امام مالک هرگز از تغییر فتوای خود تردید نمی‌کرد، حتی اگر آن را پیش‌تر در میان مردم بیان کرده بود، هرگاه دلیلی برخلاف آن از منبعی معتبر به دست او می‌رسید. یکی از شاگردان اصلی‌اش، ابن وهب، این روش امام را تأیید کرده و می‌گوید: «روزی شنیدم کسی از مالک درباره شستن میان انگشتان پا در وضو پرسید، و او پاسخ داد: مردم را نیازی به انجام آن نیست. من صبر کردم تا بیشتر مردم از حلقه درس بیرون رفتند، و به او گفتم که حدیثی در این باره وجود دارد. پرسید آن چیست؟ گفتم: لیث بن سعد، ابن لهیعه و عمرو بن حارث همگی از مستورد بن شداد قرشی روایت کرده‌اند که دید رسول خدا ﷺ میان انگشتان پای خود را با انگشت کوچکش مالش می‌داد. مالک گفت: قطعاً این حدیث خوبی است که پیش از این هرگز نشنیده بودم. سپس هر بار که شنیدم مردم از مالک درباره شستن میان انگشتان پا می‌پرسند، او اصرار داشت که باید شسته شود.» [۲۰۳] این روایت دلیل روشنی است بر آن‌که مذهب مالک، همانند مذهب ابوحنیفه، مذهب حدیث صحیح بوده است، هرچند سخن صریحی از او به این مضمون، مانند آنچه از ابوحنیفه نقل شده، در دست نداریم.

Imaam Maalik never hesitated to change his rulings, even if he had already uttered them in public, if proof to the contrary came to him from a reliable source. One of his main students, Ibn Wahb confirmed this attitude of the Imaam saying, “I once heard some one ask Maalik about washing between the toes during Wudoo, to which he replied, People do not have to do it.’ I waited until most of the people left the study circle and informed him that there is a Hadeeth concerning it. He asked what it was, so I said, that al-Layth ibn Sa’d, Ibn Luhay’ah and “Amr ibn Al-Haarith all related from al-Mustawrid Ibn Shidaad al-Qurashee that he saw Allaah’s Messenger (s.w.) rub between his toes with his little finger, Maalik said, ‘Surely that is a good Hadeeth which I have never heard before.’ Later when I heard people ask Maalik about washing between the toes, the toes, he used to insist that it must be washed.”203 This narration is clear proof that Maalik’s Madh-hab, like Abu Haneefah’s was that of the sound Hadeeth, even though we do not have a specific statement by him to that effect, as in the case of Abu Haneefah.