امام احمد، سنّت استاد خود امام شافعی و نیز سنّت ائمه پیش از خود را ادامه داد؛ یعنی کوشید در شاگردان خود احترام عمیق به منابع اسلام و بیزاری از تقلید کورکورانه از آرای علما را پدید آورد. اما از آنجا که تقلید در میان برخی پیروان ائمه پیشین ریشه دوانده بود، احمد اقدام شدیدتری انجام داد. ابوحنیفه شاگردان خود را از ثبت همه آرای وی بازمی‌داشت، ولی امام احمد آنان را از ثبت هیچ‌یک از آرای خویش منع کرد. از این رو مذهب او تا دوران شاگردانش به صورت مکتوب گردآوری نشد.

Imaam Ahmad carried on the tradition of his teacher, Imaam ash-Shaafi’ee as well as that of the earlier Imaams by trying to instill in his students a high respect for the sources of Islaam and a disdain for rigid imitation of scholars’ opinions. But, because Taqleed had begun to take root among some of the followers of the earlier Imaams, Ahmad took even more drastic action. Whereas Abu Haneefah discouraged his students from recording all of his opinions, Imaam Ahmad forbade them from recording any of his opinions at all. Thus, his Madh-hab was not compiled in written form until the era of his students.

احمد در هشدارهای خود نسبت به تقلید بسیار صریح بود، چنان‌که این سخن او که ابن قیّم آن را نقل کرده است گواه بر آن است:

Ahmad was very explicit in his warnings against Taqleed, as is evident in the following saying of his recorded by Ibn Qayyim:

«از فتوای من و فتوای مالک و الشافعی و الأوزاعی و الثوری تقلید کورکورانه نکنید، بلکه از همان جایی که ایشان گرفته‌اند، بگیرید.»۲۰۹ همچنین در سخنی دیگر از او که ابن عبدالبر روایت کرده، آمده است: «آرای الأوزاعی و مالک و ابوحنیفه فقط نظرات‌اند و به نظر من همه‌ی آن‌ها برابرند، اما ملاک حق و باطل، احادیث است.»210

“Do not blindly follow my rulings, those of Maalik, ash-Shaafi’ee, al-Awzaa’ee or ath-Thawree, Take (your rulings) from whence they took theirs.”209 Similarly, in another of his statements recorded by Ibn ‘Abdul-Barr. He said, “The opinions of al-Awzaa’ee, Maalik and Abu Haneefah are simply opinions and to me they are all equal, but the real criterion for right or wrong is in the Hadeeths.”210

امام در ترجیح احادیث بر آرای شخصی تا آن حد پیش می‌رفت که حدیثِ ضعیف را بر حکمی که از راه استنباط به دست آمده بود، مقدم می‌داشت.

The Imaam’s preference for Hadeeths over opinions was so great that he used to prefer a weak Hadeeth over a deduced ruling.

او به سنت پیامبر (ص) احترام بسیار می‌گذاشت؛ سنتی که خود آن را در اثری بزرگ با بیش از سی هزار حدیث، به نام المسند الکبیر گردآوری کرد. احترام او به سنت چنان بود که به کسانی که جرئت می‌کردند حدیثی از پیامبر ﷺ را نادیده بگیرند، هشدارهای سختی نیز می‌داد. ابن الجوزی روایت کرده است که امام احمد گفت: «هر کس حدیثی صحیح از رسول خدا ﷺ را رد کند، بر لب پرتگاه نابودی است.» پیامبر ﷺ به یاران خود و به عموم مسلمانان چنین فرمان داده بود: «آنچه از من شنیده‌اید را برسانید، حتی اگر تنها یک آیه (از قرآن) باشد»، تا هدایت الهی برای همه نسل‌های مسلمانان تا روز قیامت در دسترس باشد. به همین سبب، امام احمد با هوشیاری تمام با هر چیزی که احتمال داشت مانع رساندن هدایت الهی به نسل خود و نسل‌های آینده شود، مبارزه کرد.

His respect for the Sunnah of the Prophet (s.w.), which he himself collected in a major work of over 30,000 Hadeeths called al-Musnad Al-Kabeer, was so great that he also gave severe warnings to those who would dare disregard a Hadeeth of the Prophet (s.w.). Ibn alJawzee reported that Imaam Ahmad said, “Whoever rejects an authentic Hadeeth of Allaah’s messenger (s.w.) is on the verge of destruction.”211 The Prophet (s.w.) had given the following order to his companions and Muslims in general: “Convey what you have heard from me, even if it is only a verse (from the Qur’aan),”212 in order that divine guidance would be available to all generations of Muslims until the Last Day. Because of that, Imaam Ahmad fought vigilantly against anything which could possibly interfere with the conveyance of divine guidance to his generation as well as those to come.