این مرحله دوران خلفای راشدین^۹۴ و صحابه‌ی بزرگ پیامبر ﷺ را نشان می‌دهد. این دوره از خلافت ابوبکر (۶۳۲–۶۳۴ میلادی) آغاز می‌شود و تا دوران خلافت عمر بن الخطاب ادامه دارد. در بیست سال نخست این مرحله، دولت اسلامی به سرعت گسترش یافت و سوریه، اردن، مصر، عراق و ایران را در بر گرفت. در نتیجه، مسلمانان ناگهان با نظام‌ها، فرهنگ‌ها و الگوهای رفتاری کاملاً تازه‌ای روبه‌رو شدند که در قوانین شریعت، حکم مشخصی برای آن‌ها وجود نداشت. خلفای راشدین برای رویارویی با این مسائل نوپدید، بیش از همه به تصمیم‌گیری بر پایه‌ی اجماع (اجماع) و همچنین اجتهاد تکیه کردند؛ شیوه‌ای که خود در دوران همراهی با پیامبر ﷺ پس از هجرت ایشان به مدینه، زیر نظر آن حضرت ﷺ آموخته بودند. این خلفا در جریان بهره‌گیری گسترده از اجماع و اجتهاد، روش‌هایی را پایه گذاشتند که بعدها مبنای قانون‌گذاری در اسلام، یعنی فقه، شد.

This stage represents the era of the Righteous Caliphs94 and the major Sahaabah (companions of the Prophet (s.w.). It extends from the caliphate of Abu Bakr (632-634CE) to the Islamic state were rapidly expanded during the first twenty years of this stage to include Syria, Jordan, Egypt, Iraq, and Persia. Thus, Muslims were suddenly brought into contact with totally new systems, cultures, and patterns of behavior for which specific provision was not to be found in the laws of Sharee’ah. To deal with the numerous new problems, the Righteous Caliphs relied heavily on decisions by consensus (Ijmaa’) as well as Ijtihaad, in which they had been trained by the Prophet (s.w.) while they were with him after his migration to Madeenah. In the course of their extensive use of Ijmaa’ and Ijtihaad, these caliphs established procedures which later became the basis for legislation in Islaam, that is Fiqh.

در این بخش به تفصیل بررسی خواهیم کرد که خلفای راشدین چه روش‌هایی برای حل مسائل پدید آوردند و صحابه‌ی جداگانه در استنباط احکام چه شیوه‌ی کلی‌ای داشتند. همچنین خواهیم کوشید نشان دهیم که چرا این دوره نسبت به ادوار بعدی از آن تفرقه‌ی مذهبی که مشخصه‌ی دوره‌های متأخر بود نسبتاً به دور بود، و برخی ویژگی‌های فقه در این دوره را بیان خواهیم کرد که برخی از آن‌ها در تضاد آشکار با تحولات بعدی قرار دارند.

In this section we shall examine, in some detail, the problem-solving procedures developed by the Righteous Caliphs and the general approach used by individual Sahaabah in making deductions. We shall also attempt to show why this period was comparatively free of that factionalism which marked later periods, and we shall note certain characteristics of Fiqh during this period, some of which are in strong contrast with later developments.