بنیانگذار این مکتب فکری، داوود بن علی، در سال ۸۱۵ میلادی در کوفه به دنیا آمد. او آموزش‌های آغازین فقه خود را نزد شاگردان امام شافعی فرا گرفت، اما بعدها به مطالعه حدیث گرایش یافت و به حلقه حدیثی امام احمد بن حنبل پیوست. وی همچنان نزد احمد به تحصیل ادامه داد، تا آنجا که به سبب اظهار این عقیده که قرآن محدَث (نوپدید) و در نتیجه مخلوق است، از کلاس‌های احمد اخراج شد.

The founder of this school of thought, Daawood ibn ‘Alee, was born in Kufah in the year 815 CE. His early Fiqh studies were under Imaam ash-Shaafi’ee’s students, but he later inclined towards the study of Hadeeth and joined the Hadeeth circle of Imaam Ahmad ibn Hambal. He continued to study under Ahmad until he was expelled from Ahmad’s classes because he voiced the opinion that the Quraan was Muhdath (newly existent) and therefore created.

پس از اخراج او، وی راه اجتهادی مستقل را در پیش گرفت که بر پایه معانی آشکار و ظاهری (الظاهر) متون قرآن و سنت استوار بود. به سبب همین رویکرد، مذهب او «مذهب ظاهری» نامیده شد و خود او به «داوود الظاهری» شناخته شد.148

After his expulsion, he took and independent path of reasoning based on the obvious and literal meanings (DHaahir) of the texts of the Qur’aan and the Sunnah. Because of this approach, his Madh-hab was called the DHaahiree Madh-hab and he became known as Daawood adH-DHaahiree.148

همانند سایر ائمه، داوود قرآن را مهم‌ترین منبع احکام اسلامی می‌دانست و پس از آن سنت را. با این حال، تنها تفسیرهای لفظی متون آن‌ها از نظر او معتبر بود؛ یعنی این متون فقط در همان شرایط خاصی که توصیف کرده بودند قابل اعمال بودند.

Like all of the other Imaams, Daawood considered the Qur’aan to be the foremost source of Islamic law follwed by the Sunnah. However, only literal interpretations of their texts were insidered by him to be valid . that is, they were only to be applied in the particular circumstances which they described.

امام داوود به اجماع صحابه اعتبار داد. او استدلال کرد که اتفاق آنان تنها در مسائلی از احکام شرعی می‌تواند باشد که بر پیامبر ﷺ نازل شده و نزد صحابه معلوم بوده، اما به دلایلی به صورت حدیث روایت نشده است.

Imaam Daawood gave credence to the Ijmaa’ of the Sahaabah, He reasoned that their unanimity would only have been on points of law revealed to the Prophet (s.w.) and known to the Sahaabah, but not narrated as Hadeeths for some reason or other.

بنابراین، اجماعِ صحابه از نظر او ناشی از استدلال (قیاس) به شمار نمی‌رفت.

There fore, the Ijmaa’ of the Sahaabah were not considered by himas resulting from reasoning (Qiyaas).

از آنجا که امام داوود کاربرد قرآن و سنت را به معنای ظاهری آن‌ها محدود کرد، به‌طور خودکار اعتبار احکامی را که بر هر نوع رأی مبتنی بر استدلال استوار باشد، از جمله القیاس، انکار نمود.۱۴۹ با این حال، اصل «المفهوم» (معنای مفهوم) که او به‌جای القیاس بر قرآن و سنت اعمال کرد، در عمل تقریباً غیرقابل تمایز از القیاس (استنباط تمثیلی) از آب درآمد.150

Since Imaam Daawood limited the application of the Qur’aan and the Sunnah to their literal meaning, he automatically denied the validity of rulings based on any form of reasoned opinion, including Qiyaas.149 However, the principle of Mafhoom (understood meaning) which he applied to the Qur’aan and Sunnah in place of Qiyaas turned out to be virtually indistinguishable from Qiyaas (analogical deduction)150

به دلیل محدود بودن دامنهٔ مذهب ظاهری و نبود عالمان برجسته‌ای که اصول و احکام آن را منتقل کنند، این مذهب عمر زیادی نکرد. در حقیقت، در زمان حیات امام داوود و نیز در یک قرن و نیم پس از درگذشت او، در هیچ منطقه‌ای از امپراتوری مسلمانان جایی برای خود نیافت.

Due to the limited scope of the DHaahiree Madh-hab and the absense of outstanding scholars to pass on its principles and rulings, it did not last very long. In fact, it did not get a foothold in any area of the Muslim empire during Imaam Daawood’s lifetime, nor in the century and a half which followed his death.

در دوره‌های بعدی، همه عالمانی که حجیت القیاس را انکار می‌کردند، ظاهری نامیده می‌شدند، هرچند آنان در واقع نزد داوود یا شاگردانش درس نخوانده بودند و حتی آثار ایشان را مطالعه نکرده بودند.

In later times, all scholars who denied the validity of Qiyaas were labelled as DHaahirees, even though they had not actually studied under Daawood or his students, or even read their works.

شاگرد برجسته‌ی مذهب ظاهری، دانشمندی درخشان از اسپانیای قرن یازدهم میلادی به نام علی بن احمد بن حزم اندلسی (درگذشته ۱۰۷۰ میلادی) بود. ابن حزم این مذهب را زنده کرد و در آثار متعدد و برجسته‌ای که در رشته‌های گوناگون مطالعات اسلامی نوشت از آن دفاع کرد؛ از جمله «الإحکام فی أصول الأحکام» در علم اصول فقه، «الفصل» در کلام، و «المحلّی» در فقه. به سبب تلاش بی‌وقفه‌ی ابن حزم، این مذهب در اسپانیای اسلامی جا باز کرد و رونق یافت، و از آنجا به برخی نواحی شمال آفریقا و جاهای دیگر گسترش یافت. این مذهب تا آغاز فروپاشی دولت اسلامی در آن سرزمین در اوایل قرن نهم هجری (قرن پانزدهم میلادی) در اسپانیا رایج ماند. با از میان رفتن دولت مسلمان اندلس، این مذهب نیز از میان رفت و تنها شماری از نوشته‌های علمی باقی ماند که بیشتر آن‌ها به دست خود ابن حزم نگاشته شده بود.151

The most noted student of the DHaahiree Madh-hab was a brilliant 11th century CE Spanish scholar named ‘Alee ibn Ahmad ibn Hazm al-Andaloosee (died 1070 CE). Ibn Hazm revived this Madh-hab and defended it in the numerous outstanding works which he wrote in various fields of Islamic study; for example, Ihkaam alAhkaam in the field of Usool al-Fiqh, al-Fisal in theology and alMuhallaa in Fiqh. Due to Ibn Hazm’s tireless efforts, the Madh-hab took hold in Islamic Spain where it flourished, and from there it spread to some areas of North Africa and elsewhere. It remained prevalent in Spain until the Islamic State began to crumble there in the early 1400’s. Whith the disappearance of the Muslim state of Andalus, the Madh-hab also disappeared, leaving behind only a number of scholarly writings, most of which were done by Ibn Hazm himself.151