امویان حدود یک قرن در قدرت بودند؛ از درگذشت آخرین خلیفه از خلفای راشدین (علی بن ابی طالب) در سال ۶۶۱ میلادی و به قدرت رسیدن بنیانگذار سلسلهٔ اموی، خلیفه معاویة بن ابی سفیان، تا آخرین خلیفهٔ اموی در حدود نیمهٔ قرن هشتم میلادی.

The Umayyads were in power for approximately one century, extending from the death of the last of the Righteous Caliphs (‘Alee ibn Abee Taalib) in 661 CE and the ascendancy of the founder of the Umayyad dynasty, Caliph Mu’aawiyah ibn Abee Sufyaan, until the last of the Umayyad caliphs around the middle of the eighth century CE.

این دوره با ناآرامی‌های اجتماعی بزرگی مشخص شد؛ امت به فرقه‌ها و گروه‌های گوناگون تقسیم شد؛ خلافت به سلطنت تبدیل شد؛ کارهای نوی بسیاری وارد شد که برخی از آن‌ها حرام بودند؛ و علما از حضور در مجالس خلفا خودداری کردند و در واقع برای دوری از درگیری و آشفتگی به نواحی دورافتاده گریختند.99

The period was marked by great social unrest; the Ummah divided into various sects and factions; the caliphate was converted into a kingship; many new practices were introduced, some of which were Haraam; the scholars refused to sit in the audiences of the caliphs and in fact fled to outlying areas to avoid conflict and confusion.99

از نظر فقه اسلامی و تحول مذاهب فقهی، این دوره به سه گرایش عمده شاخص است. نخست آنکه شمار اجتهادهایی که عالمان ارائه کردند به طور چشمگیری افزایش یافت؛ زیرا پس از پراکنده شدن عالمان در نواحی دورتر خلافت، تحقق اجماع روز به روز دشوارتر می‌شد.