hajj (pilgrimage), so that he would lead the Muslims in performing of the pilgrimage rituals.

Kort na het vertrek van de moslims kwam er een openbaring van Allâh: de openingspassages van hoofdstuk 9 met de titel ‘Berouw’ (soera Tauba of Bara’a), waarin ‘vrijstelling van verplichtingen’ wordt afgekondigd door Allâh met betrekking tot die afgodendrijvende stammen die geen respect hadden getoond voor de verdragen die zij met de Profeet ﷺ waren aangegaan. De communicatie van dit nieuws volgde de Arabische tradities van het publiekelijk maken van elke verandering die betrekking had op afnemende conventies van bloed en fortuinen.

Soon after the departure of the Muslims, there came a Revelation from Allâh: the opening passages of the Chapter 9 entitled ‘Repentance’ (Surah Tauba or Bara’a) in which ‘freedom from obligation’ is proclaimed from Allâh in regard to those idolatrous tribes who had shown no respect for the treaties which they had entered into with the Prophet (Peace be upon him). Communication of this news went in line with the Arabian traditions of making public any change relating to declining conventions of blood and fortunes.

‘Ali bin Abi Talib werd uitgezonden om deze verklaring af te leggen. Hij kwam Abu Bakr tegen bij Al-‘Arj of Dajnan. Abu Bakr vroeg of de Profeet ﷺ hem het bevel had gegeven of dat hij slechts was aangesteld om de aankondiging te doen. “Ik ben enkel uitgezonden om de proclamatie te doen,” antwoordde ‘Ali. De twee Metgezellen vervolgden daarna het bedevaartsproces. Tegen het einde van de rituelen, op de dag van de rituele slachting, stond ‘Ali bij Al-Jamrah (een plaats waar stenen worden geworpen) en las hij hardop voor aan de menigten die om hem heen drongen, waarbij hij de vrijwaring verklaarde van verbondenheden met afgodendienaars en hen vier maanden respijt bood om hun positie te heroverwegen. Wat betreft de andere afgodendienaars met wie de gelovigen een verdrag hadden, en die niets hadden ingehouden van de rechten van de Moslims noch iemand tegen hen hadden gesteund, dan zouden de voorwaarden van het verdrag geldig blijven tot de duur waarvan was verstreken. Abu Bakr stuurde toen enkele Moslims om publiekelijk te verklaren dat geen ongelovige na dat jaar de bedevaart zou verrichten, noch zou het iemand toegestaan zijn om de Tawaf (het rondgaan) van het Heilige Huis onbedekt te maken.

Meditatie over de Ghazawat van de Profeet ﷺ, zijn missies en de bataljons die hij vormde en uitzond, zal ons en iedereen zeker een waar en duidelijk beeld geven dat de Profeet ﷺ de grootste militaire leider in de hele wereld was, evenals de meest rechtvaardige, de meest inzichtelijke en de meest waakzame. Hij was niet louter een man van superieur genie op dit gebied, maar hij was ook de Meester en de grootste van alle Boodschappers wat betreft het Profentschap en de Hemelse Boodschap. Bovendien waren alle veldslagen die hij had gevoerd standaard in hun toepassing op de vereisten van strengheid, dapperheid en goede ordening die pasten bij de voorwaarden en omstandigheden van de oorlog. Geen van de veldslagen die hij voerde, werd verloren als gevolg van een gebrek aan wijsheid of door een andere technische fout in de mobilisatie van het leger of een locatie op een verkeerde strategische positie. Het verlies van een van zijn veldslagen was niet te wijten aan een verkeerde inschatting over het bezetten van de beste en meest geschikte slagvelden, noch was het te wijten aan een verkeerde keuze van de strijders, want hij had bewezen een bijzonder soort leider te zijn die verschilt van alle leiders die onze wereld heeft gekend en ervaren. Wat betreft de gebeurtenissen van Uhud en Hunain, waren er in Hunain gevolgen van zwakte in sommige militaire elementen; en ongehoorzaamheid aan bevelen in Uhud. Hun niet-naleving van de wijsheid en het plan van de slag speelde een passieve rol in het verloop van die twee invasies. Zijn genie werd duidelijk getoond in deze twee veldslagen toen de moslims werden verslagen; want hij hield stand tegenover de vijand en slaagde er, door zijn superieure wijsheid, in om het doel van de vijand te dwarsbomen, zoals het geval was in Uhud. Op dezelfde manier slaagde hij erin de nederlaag van de moslims in Hunain te veranderen in een overwinning. Ondanks het feit dat ernstige, zware ontwikkelingen in militaire operaties gewoonlijk de slechtste indruk achterlaten op militaire leiders en hen verleiden om voor hun leven te vluchten.

Meditation on the Prophet’s Ghazawat, missions, and the battalions he formed and dispatched, will certainly give us and everybody a true and clear impression that the Prophet (Peace be upon him) was the greatest military leader in the whole world as well as the most righteous, the most insightful and the most alert one. He was not a man of superior genius for this concern but he was also the Master and the greatest of all Messengers as far as Prophethood and Heavenly Message are concerned. Besides, all the battles that he had fought were standard in their application to the requirements of strictness, bravery, and good arrangements that fitted the terms and conditions of war. None of the battles he fought was lost as a consequence of shortage of wisdom or due to any other technical error in army mobilization or a location in a wrong strategical position. The loss of any of his battle was not due to misjudgement about occupying the best and the most appropriate sites of battles, nor was it due to a mischoice of leaders of the fight, for he had proved himself to be a peculiar sort of leader that differs from any of those leaders that our world had known and experienced. As regards Uhud and Hunain events, there were consequences of weakness in some military elements in Hunain; and disobedience to orders in Uhud. Their non-compliance with wisdom and the plan of the battle played a passive role in the course of those two invasions. His genius was clearly shown in these two battles when the Muslims were defeated; for he stoodfast facing the enemy and managed, by his super wisdom, to thwart the enemy’s aim as was the case in Uhud. Similarly he managed to change the Muslims’ defeat in Hunain into a victory. Nothwithstanding the fact that serious grave developments in military operations usually leave the worst impression on the military leaders and entice them to flee for their lives.