مرحلهٔ نخست در تکوین فقه، دوران رسالت محمد بن عبدالله ﷺ (۶۰۹–۶۳۲ میلادی) را در بر می‌گیرد؛ دورانی که تنها منبع قانون اسلامی، وحی الهی بود، یعنی یا قرآن یا سنت [گفتار و کردار پیامبر ﷺ]. قرآن نقشهٔ راه زندگی روزمرهٔ او بود، و سنت ﷺ توضیحی تفصیلی از اصول کلی مندرج در قرآن و نیز نمونهٔ عملی کاربرد آنها به شمار می‌رفت.

The first stage in the development of Fiqh covers the era of the Prophet Muhammad ibn ‘Abdillaah’s apostleship (609-632 CE) during which the only source of Islamic law was divine revelation in the form of either the Qur’aan or the Sunnah [the saying and actions of the Prophet (SW.)]. The Qur’aan represented the blueprint in his day-to-day life (i.e. the Sunnah) acted as a detailed explanation of the general principles outlined in the Qur’aan as well as a practical demonstration of their application.