این مرحله تقریباً از سال ۷۵۰ میلادی تا سال ۹۵۰ میلادی را در بر می‌گیرد و شامل ظهور خلافت عباسی، که توسط خلیفه ابوالعباس (حکومت ۷۵۰-۷۵۴) بنیان نهاده شد، تثبیت آن و آغاز افول آن است۱۰۹. در این دوران بود که فقه به عنوان یک علم مستقل اسلامی شکل گرفت؛ خلیفه از دانش اسلامی به‌طور فعال حمایت می‌کرد و این دانش با گسترش بحث و مناظره درباره مسائل مورد اختلاف رونق یافت؛ مذاهب فقهی تکثیر شدند؛ مجموعه‌های گوناگونی از حدیث و فقه تدوین گردید؛ و ترجمه‌های عربی آثار علمی، فلسفی و کلامی بر اندیشه اسلامی تأثیر گذاشت. تا پایان این دوره، فقه به‌وضوح به دو بخش تقسیم شده بود: اصول (مبانی بنیادین)

This stage extends from approximately 750 CE to 950 CE, and covers the rise of the ‘Abbaasid Dynasty founded by Caliph Abul-‘Abbaas (reign 750-754)109, its consolidation and the beginning of its decline. It was during this period that Fiqh took shape as an independent Islamic science; Islamic scholarship was actively supported by the caliph and it flourished as discussion and debate on controversial issues became widespread; Madh-habs multiplied’ various compilations of Hadeeth and Fiqh were made; and Arabic translations of scientific, philosophical and theological works exerted influence on Islamic thought. By the end of the period, Fiqh was clearly divided into two sections; Fundamental principles (Usool)