این مذهب به عالمی منسوب است که احمد بن حنبل الشیبانی نام دارد و در سال ۷۷۸ میلادی در بغداد زاده شد. او یکی از بزرگ‌ترین حافظان و راویان حدیث در زمان خود شد. احمد که بر مطالعه‌ی حدیث تمرکز داشت، فقه و علم حدیث را نزد امام ابویوسف، شاگرد مشهور ابوحنیفه، و همچنین نزد خود امام شافعی فراگرفت. امام احمد به سبب پذیرش فلسفه‌ی معتزله از سوی خلفای زمانش، دوره‌ای از آزار و شکنجه را پشت سر گذاشت. او به فرمان خلیفه المأمون (حکومت ۸۱۳ تا ۸۴۲ میلادی) به سبب مخالفتش با این اندیشه‌ی فلسفی که قرآن مخلوق است، دو سال زندانی و مورد ضرب و شتم قرار گرفت.

The scholar to whom this Madh-hab is attributed is Ahmad ibn Hambal ash-Shaybaanee, who was born in Baghdad in the year 778 CE. He became one of the greatest memorizers and narrators of Hadeeth of his time. Concentrating on the study of Hadeeth, Ahmad studied Fiqh and Hadeeth science under Imaam Abu Yoosuf, the famous student of Abu Haneefah, as well as under Imaam ashShaafi’ee himself. Imaam Ahmad went through a series of persecutions under the caliphs of his time due to their adoption of Mu’tazilite philosophy. He was jailed and beaten for two years by order of Caliph al-Ma’moon (rule 813-842 CE), because of his rejection of the philosophical concept that the Qur’aan was created.

پس از آزادی، او تدریس خود را در بغداد ادامه داد تا اینکه الواثق به خلافت رسید (حکومت ۸۴۲-۸۴۶ میلادی) و آزار و شکنجه را از نو آغاز کرد.

Later set free, he continued teaching in Baghdad until al-Waathiq became caliph (rule 842-846 CE) and renewed the persecution.

بر این اساس، امام احمد تدریس را متوقف کرد و پنج سال در پنهانی به سر برد، تا این که خلیفه المتوکل (۸۴۷–۸۶۲ میلادی) به قدرت رسید.

Thereupon, Imaam Ahmad stopped teaching and went into hiding for five years until Caliph al-Mutawakkil (847-862 CE) took over.

خلیفه المتوکل با تبعید عالمان معتزلی و رد رسمی فلسفه‌ی آنان، محنت (تفتیش عقاید) را برای همیشه پایان داد. احمد تا سال ۲۳۹ هجری قمری (۸۵۵ میلادی) که درگذشت، در بغداد به تدریس ادامه داد.

Caliph al-Mutawakkil ended the inquisition permanently by expelling the Mu’tazilite scholars and officially rejecting their philosophy. Ahmad continued to teach in Baghdad until he died in the year 855 CE.

امام احمد بیشترین توجه خود را به گردآوری، روایت و تفسیر حدیث معطوف داشته بودند. روش تدریس ایشان چنین بود که احادیث را از مجموعه گستردهٔ خود، که به «المسند» معروف است و بیش از ۳۰٬۰۰۰ حدیث دربر دارد، املاء می‌کرد، همچنین دیدگاه‌های گوناگون صحابهٔ کرام ﷺ را دربارهٔ تفسیر آن احادیث بیان می‌داشت. سپس احادیث یا احکام را بر مسائل موجود تطبیق می‌کرد. و اگر حدیث یا رأی مناسبی برای حل مسئله‌ای نمی‌یافت، نظر خود را بیان می‌کرد، اما به شاگردان خود دستور می‌داد که هیچ‌یک از راه‌حل‌های شخصی او را ثبت نکنند. در نتیجه، مذهب او نه توسط شاگردانش، بلکه توسط شاگردان شاگردانش ثبت و نقل شد.

Imaam Ahmad’s greatest concern was the collection, narration, and interpretation of Hadeeth. His teaching method consisted of dictating Hadeeths from his vast collection known as alMusnad, which contained over 30,000 Hadeeths, as well as the various opinions of the Sahaabah concerning their interpretation. He would then apply the Hadeeths or rulings to various existing problems. If he could not find a suitable Hadeeth or opinion to solve a problem, he would offer his own opinion while forbidding his students to record any of his own solutions. As a result, his Madhhab was recorded, not by his students but by their students.

هیچ تفاوتی میان شیوهٔ احمد بن حنبل در برخورد با قرآن و شیوهٔ کسانی که پیش از او بودند وجود نداشت. به بیان دیگر، قرآن در همهٔ احوال بر هر چیز دیگری مقدم داشته میشد.

There was no difference between the way Ahmad ibn Hambal approached Qur’aan and that of those who preceded him. In other words, the Qur’aan was given precedence over all else under all circumstances.

به همین ترتیب، سنّتِ پیامبر ﷺ در میانِ اصولِ بنیادینی که بنیان‌گذارِ این مکتب در استنباطِ احکام به کار می‌گرفت، در جایگاه دوم قرار داشت. تنها شرطِ او این بود که حدیث «مرفوع» باشد، یعنی مستقیماً به پیامبر ﷺ نسبت داده شده باشد.

Likewise, the Sunnah of the Prophet (s.w.) occupied the number two position among the fundamental principles used by the foiunder of this school in the deduction of laws. His only stipulation was that it be Marfoo’, i.e. attributed directly to the Prophet (s.w.).

امام احمد اجماع صحابه را به رسمیت شناخت و آن را در جایگاه سوم میان اصول بنیادین قرار داد. با این حال، ادعای اجماع پس از عصر صحابه را به دلیل شمار زیاد عالمان و پراکندگی گسترده آنان در سرزمین‌های امپراتوری اسلامی، نادرست دانست. به نظر او، اجماع پس از عصر صحابه ناممکن بود.

Imaam Ahmad recognized the consensus of opinion of the Sahaabah, and placed it in the third position among the fundamental principles. However, he discredited the claims of Ijmaa’ out side the era of the Sahaabah as being inaccurate, due to the vast number of scholars and their wide diffusion throughout the Muslim empire. In his opinion Ijmaa’ after the era of the Sahaabah was impossible.

اگر در موردی مسئله‌ای پیش می‌آمد که صحابه درباره‌ی آن نظرات متعارضی ابراز کرده بودند، احمد، همانند مالک، به همه‌ی آرای فردی گوناگون اعتبار می‌داد. به همین سبب، در مذهب او موارد متعددی از احکام چندگانه برای مسائل جزئی پدید آمد.

If a problem arose in an area where the Shaabah had expressed conflicting opinions, Ahmad, like Maalik, would give credence to all the various individual opinions. Because of that, there developed within the Madh-hab many instances of multiple rulings for individual issues.

برای حکم در مسئله‌ای که هیچ‌یک از چهار اصل پیشین راه‌حل آماده‌ای برای آن ارائه نمی‌کرد، امام معمولاً به‌جای به‌کار بردن استدلال استنباطی خود (قیاس)، از یک حدیث ضعیف استفاده می‌کرد. با این شرط که ضعف حدیث ناشی از این نباشد که یکی از راویان آن فاسق (فاسق‌شده) یا کذّاب (دروغگو) شمرده شده باشد.

For a ruling on a case where none of the previous four principes offered a ready solution, the Imaam used to prefer to use a weak Hadeeth rather than applying his own deductive reasoning (Qiyaas). However, this was on condition that the weakness of the Hadeeth was not due to the fact that one of its narrators was classified as a Faasiq (degenerate), as a Kadh-dhaab (liar).

به‌عنوان آخرین راه‌حل، یعنی زمانی که هیچ اصل بزرگ دیگری را نتوان مستقیماً به کار بست، احمد با اکراه به اصل قیاس روی می‌آورد و بر پایه یک یا چند اصل پیشین، راه‌حلی استنباط می‌کرد.146

As a last resort, that is when no other major principle could be directly applied, Ahmad would reluctantly apply the principle of Qiyaas and deduce a solution based on one or more of the previous principles.146

امام احمد کے اصلی شاگرد ان کے دو بیٹے تھے: صالح (وفات 873 عیسوی) اور عبداللہ (وفات 903 عیسوی)۔ امام بخاری اور امام مسلم، جو حدیث کے سب سے نمایاں مجموعوں کے مرتب ہیں، ان بڑے محدثین میں شامل تھے جنہوں نے امام احمد سے علم حاصل کیا۔147

Imaam Ahmad’s main students were his own two sons, Saalih (died 873 CE) and ‘Abdullaah (died 903 CE). Imaam Bukhaaree and Muslim, compilers of the most outstanding collections of Hadeeth, were among the great scholars of Hadeeth who studied under Imaam Ahmad.147

اکثریت پیروان این مذهب اکنون در فلسطین و عربستان سعودی یافت می‌شوند. بقای آن در عربستان سعودی، پس از آنکه تقریباً به‌طور کامل در سایر نقاط جهان اسلام از میان رفت، به این دلیل است که بنیان‌گذار به اصطلاح «وهابیت»، نزد علمای مذهب حنبلی تحصیل کرده بود، و از این رو این مذهب به‌طور غیررسمی به مذهب فقهی این جنبش تبدیل شد. هنگامی که عبدالعزیز بن سعود بیشتر شبه‌جزیرهٔ عربستان را تصرف کرد و سلسلهٔ سعودی را بنیان نهاد، مذهب حنبلی را پایهٔ نظام حقوقی پادشاهی قرار داد.

The majority of the followers of this Madh-hab can now be found in Paledtine and Saudi Arabia. Its suvival in Saudi Arabia, after almost completely dying out elsewhere in the Muslim world, is due to the fact that the founder of the so called Wahhab, had studied under scholars of the Hambalee Madh-hab, and thus it unofficially became the Fiqh Madh-hab of the movement. When ‘abdul- ‘Azeez ibn Sa’oud captured most of the Arabian peninsula and established the Saudi dynasty, he made the Hambalee Madh-hab the basis of the kingdom’s legal system.