در این دوره از حکومت عباسی، شیوهٔ نگارش کتاب‌های فقهی شکل گرفت. این شیوه معیار شد و تا امروز نیز رایج مانده است. مسائل مختلف زیر عناوین اصلی گروه‌بندی می‌شدند و عناوین اصلی نیز زیر ابواب قرار می‌گرفتند که هر یک نمایانگر یکی از موضوعات بزرگ شریعت بود. حتی ترتیب ابواب نیز استاندارد شد. مؤلفان با ارکان چهارگانه پس از ایمان آغاز می‌کردند، زیرا ایمان در کتاب‌های عقاید اسلامی بررسی می‌شد. پس از بیان احکام و مسائل مربوط به طهارت و نماز، روزه، زکات و حج، به نکاح و طلاق، سپس به بیع و معاملات و پس از آن به آداب می‌پرداختند. در بحث هر یک از این مسائل، مؤلف از هر مذهبی که باشد، دلایل گوناگونی را که همهٔ مذاهب برای دیدگاه خود به کار برده‌اند، ذکر می‌کرد و در عین حال استدلال‌های مذاهب دیگر را رد می‌نمود.

During this segment of the ‘Abbaasid rule, a format for writing Fiqh books evolved. This format became a standard, which has remained in practice until today. The various issues were grouped under main headings and the main headings under chapters, each of which represented a major topic from Sharee’ah. Even thr door of the chapters became standardised. The authors would begin with the four pillars after Eemaan (faith), since Eemaan was dealt with in books of Islamic theology. After treating the laws and issues concerning Tahaarah (hygiene) and Salaah (prayer), Sawm (fasting), Zakaah (poor tax) and Hajj (pilgrimage), they would proceed on to Nikaah (marriage) and Talaaq (divorce), then Bay’ (business transactions) and then Aadaab (etiquette). In dealing with any of these issues, and author from any one Madh-hab would mention the different proofs used by all of the Madh-hab’s position, while refuting the arguments of the other Madh-habs.

۱. اکثر مذاهبی که در دوره‌های نخست رونق داشتند از میان رفتند و تنها چهار مذهب باقی ماند.

1. The majority of the Madh-habs, which flourished during the earlier periods, disappeared and only four remained.

۲. مذاهب فقهی به شکل نهایی خود از نظر نظام‌مندی و سازمان‌یافتگی رسیدند.

2. The Madh-habs reached their final form of systemization and organization.

۳. اجتهاد فراتر از چارچوب مذهب کنار گذاشته شد و اجتهاد مذهبی جای آن را گرفت۔

3. Ijtihaad beyond the structure of the Madh-hab was dropped and Ijtihaad Madh-habee took its place.

۴. فقهِ مقارن پدید آمد، اما در اصل برای پیشبرد اندیشه‌های فرقه‌ای به کار گرفته شد.

4. Comparative Fiqh arose, but was used essentially to advance sectarian ideas.