Medine'ye hicret edip yeni İslam toplumunun temellerini idari, siyasi ve fikri birlik üzerine sağlam bir şekilde kurduktan kısa bir süre sonra, Peygamber ﷺ gayrimüslimlerle düzenli ve açıkça tanımlanmış ilişkiler kurmaya başladı. Bu çabaların tümü, yalnızca bütün insanlığa genel olarak barış, güvenlik ve refah sağlamak ve özellikle bulunduğu bölgede bir uyum ve yakınlık ruhu oluşturmak amacıyla yapılıyordu.

Soon after emigrating to Madinah and making sure that the pillars of the new Islamic community were well established on strong bases of administrative, political and ideological unity, the Prophet (Peace be upon him) commenced to establish regular and clearly-defined relations with non-Muslims. All of these efforts were exerted solely to provide peace, security, and prosperity to all mankind at large, and to bring about a spirit of rapport and harmony within his region, in particular.

Coğrafi olarak Medine'ye en yakın halk Yahudilerdi. Kötü niyetler besleyip içlerinde acı bir kin taşımalarına rağmen, en küçük bir direniş ya da en hafif bir düşmanlık göstermediler. Peygamber ﷺ, inanç ve mal konusunda tam özgürlük sağlayan maddeler içeren bir antlaşmayı onlarla onaylamaya karar verdi. Sürgün, mal ve arazi el koyma ya da düşmanlık içeren sert politikaları izleme niyeti hiçbir şekilde yoktu.

Geographically, the closest people to Madinah were the Jews. Whilst harbouring evil intentions, and nursing bitter grudge, they showed not the least resistance nor the slightest animosity. The Prophet decided to ratify a treaty with them with clauses that provided full freedom in faith and wealth. He had no intention whatsoever of following severe policies involving banishment, seizure of wealth and land or hostility.

Bu antlaşma, Müslümanlar arasındaki ilişkilerle ilgili daha geniş bir çerçevenin parçası olan başka bir antlaşmanın bağlamında ortaya çıktı.

The treaty came within the context of another one of a larger framework relating to inter-Muslim relationships.

Antlaşmanın en önemli hükümleri şunlardır:

The most important provisions of the treaty are the following:

1. Bani ‘Awf'taki Yahudiler, müminlerle bir ümmettir. Yahudiler dinlerini serbestçe yaşayacak, Müslümanlar da kendi dinlerini yaşayacaktır.

1. The Jews of Bani ‘Awf are one community with the believers. The Jews will profess their religion, and the Muslims theirs.

2. Yahudiler kendi masraflarından sorumlu olacaklar, Müslümanlar da kendilerinkinden.

2. The Jews shall be responsible for their expenditure, and the Muslims for theirs.

3. Üçüncü bir taraf saldırırsa, her biri diğerinin yardımına koşar.

3. If attacked by a third party, each shall come to the assistance of the other.

4. Taraflar birbirleriyle istişare eder. Karşılıklı ilişki takvaya dayanmalıdır; günah ise tamamen dışlanmıştır.

4. Each party shall hold counsel with the other. Mutual relation shall be founded on righteousness; sin is totally excluded.

5. Hiçbiri, diğerinin zararına olacak şekilde günah işlemeyecektir.

5. Neither shall commit sins to the prejudice of the other.

6. Haksızlığa uğrayan taraf desteklenir.

6. The wronged party shall be aided.

7. Müminlerle birlikte savaştıkları sürece Yahudiler savaşın masrafına katkıda bulunacaklardır.

7. The Jews shall contribute to the cost of war so long as they are fighting alongside the believers.

8. Bu antlaşmaya katılan herkes için Medine kutsal ve dokunulmaz kalacaktır.

8. Madinah shall remain sacred and inviolable for all that join this treaty.

9. Bu antlaşmanın tarafları arasında herhangi bir ihtilaf çıkarsa, bu ihtilafı yüce Allah ve Elçisi çözer.

9. Should any disagreement arise between the signatories to this treaty, then Allâh, the All-High and His Messenger shall settle the dispute.

10. Bu antlaşmanın imzacıları Kureyş'e ticari olarak boykot uygulayacaklar; ayrıca onlara herhangi bir destek vermekten de kaçınacaklardır.

10. The signatories to this treaty shall boycott Quraish commercially; they shall also abstain from extending any support to them.

1. Her biri, yabancı bir saldırı durumunda, kendi bölgesinde Medine'nin savunmasına katkıda bulunacaktır.

11. Each shall contribute to defending Madinah, in case of a foreign attack, in its respective area.

12. Bu antlaşma, taraflardan hiçbirini meşru bir karşılık almaktan alıkoymaz.

12. This treaty shall not hinder either party from seeking lawful revenge.

Bu antlaşmanın onaylanmasından sonra Medine ve çevresi, başkent olarak Medine şehrini ve “başkan” olarak Muhammed ﷺ’i bulunduran bir koalisyon devletine dönüştü; yetki ağırlıklı olarak Müslümanların elindeydi ve bu nedenle gerçek anlamda bir İslam başkentiydi. Barış ve güvenlik bölgesini genişletmek için Peygamber ﷺ, çevresinde yaşayan diğer kabilelerle “kendi devleti” arasında benzer antlaşmalar yapmaya başladı.

Madinah and its suburbs, after the ratification of this treaty, turned into a coalition state, with Madinah proper as capital and Muhammad (Peace be upon him) as ‘president’; authorities lay mainly in the hand of the Muslims, and consequently it was a real capital of Islam. To expand the zone of peace and security the Prophet (Peace be upon him) started to enter into similar treaties with other tribes living around ‘his state’.