مجموعه‌ی فقه
Compilation Of Fiqh
در دوران خلفای راشدین (۶۳۲–۶۶۱ میلادی) گردآوری فتواهایی که صحابه صادر کرده بودند انجام نشد. دولت مسلمانان با سرعت گسترش می‌یافت و همه چیز در حال تغییر و دگرگونی بود. آغاز روایت حدیث تازه شروع شده بود و گروه نخستین مسلمانان که هسته اصلی دولت را تشکیل می‌دادند، تازه به انجام وظیفه بزرگ هدایت امت جوان مسلمان آغاز کرده بودند. بنابراین نه زمان و نه فرصتی برای گردآوری احکام و نظرات گوناگونی که صحابه داشتند وجود داشت. افزون بر این، خود صحابه تلاش‌های اجتهادی خویش را حقیقتی معصوم و الزام‌آور برای تمام امت مسلمان نمی‌دانستند، بلکه آن‌ها را تنها نظراتی می‌دیدند که در زمان و موقعیت ویژه خودشان کاربرد داشت.
During The Period Of Four Righteous Caliphs (632-661 CE) There Was No Compilation Of The Fatwaas (legal Rulings) Which Had Been Made By The Sahaabah. The Muslim State Was Rapidly Expanding And Everything Was In A State Of Flux. The Practice Of Narration Of Hadeeth Had Just Started And The Early Band Of Muslims Who Formed The Core Of The State Had Just Begun The Awesome Task Of Guiding The Young Muslim Nation. Thus, There Was Neither The Time Nor Opportunity For Undertaking A Compilation Of The Various Rulings And Opinions Held By The Sahaabah. Furthermore, The Sahaabah Themselves Tended To View Their Efforts At Ijtihaad Not As Infallible Truth Binding On The Entire Muslim Nation, But Merely As Opinions Applicable To Their Particular Time And Situation.
اولین تلاش‌ها برای گردآوری احکام فقهی در دوره اموی صورت گرفت. با تغییر ساختار حکومت از خلافت به سلطنت در این دوره، احکامی به‌تدریج صادر می‌شد که با احکام صحابه مخالف بود. کسانی که در مراکز مختلف علمی اسلامی نزد صحابه آموخته بودند، دریافتند که اگر تلاشی هماهنگ برای حفظ احکام پیشین صورت نگیرد، نسل‌های بعدی مسلمانان از دستاوردهای صحابه بی‌بهره خواهند ماند. بر این اساس، عالمان اولیه حجاز، فتاوای عبدالله بن عباس، عبدالله بن عمر و عایشه بنت ابی‌بکر را گردآوری کردند۱۰۸. به همین ترتیب، عالمان عراق احکام عبدالله بن مسعود و علی بن ابی‌طالب را جمع‌آوری نمودند. متأسفانه هیچ‌یک از این مجموعه‌های نخستین به شکل اصلی خود باقی نمانده‌اند و اکنون تنها از طریق ارجاعاتی که در کتاب‌های نسل بعدی عالمان به آن‌ها شده شناخته می‌شوند. با این حال، بسیاری از احکام موجود در مجموعه‌های اصلی از طریق نقل در کتاب‌های حدیث، کتاب‌های تاریخ و همچنین در کتاب‌های بعدی فقه حفظ شده است.
It was during the Umayyad period that the very first attempts at a compilation of legal rulings occurred. With the change of the governmental structure from caliphate to monarchy during this period rulings were increasingly being made which went against the rulings were increasingly being made which went against the rulings of the Sahaabah. Those who had studied under the Sahaabah in the various centers of Islamic learning realized that if a concerted effort were not made to preserve the earlier rulings, later generations of Muslims would be unable to benefit from the contributions of the Sahaabah. Accordingly, early scholars of the Hijaaz collected the various Fatwaas of ‘Abdullaah ibn ‘Abbaas, ‘Abdullaah ibn ‘Umar and ‘Aa’eshah bint Abee Bakr.108 Similarly, the scholars of Iraq collected the rulings of ‘Abdullaah ibn Mas’oud and those of ‘Alee ibn Abee Taalib. Unfortunately none of these early collections have survived in their original form. They are now only known by references made to them in the books of the next generation of scholars. However, a large number of the rulings contained in the original collections have been preserved by way of narration in the books of Hadeeth, in history books, as well as in later books of Fiqh.
Ostensibly the user wants a translation of "Section Summary" into Persian. The text is just a heading. خلاصه بخش
Section Summary
نخستین تلاش‌ها برای تدوین فقه در دوران امویان صورت گرفت۔
1. The first attempts at compilation of Fiqh were made during the period of the Umayyads.
۲. فقیهانِ این دوره در صدور احکام خود دو گرایش اصلی را دنبال کردند: گرایش اهلِ حدیث و گرایشِ اهلِ رأی.
2. The scholars of Fiqh during this period followed two main trends in making their rulings: that of Ahl al-Hadeeth (the people of Hadeeth) and that of Ahl ar-Ra’i (the people of Opinion).
با پراکنده شدن عالمان، اجتهادهای فردی ایشان به طور محسوسی افزایش یافت. نتیجهٔ کلی آن پیدایش شمار زیادی از مذاهب جدید بود.
With the dispersion of the scholars there was a marked increase in their individual Ijtihaads. The overall result was the evolution of a number of new Madh-habs.
۳. هم اصل اجماع و هم اصل حکومت مشورتی، به سبب دوری علما از دربار منحط امویان، از دست رفت۔
3. Both the principle of Ijmaa’ and that of consultative government were lost due to the scholars’ avoidance of the degenerate Umayyad court.
۴. به منظور حفظ اصول بنیادین اسلام در برابر انحراف امویان از سنت، عالمان پراکنده بر نقل مکرر احادیث تکیه کردند و احکام فقهی برجسته‌ترین فقیهان میان صحابه را گردآوری نمودند.
4. In order to preserve essential Islamic principles in the face of Umayyad divergence from the Sunnah, the dispersed scholars relied on frequent narration of Hadeeths and compiled the legal rulings of the most prominent jurists among the Sahaabah.
۵. در این دوره، ناآرامی‌ها و آشوب‌های اجتماعی فراوان بود و شماری از فرقه‌های مذهبی و جناح‌های سیاسی پدید آمدند.
5. Social unrest and turmoil sere prevalent during this period and a number of religious sects and political factions came into being.
۶. جعل حدیث به منظور پشتیبانی از دیدگاه‌های فرقه‌ای، در این مرحله برای نخستین بار پدید آمد. از این رو، دانشمندان ضرورت تدوین و تحلیل انتقادی احادیث را احساس کردند.
6. The Fabrication of Hadeeths in support of sectarian views arose during this stage for the first time. Scholars, therefore, saw a need to compile and critically analyze the Hadeeths.
۱۰۶ ساحل غربی شبه جزیره عربستان، از جمله مکه و مدینه.
106 Western coast of the Arabian peninsula including Makkah and Madeenah.
۱۰۸ همسر سوم پیامبر ﷺ.
108 The third wife of the Prophet (s.w.).