Peygamber ﷺ hem yaratılışın mükemmelliğine hem de ahlakın mükemmelliğine sahipti. Onun insanlar üzerindeki bu etki, kalplerini kaplayan ve onlara heybet katan mutluluktan anlaşılabilir. Allah Resulü ﷺ'ye karşı insanların duyduğu saygı, bağlılık ve değer verme ölçüsü eşsiz ve benzersizdi. Dünyada hiçbir insan bu kadar onurlandırılmamış ve bu kadar sevilmemiştir. Onu yakından tanıyanlar ona hayran kalmış ve büyülenmişlerdir. Ona bir tırnağının bile zarar görmesini önlemek uğruna canlarını feda etmeye hazırdılar. Başka hiçbir insana verilmemiş birçok mükemmellik üstünlüğüyle donatılmış olan ashabı, onun eşsiz olduğunu gördü ve bu yüzden onu sevdiler.

The Prophet (Peace be upon him) combined both perfection of creation and perfection of manners. This impression on people can be deduced by the bliss that overwhelmed their hearts and filled them with dignity. Men’s dignity, devotion and estimation of the Messenger of Allâh (Peace be upon him) were unique and matchless. No other man in the whole world has been so honoured and beloved. Those who knew him well, were fascinated and enchanted by him. They were ready to sacrifice their lives for the sake of saving a nail of his from hurt or injury. Being privileged by lots of prerogatives of perfection that no one else had been endowed with, his Companions found that he was peerless and so they loved him.

Burada, onun güzelliği ve kemaliyle ilgili rivayetlerin kısa bir özetini sunuyoruz. Bunların hepsini kapsamak, elbette gücümüzün çok ötesindedir.

Here we list a brief summary of the versions about his beauty and perfection. To encompass all which is, addmittedly, beyond our power.

Ummü Ma'bed el-Huzaiyye, Allah'ın Elçisi'ni (ﷺ) hicret yolculuğunda çadırının yanından geçerken tarif ederken kocasına şöyle dedi:

Describing the Messenger of Allâh (Peace be upon him), who passed by her tent on his journey of migration, Umm Ma‘bad Al-Khuza‘iyah said to her husband:

• “Masum bir parlaklığı vardı ve geniş bir yüze sahipti. Davranışları güzeldi. Ne karnı sarkmış ne de başı saçsızdı. Sürekli kaşlarıyla zarifçe kavisli, cazibeli siyah gözleri vardı. Parlak, siyah ve hafifçe kıvrımlı saçlarını uzun tutardı. Sesi son derece heybetliydi. Başı büyük, güzel biçimli ve ince bir boyun üzerinde duruyordu. İfadesi düşünceli ve tefekkür doluydu; sakin ve yücelikti. Yabancı, uzaktan hayranlık duyuyordu, ancak onunla samimi olur olmaz bu hayranlık bağlılığa ve saygıya dönüşüyordu. İfadesi çok tatlı ve belirgindi. Konuşması düzgün kuruluydu ve sanki bir tespih dizisi gibi, gereksiz kelimelerden arındırılmıştı. Boyu ne çok uzun ne de çok kısaydı; çirkin görünmeyecek bir orta boydaydı. İkisinin arasında bir dal gibiydi; eşsiz bir parlaklık ve tazelik taşıyordu. Her zaman Ashabı tarafından çevriliydi. Bir şey söylediğinde dinleyenler büyük bir dikkatle onu dinlerdi; bir emir verdiğinde ise onu yerine getirmek için birbirleriyle yarışırlardı. O bir önder ve bir komutandı. Sözleri doğruluk ve samimiyetle belirgindi; her türlü yalandan ve hileden uzaktı.”

• “He was innocently bright and had broad countenance. His manners were fine. Neither was his belly bulging out nor was his head deprived of hair. He had black attractive eyes finely arched by continuous eyebrows. His hair glossy and black, inclined to curl, he wore long. His voice was extremely commanding. His head was large, well formed and set on a slender neck. His expression was pensive and contemplative, serene and sublime. The stranger was fascinated from the distance, but no sooner he became intimate with him than this fascination was changed into attachment and respect. His expression was very sweet and distinct. His speech was well set and free from the use of superfluous words, as if it were a rosary of beads. His stature was neither too high nor too small to look repulsive. He was a twig amongst the two, singularly bright and fresh. He was always surrounded by his Companions. Whenever he uttered something, the listeners would hear him with rapt attention and whenever he issued any command, they vied with each other in carrying it out. He was a master and a commander. His utterances were marked by truth and sincerity, free from all kinds of falsehoods and lies.”.

“Ali bin Ebi Talib, onu tarif ederken şöyle dedi: “Allah'ın Resulü ﷺ ne aşırı uzun ne de son derece kısaydı. Arkadaşları arasında orta boyluydu. Saçları ne kıvırcık ne de dalgalıydı; bunlar arasında bir yapıdaydı. Ne çok kıvırcıktı ne de düz. Hem kıvırcık hem dalgalı bir karışımdı. Yüzü şişkin ya da etli-dolgun değildi; oldukça yuvarlaktı. Ağzı beyazdı. Uzun kirpikli, siyah ve iri gözleri vardı. Eklemleri ve omuz eklemleri oldukça iriydi. Göğsünden göbeğine kadar uzanan, bir çubuk gibi ince bir kıl şeridi vardı; vücudunun geri kalanı ise neredeyse tüysüzdü. Avuç içleri ve parmakları ile ayak parmakları kalındı. Yürürken, çamurlu bir su birikintisinde yürüyormuş gibi ayaklarını yerden kaldırırdı. Dönerken bütün vücuduyla dönerdi. Peygamberlik mührü omuzlarının arasındaydı. O, peygamberlerin sonuncusu ﷺ, hepsinden cömert ve hepsinden cesur olandı.”

Peygamber (ﷺ), üstün belagati ve Arapça'daki akıcılığıyla tanınırdı. Konumu ve mertebesi ayrı bir yere sahipti. Doğru sözlü, gösterişten uzak ve açık sözlü bir konuşmacıydı. Arapçaya hâkimdi ve her kabilenin lehçelerini ve şivelerini oldukça iyi biliyordu. Muhataplarıyla onların kendi şive ve lehçeleriyle konuşurdu. Hem çöl Arapçasının hem de şehir konuşmasının inceliklerine hâkim olup her ikisinde de son derece belagatliydi. Bu sebeple çöl dilinin gücü ve belagatiyle, şehir konuşmasının açıklığı ve süslü, görkemli üslubuna birlikte sahipti. Hepsinden önemlisi, indirilen Kur'an âyetlerinde tecessüm eden Allah'ın yardımı onunla birlikteydi.

The Prophet (Peace be upon him) was noted for superb eloquence and fluency in Arabic. He was remarkable in position and rank. He was an accurate, unpretending straightforward speaker. He was well-versed in Arabic and quite familiar with the dialects and accents of every tribe. He spoke with his entertainers using their own accents and dialects. He mastered and was quite eloquent at both bedouin and town speech. So he had the strength and eloquence of bedouin language as well as the clarity and the decorated splendid speech of town. Above all, there was the assistance of Allâh embodied in the revealed verses of the Qur’ân.

Onun dayanıklılığı, sabrı ve bağışlayıcılığı — güç ve yetki sahibi olduğu halde — ve hoşlanmadığı şeylere karşı gösterdiği tahammül, bunların hepsi, Allah'ın kendisine lütfettiği yetenekler, nitelikler ve erdemlerdi. Bilge kişilerin bile kusurları olur; ancak Allah'ın Resulü ﷺ, herkesten farklı olarak, incitildikçe ve yaralandıkça daha yumuşak huylu ve sabırlı olurdu. Cahil birinin ona karşı küstahlığı arttıkça, o daha da sabırlı davranırdı.

His stamina, endurance and forgiveness — out of a commanding position — his patience and standing what he detested — these were all talents, attributes and qualities Allâh Himself had brought him on. Even wise men have their flaws, but the Messenger of Allâh (Peace be upon him), unlike everybody, the more he was hurt or injured, the more clement and patient he became. The more insolence an ignorant anybody exercised against him the more enduring he became.

'Aişe dedi ki:

‘Aishah said:

• "Allah'ın Resulü (ﷺ), iki iş arasında seçim yapma imkânı verildiğinde, her zaman en kolay ve en elverişli olanı seçerdi. Ancak bir işin günah olduğundan emin olursa, ondan olabildiğince uzak dururdu. Kendisi için asla intikam almamıştır; fakat Allah'ın kutsallığı çiğnendiğinde intikam alırdı. Bu da Allah için olurdu, kendisi için değil. Öfkelenen en son, memnun olan ise en ilk kişiydi. Misafirperverliği ve cömertliği eşsizdi. Verdiği hediyeler ve bağışlar, yoksulluktan korkmayan bir insanı gösterirdi."