امام سفیان ثوری در سال ۷۱۹ میلادی در کوفه متولد شد و پس از مطالعهٔ گسترده در حدیث و فقه، به عنوان فقیه اصلی مکتب حدیثی کوفه شناخته شد. او دیدگاه‌هایی همانند دیدگاه‌های معاصرش، ابوحنیفه، داشت، اما با استفاده ابوحنیفه از قیاس و استحسان مخالفت می‌کرد.

Imaam Sufyaan ath-Thawree was born in Kufah in the year 719 CE, and after an extensive study of Hadeeth and Fiqh became the main Fiqh scholar of the Hadeeth school in Kufah. He held similar views to those of his contemporary, Abu Haneefah, however he opposed the latter’s use of Qiyaas and Istihsaan.

در میان امام سفیان و کارگزاران دولت عباسی، به سبب صراحت لهجه او و امتناعش از حمایت از سیاست‌های دولت که با شریعت در تضاد بود، یک سلسله رویارویی‌ها پیش آمد. خلیفه المنصور (حکومت: ۱۵۸-۱۳۶ هجری / ۷۵۹-۷۴۴ میلادی) نامه‌ای برای امام ثوری فرستاد و از او خواست که منصب قضاوت کوفه را بپذیرد، به این شرط که در هیچ حکم یا داوری‌ای با سیاست دولت مخالفت نکند. سفیان پس از دریافت نامه، آن را از روی تنفر پاره کرد و در رود دجله انداخت. اما در نتیجه این کار، او ناگزیر شد تدریس را رها کند و برای نجات جانش بگریزد. او تا هنگام مرگ در سال ۱۶۰ هجری / ۷۷۷ میلادی در پنهانی به سر برد.