Confederates koalisyonunun iki güçlü tarafını bertaraf ettikten sonra Peygamber ﷺ üçüncü tarafa, yani Necid'i yurt edinen ve yağmacılık ile çapulculuk alışkanlıklarını sürdüren çöl Bedevîlerine gereken dersi vermek için hazırlıklara başladı. Hayber Yahudileri ve Mekke halkının aksine, bunlar çöllerde dağınık noktalarda yaşamayı tercih ediyorlardı; bu yüzden onları kontrol altına almak zordu ve onlara karşı caydırıcı seferler düzenlemenin bir faydası yoktu. Yine de Peygamber ﷺ bu kabul edilemez duruma son vermeye kararlıydı ve etrafındaki Müslümanları, bu rahatsız edici asilere karşı kesin bir sefer başlatmaya hazırlanmaya çağırdı. Bu sırada kendisine, Benî Muhârib ve Gatafan kabilesinin Ba'lebe koluna mensup Benî Sa'lebe'nin, Müslümanlarla karşılaşmak üzere ordu topladıkları bildirildi. Peygamber ﷺ, yokluğunda Medine'nin işlerine bakması için Ebû Zer'i görevlendirdikten sonra -başka bir rivayete göre Osman bin Affân'ı- 400 ya da 700 kişilik bir birliğin başında Necid'e doğru yola çıktı. Müslüman savaşçılar topraklarının derinliklerine girerek Nahle adlı bir yere ulaştılar; burada Gatafan'dan bazı Bedevîlerle karşılaştılar, ancak Bedevîler Müslümanlarla barışa razı olduklarından bir çatışma yaşanmadı. Peygamber ﷺ o gün ashabına korku namazı kıldırdı. Buhârî, Ebû Musa el-Eş'arî'den rivayet ederek şöyle anlatır: Allah'ın Resulü ﷺ ile birlikte bir sefere çıktık. "Altı kişiydik ve yalnızca bir devemiz vardı; onun üzerine sırayla biniyorduk. Ayaklarımız yaralanmıştı. Ayaklarım öylesine yaralanmıştı ki tırnaklarım dökülmüştü. Bu yüzden ayaklarımızı paçavralarla sarmıştık; bu yüzden bu sefere 'Zâtu'r-Rika' (paçavralar seferi) adı verildi."

Having subdued two powerful sides of the Confederates coalition, the Prophet peace be upon him started preparations to discipline the third party, i.e. the desert bedouins, who took Najd for habitation, and continued in their usual practices of looting and plundering. Unlike the Jews of Khaibar and people of Makkah, they had a liking for living in the wilderness dispersed in scattered spots, hence the difficulty of bringing them under control, and the futility of carrying out deterrent campaigns against them. However, the Prophet peace be upon him was determined to put an end to this unacceptable situation and called the Muslims around him to get ready to launch a decisive campaign against those harassing rebels. Meanwhile it was reported to him that Bani Muharib and Banu Tha'lbah of the Ghatfan tribe were gathering army in order to encounter the Muslims. The Prophet peace be upon him proceeded towards Najd at the head of 400 or 700 men, after he had mandated Abu Dhar - in another version, 'Uthman bin 'Affan - to dispose the affairs of Madinah during his absence. The Muslim fighters penetrated deep into their land until they reached a spot called Nakhlah where they came across some bedouins of Ghatfan, but no fighting took place because the latter had agreed to go into reconciliation with the Muslims. The Prophet peace be upon him led his followers that day in a prayer of fear. Al-Bukhari, on the authority of Abu Musa Al-Ash'ari, narrated that they set out on an expedition with the Messenger of Allâh peace be upon him. "We were six in number and had (with us) only one camel which we rode turn by turn. Our feet were injured. My feet were so badly injured that my nails came off. We, therefore, bandaged our feet with rags, so this expedition was called Dhat-ur-Riqa' (i.e. the expedition of rags.)".

Cabir rivayet etti: Zatürrika seferi sırasında, Peygamber'in ﷺ kendisini yakıcı güneşten koruyarak oturduğu yapraklı bir ağaca geldik. Diğerleri sıcaktan korunmak için bir yerden bir yere dağıldı. Peygamber ﷺ kılıcını ağaca astıktan sonra kısa bir uyku uyudu. Bu sırada bir müşrik geldi, kılıcı kaptı ve kınından çekti.

Jabir narrated: In the course of Dhat-ur-Riqa' expedition, we came to a leafy tree where the Prophet peace be upon him sat shading himself off the burning sun. The others dispersed here and there seeking shelter from heat. The Prophet peace be upon him had a short nap after he had hung his sword on the tree. A polytheist, meanwhile came, seized the sword and unsheathed it.

Peygamber ﷺ uyandığında, adamın elinde çekilmiş kılıcını gördü. Bedevi, o sırada silahsız olan Peygamber ﷺ'e şöyle sordu: "Şimdi seni öldürmekten kim alıkoyabilir?" Bunun üzerine Peygamber ﷺ şu cevabı verdi: "Allah." Başka bir rivayette, kılıç yere düştüğünde Peygamber ﷺ'in kılıcı aldığı ve adamın şöyle dediği nakledilmiştir: "Kılıcı tutmaya en layık olan sensin." Peygamber ﷺ adama, Allah'ın birliğine ve Muhammed'in peygamberliğine şahitlik edip etmeyeceğini sordu. Arap, Peygamber ﷺ ile asla savaşmayacağını ve Müslümanlarla savaşan kimselerle ittifak yapmayacağını söyledi. Peygamber ﷺ adamı serbest bıraktı ve onun kavmine dönüp, insanların en iyisini gördüğünü söylemesine izin verdi.

The Prophet peace be upon him woke up to find his sword drawn in the man's hand. The bedouin here asked the Prophet (unarmed then): "Who would hold me back from killing you now?" The Prophet peace be upon him then answered: "It is Allâh." In another version, it was reported that the Prophet peace be upon him took the sword when it had fallen down and the man said: "You (the Prophet) are the best one to hold a sword." The Prophet peace be upon him asked the man if he would testify to the Oneness of Allâh and the Messengership of Muhammad. The Arabian answered that he would never engage in a fight against him, nor would he ally people fighting the Muslims. The Prophet peace be upon him set the man free and let him go to his people to say to them that he had seen the best one among all people.

Bu savaş bağlamında Arap kabilelerinden bir kadın esir alındı. Kocası bu haberi duyunca, bir Müslümanın kanını dökene kadar durmayacağına yemin etti. Gece gizlice Müslümanların kampına yaklaştı; orada, olası bir tehlikeye karşı Müslümanları uyarmak için nöbet tutan iki gözcü gördü. İlkini, namaz kılmakta olan Abbad bin Bişr'i, okla vurdu; ancak Abbad namazı bozmadı, sadece oku çekip çıkardı. Ardından üç ok daha isabet etti, ama o yine namazını kesmedi. Selam verip namazını bitirdikten sonra, arkadaşı Ammar bin Yasir'i uyandırdı. Ammar ona neden kendisini uyandırmadığını sordu; Abbad da, bir sureyi yarılamış olduğunu ve onu yarıda kesmeyi sevmediğini söyledi.

A woman from the Arabians was taken prisoner in the context of this battle. Her husband, on hearing the news, swore he would never stop until he had shed the blood of a Muslim. Secretly at night, he approached the camp of the Muslims when he saw two sentries stationed there to alert the Muslims against any emergency. He shot the first one, Abbad bin Bishr, who was observing prayer, with an arrow but he did not stop prayer, he simply pulled it out. Then he was shot by three other arrows but would not interrupt his prayer. After he had done the closing salutations, he awakened his companion 'Ammar bin Yasir, who remonstrated that he should have alerted him to which the latter replied that he was half way through a Chapter and did not like to interrupt it.

Zatü'r-Rıkā' seferindeki zafer, bütün Arap yarımadası üzerinde büyük bir etki bıraktı. Bu zafer onların kalplerine korku saldı ve Medine'deki Müslüman toplumuna karşı çıkacak kadar güçsüz bırakdı. Mevcut durumu kabullenmeye ve yeni jeopolitik koşulların yeni dine lehte işleyeceğine razı olmaya başladılar. Bazıları hatta İslam'ı kabul etti, Mekke'nin fethinde ve Huneyn savaşında aktif rol aldı ve savaş ganimetlerinden hak ettikleri paylarını aldılar. Bundan sonra İslam karşıtı üçlü ittifak yenilgiye uğratıldı ve barış ile güvenlik hakim oldu. Bunun üzerine Müslümanlar, bölgenin tamamını saran büyük İslamlaştırma hamlesi karşısında, siyasi dengesizlikleri gidermeye ve dört bir yanda hâlâ huzursuzluk doğuran küçük boşlukları doldurmaya başladılar. Bu bağlamda, Müslüman toplumunun giderek artan gücüne açıkça işaret eden, bu rastgele çatışmalardan bazılarını burada anabiliriz.

The victory at the expedition of Dhat-ur-Riqa' had a tremendous impact on all the Arabians. It cast fear into their hearts and rendered them too powerless to antagonize the Muslim society in Madinah. They began to acquiesce in the prevailing situation and resigned themselves to new geo-political conditions working in favour of the new religion. Some of them even embraced Islam and took an active part in the conquest of Makkah and the battle of Hunain, and received their due shares of the war booty. From that time onward, the anti-Islam tripartite coalition had been subdued, and peace and security prevailed. The Muslims, then started to redress any political imbalance and fill in the small gaps that still triggered unrest here and there in the face of the great drive of Islamization that enveloped the whole area. We could in this context mention some of these incidental skirmishes which pointed markedly to the ever-growing power of the Muslim society.

• 1. Hicri 7 yılının Safer veya Rebiü'l-evvel ayında Galib bin Abdullah el-Leysi'nin komutasındaki bir birlik, Beni'l-Mulevvih'in kışkırtıcı davranışlarını bastırmak için gönderildi. Müslümanlar düşman askerlerinden çok sayıda kişiyi öldürmayı ve büyük miktarda ganimet ele geçirmeyi başardılar. Müşriklerin büyük bir ordusu onların peşine düştü, ancak sel baskınları takibi engelledi ve Müslümanlar güvenle geri çekilmeyi başardılar.

• 1. A platoon headed by Ghalib bin 'Abdullah Al-Laithi in Safar or in Rabi' Al-Awwal 7 A.H. was despatched to muffle the provocative behaviour of Bani Al-Muluh. The Muslims managed to kill a large number of the enemy soldiers and captured a great deal of booty. A large army of polytheists rushed in their heel but floods hindered the pursuit, and the Muslims managed to withdraw in safety.

• 2. Hicri 7 yılı Şaban ayında Ömer bin el-Hattab, 30 askerlik bir birliğin başında, Hevazin halkını cezalandırmak için Turbe adı verilen bir yere doğru yola çıktı. Onların yerleşim yerine varmadan, canlarını kurtarmak için kaçtılar.

• 2. 'Umar bin Al-Khattab, at the head of a 30-soldier group, set out to a spot called Turbah in Sha'ban 7 A.H. to discipline the people of Hawazin. He no longer arrived at their habitation that they fled for their lives.

3. Şaban ayı 7 Hicri'de Beşir bin Sa'd el-Ensari önderliğinde otuz kişilik bir grup, Fedek bölgesindeki Benî Murra'ya doğru yola çıktı. Beşir düşmanın büyük bir kısmını öldürdü ve çok sayıda deve ile hayvanını ele geçirdi. Dönüş yolunda düşman güçlerini toplayarak geceleyin Müslümanlara yetişti. Beşir ve adamlarının üzerine oklar yağdırdılar; Beşir dışındaki tüm Müslümanları öldürdüler. Beşir ise Fedek'e sığındı ve yaraları iyileşinceye kadar orada Yahudilerle kaldı.

• 3. Thirty men with Basheer bin Sa'd Al-Ansari headed for Bani Murrah in Sha'ban 7 A.H. in Fadak area. He killed a large number of the enemy and seized a lot of their camels and cattle. On his way back, the enemy gathered up forces and overtook the Muslims at night. They showered Basheer and his men with arrows, and killed all the Muslims except Basheer, who took refuge in Fadak and stayed with the Jews there until his wounds healed.

4. Ramazan 7 H.'de, 130 kişilik bir birliğin başında olan Ğâlib bin Abdullah el-Leysî, Benî Avâl ve Benî Abd bin Ṯa'lebe'ye karşı bir saldırı başlattı. Düşmanın adamlarından bazılarını öldürdüler ve develerini ve sığırlarını ele geçirdiler. Üsâme bin Zeyd, müşrik olan Mirdâs bin Nehîk'i öldürdü; ancak o, Allah'ın birliğine dair şehadet getirdikten sonra. Bu olay üzerine Peygamber ﷺ, Ashabına şöyle seslenerek yorumda bulundu: "Onun doğru mu söylediğini yoksa yalancı mı olduğunu anlamak için kalbini yarıp mı bakacaktınız?"

• 4. Ghalib bin 'Abdullah Al-Laithi at the head of a platoon of 130 men launched an attack against Bani 'Awâl and Bani 'Abd bin Tha'lbah in Ramadan 7 A.H. They killed some of the enemy's men and captured their cattle and camels. 'Usama bin Zaid killed Mardas bin Nahik, a polytheist, but after he had pronounced the testimony of Allâh's Oneness to which incident the Prophet peace be upon him commented addressing his Companions: "Would you rip open his heart to discern whether he is truthful or a liar?".

5. Abdullah bin Rewaha başkanlığındaki otuz süvarilik bir grup, Esir'in (ya da Beşir bin Ruzam'ın) Müslümanlara saldırmak üzere Gatafan oymaklarını seferber ettiği haberi üzerine Hayber'e doğru yola çıktı. Bu grup, o Yahudiyi Medine'ye gitmeye ikna etti ve kendisine Hayber'in yöneticisi olarak atanacağını vaat ederek onu cesaretlendirdi.ﷺ Dönüş yolunda bir yanlış anlaşılma yaşandı ve bu, iki taraf arasında şiddetli bir çatışmaya yol açtı; sonucunda Esir ve yanındaki otuz adam öldü.

• 5. A thirty-horseman group headed by 'Abdullah bin Rawaha marched towards Khaibar on reports that Aseer (or Basheer bin Razam) was rallying the ranks of Bani Ghatfan to attack the Muslims: They managed to persuade that Jew to follow them to Madinah encouraging him that the Prophet peace be upon him would institute him as a ruler of Khaibar. On their way back there occurred a sort of misunderstanding that gave rise to fierce fighting between the two parties resulting in the death of Aseer and the thirty men with him.

• 6. Hicrî 7 yılının Şevval ayında Basir bin Sa'd el-Ensârî, Medine'nin çevresini yağmalamak için toplanmış kalabalık bir müşrik topluluğunu bastırmak üzere 300 Müslüman savaşçıyla birlikte Yemen ve Cebbâr yönüne doğru yola çıktı. Basir ve adamları hedeflerine ulaşana kadar geceleri yürüyor, gündüzleri pusuda bekliyorlardı. Müşrikler Müslümanların geldiğini duyunca, arkalarında büyük bir ganimet ve Medine'ye varınca Müslüman olan iki adam bırakarak kaçtılar. • 7. Hicrî 7. yılda, Umretü'l-Kaza'dan (telafi umresinden) kısa bir süre önce, Cüşem bin Muâviye adında bir adam, Kays halkını toplayıp Müslümanlarla savaşa sürüklemek istediği Gabe adlı bir yere geldi. Peygamber ﷺ bu haberleri duyunca, durumu incelemesi için Ebû Hadrad'ı iki adamla birlikte gönderdi. Ebû Hadrad akıllıca bir strateji ile düşmanı bozguna uğratmayı ve onların çok sayıda hayvanına el koymayı başardı.

• 6. In Shawwal 7 A.H., Basheer bin Sa'd Al-Ansari marched towards Yemen and Jabar at the head of 300 Muslim fighters to subdue a large mob of polytheists who gathered to raid the outskirts of Madinah. Basheer and his men used to march at night and lurk during the day until they reached their destination. Having heard about the advent of the Muslims, the polytheists fled away leaving behind them a large booty and two men who later embraced Islam on arrival in Madinah. • 7. In the year 7 A.H., shortly before the Compensatory 'Umrah (lesser pilgrimage), a man called Jashm bin Mu'awiyah came to a spot called Ghabah where he wanted to gather the people of Qais and entice them into fighting the Muslims. The Prophet peace be upon him, on hearing these reports, despatched Abu Hadrad with two men to see to the situation. Abu Hadrad, through a clever strategy, managed to rout the enemy and capture a lot of their cattle.

Zilkade ayı, Hicri yedinci yılın sonlarına doğru yaklaşınca Peygamber ﷺ, halkına, özellikle Hudeybiye Antlaşması'na şahit olan kişilere, umre (küçük hac) yapmak için hazırlık yapmalarını emretti. Kendisi, birkaç kadın ve çocukla birlikte 2000 erkek ve kurban edilmek üzere 60 deve ile Mekke'deki Kutsal Harem'i ziyaret etmek için yola çıktı. Müslümanlar Kureyşlilerin ihanetinden korktukları için silahlarını yanlarında götürdüler, ancak bunları Mekke'ye yaklaşık sekiz mil uzaklıktaki bir yerde iki yüz kişilik bir grupla birlikte bıraktılar. Kılıçlarını kınlarında tutarak şehre girdiler; önlerinde Peygamber ﷺ, Kaswa adlı devesinin üzerinde bulunuyordu, etrafındaki Sahabiler ise gözlerini dikkatle ona çevirmiş, hepsi: "Buyur, emrine hazırız ey Allah'ım!" diyorlardı. Kureyşliler o yeri terk etmiş, komşu tepelerdeki çadırlarına çekilmişlerdi. Müslümanlar her zamanki tavaf işlemini hızlı ve canlı bir şekilde yaptılar; Peygamber ﷺ'in tavsiyesi üzerine, müşriklerin Yesrib (Medine) hummasının güçlerini tükettiği ve bu yüzden zayıf oldukları yönünde yaydıkları söylentileri çürütmek için tavaflarında güçlü ve kararlı görünmek için ellerinden geleni yaptılar. İlk üç turda koşmaları, kalan turlarda ise yürümeleri emredildi. Bu sırada Mekkeliler, Müslümanların gücünü ve bağlılığını görünce dilleri tutulmuş halde, Muslumanları izlemek için Kuayka'an Dağı'nın zirvesinde sıraya girdiler. Kutsal Harem'e girdiklerinde, Abdullah bin Revaha, Peygamber ﷺ'in önünde şu dizeleri okuyarak yürüdü:

When Dhul Qa'da month approached towards the close of the seventh year A.H., the Prophet peace be upon him ordered his people, and the men who witnessed Al-Hudaibiyah Truce Treaty in particular, to make preparations to perform 'Umrah (lesser pilgrimage). He proceeded with 2000 men besides some women and children, and 60 camels for sacrifice, to visit the Holy Sanctuary in Makkah. The Muslims took their weapons with them fearing the treachery of the Quraishites, but left them with a party of two hundred men at a place some eight miles from Makkah. They entered the city with the swords in their scabbards, with the Prophet peace be upon him at their head on his she-camel, Al-Qaswa', while the surrounding Companions attentively focusing their look on him, all saying: "Here I am! at Your service O Allâh!" The Quraishites had left the place and retired to their tents on the adjoining hills. The Muslims performed the usual circumambulation vigorously and briskly; and on recommendation by the Prophet peace be upon him they did their best to appear strong and steadfast in their circumambulation as the polytheists had spread rumours that they were weak because the fever of Yathrib (Madinah) had sapped their strength. They were ordered to run in the first three rounds and then walk in the remaining ones. The Makkans meanwhile aligned on the top of Qu'aiqa'an Mount watching the Muslims, tongue-tied at witnessing their strength and devotion. When they entered the Holy Sanctuary, 'Abdullah bin Rawaha walked before the Prophet peace be upon him reciting:

Bu, Allah'ın Elçisi ﷺ'nin hayatı boyunca yaşanan en önemli ve en şiddetli savaştı; Hristiyanların topraklarına yapılacak büyük fetihlerin bir ön hazırlığı ve başlangıcıydı. Hicri 8 yılının Cemaziyelevvel ayında, Miladi 629 yılının Eylül ayında gerçekleşti. Mute, coğrafi Suriye'nin sınırlarında yer alan bir köydür.

It was the most significant and the fiercest battle during the lifetime of the Messenger of Allâh peace be upon him, a preliminary and a prelude to the great conquests of the land of the Christians. It took place in Jumada Al-Ula 8 A.H. / September 629 A.D. Mu'tah is a village that lies on the borders of geographical Syria.

Peygamber ﷺ, Busra'nın hükümdarına bir mektup taşıması için Hâris bin Umeyr el-Ezdî'yi bir görevle göndermişti. Yolda, Bizans İmparatoru Sezar'ın yakın müttefiki ve el-Belkā' valisi Şurahbîl bin Amr el-Gassânî tarafından durdurulmuştu. Hâris, el-Gassânî tarafından bağlanarak boynu vurulmuştu. Elçileri ve habercileri öldürmek, o dönemde en korkunç suç sayılır ve savaş ilanı düzeyinde değerlendirilirdi. Peygamber ﷺ bu haberi duyunca çok üzüldü ve 3000 kişilik büyük bir ordunun hazırlanmasını ve sınır ihlalcilerini cezalandırmak üzere kuzeye gönderilmesini emretti. Bu, Hendek Savaşı sürecinde olduğu dışında hiçbir zaman bu ölçekte seferber edilmemiş en büyük Müslüman ordusuydu.

The Prophet peace be upon him had sent Al-Harith bin 'Umair Al-Azdi on an errand to carry a letter to the ruler of Busra. On his way, he was intercepted by Sharhabeel bin 'Amr Al-Ghassani, the governor of Al-Balqa' and a close ally to Caesar, the Byzantine Emperor. Al-Harith was tied and beheaded by Al-Ghassani. Killing envoys and messengers used to be regarded as the most awful crime, and amounted to the degree of war declaration. The Prophet peace be upon him was shocked on hearing the news and ordered that a large army of 3000 men be mobilized and despatched to the north to discipline the transgressors. It was the largest Muslim army never mobilized on this scale except in the process of the Confederates Battle.

Zeyd bin Harise ordusun komutanlığına atandı. Eğer öldürülürse yerine Ca'fer bin Ebi Talib geçecek, o da şehit düşerse yerine Abdullah bin Revaha geçecekti. Beyaz bir sancak kaldırıldı ve Zeyd'e teslim edildi.

Zaid bin Haritha was appointed to lead the army. Ja'far bin Abi Talib would replace him if he was killed, and 'Abdullah bin Rawaha would succeed Ja'far in case the latter fell. A white banner was raised and handed over to Zaid.

Peygamber ﷺ, Hâris'in öldürülmesinin yaşandığı yere gitmelerini ve oradaki insanları İslam'ı kabul etmeye davet etmelerini tavsiye etti. Eğer bu insanlar olumlu karşılık verirlerse savaş yapılmayacak, aksi takdirde onlarla savaşmak geriye kalan tek seçenek olacaktı. Onlara şöyle emretti: "Kâfirlerle Allah'ın adıyla savaşın; ahde ihanet etmeyin, hıyanet etmeyin ve hiçbir koşulda yeni doğmuş bir çocuğu, bir kadını, yaşlı bir adamı veya bir münzeviyi öldürmeyin; ayrıca ağaçları kesmeyin ve evleri yıkmayın." Askerî hazırlıkların sonunda Medineliler toplanıp orduyu uğurladılar. Abdullah bin Revâha o anda ağlamaya başladı ve neden ağladığı sorulunca, bunun dünyaya olan sevgisinden ya da hayatın cazibesine kapılmasından değil, Peygamber ﷺ'in okuduğunu işittiği, ateşten söz eden Allah'ın âyetleri sebebiyle olduğuna yemin etti.

Dhat As-Salasil, Medine'nin on gün yürüyüş mesafesi kuzeyinde yer alan bir bölgedir. Müslümanların, Salsal adında suyu olan bir yerde konakladıkları rivayet edilir; bu yüzden bölgeye Dhat As-Salasil adı verilmiştir. Suriye sınırlarındaki Arap kabileleriyle Bizanslılar arasındaki ittifak göz önüne alındığında, Peygamber ﷺ, bu bedevi kabilelerle yakınlaşma sağlayabilecek ve aynı zamanda onları Bizanslılardan uzaklaştırabilecek, akılcı biçimde planlanmış bir hareketin acilen yapılması gerektiğine karar verdi. Bu planı uygulamak için, babasının annesi bu bölgede yaşayan Bali kabilesinden olan 'Amr bin Al-'As'ı seçti. Bu amaç ve Bani Quda'a'nın kışkırtıcı askeri hareketleri, Hicri 8 yılının Cumadelahire ayında başlayan bu önleyici saldırıya yol açtı.

Dhat As-Salasil is a spot situated ten days' walk north of Madinah. The Muslims are said to have encamped in a place with a well of water called Salsal, hence the terminology Dhat As-Salasil. In view of the alliance between the Arabian tribes on the borders of Syria and the Byzantines, the Prophet peace be upon him deemed it of top urgency to carry out a wisely-planned manoeuvre that might bring about a state of rapport with those bedouins, and would at the same time detach them from the Byzantines. For the implementation of this plan, he chose 'Amr bin Al-'As, whose paternal grandmother came from Bali, a tribe dwelling in that area. This motive in mind, combined with provocative military movements, by Bani Quda'a, precipitated this preemptive strike which started in Jumada Ath-Thaniya, 8 A.H.

'Amr bin Al-'As'a beyaz bir sancak ve buna eşlik eden siyah bir bayrak verildi. 300 Muhacir ve Ensar ile yola çıktı; yanında 30 kişilik bir süvari birliği vardı ve kendisine Bali, 'Udhra ve Balqain kabilelerinden yardım istemesi tavsiye edildi. Geceleri yürür, gündüzleri ise pusuda beklerdi. Düşman hatlarına yaklaşıp büyük bir asker birikimi olduğunu fark edince Medine'den takviye istedi. Bunlar Ebu Ubeyde bin el-Cerrah'ın komutasında, 200 kişilik ek bir birlik ve Ebu Bekir ile Ömer bin el-Hattab'ın da bulunduğu diğer birliklerle birlikte oraya ulaştı. Hepsine iş birliği yapmaları, uyum içinde çalışmaları ve asla anlaşmazlığa yer bırakmamaları konusunda kesin emir verildi. Öğle vaktinde Ebu Ubeyde Müslümanlara namaz kıdırmak istedi, ancak 'Amr buna itiraz etti; çünkü Ebu Ubeyde'nin yalnızca yardım amacıyla geldiğini, namaz imamlığının ise 'Amr'a verildiğini söyledi.

'Amr bin Al-'As was awarded a white flag with a black banner to go with it. He set out at the head of 300 Emigrants and Helpers assisted by a cavalry of 30 men, and was recommended to seek help from Bali, 'Udhra and Balqain tribes. He used to march at night and lurk during the day. On approaching the enemy lines and realizing the large build up of men, he sent for reinforcements from Madinah, and these arrived on the spot headed by Abu 'Ubaidah bin Al-Jarrah leading further 200 men as well as other platoons including Abu Bakr and 'Umar bin Al-Khattab. All of them were given strict orders to cooperate, work in harmony and never leave any area for disagreement. At noon, Abu 'Ubaidah wanted to lead the Muslims in prayer, but 'Amr objected on grounds that the former came only to assist, and leadership in prayer was given to 'Amr.

İbn Kayyim, Mekke'nin fethini, Allah'ın bu fetihle dinini, Elçisini, askerlerini ve hak taraftar topluluğunu onurlandırdığı en büyük fetih olarak tanımlamıştır. Bu fetihle Allah, herkesin hidayetini aradığı Kutsal Ev'i kurtarmıştır. Bu olay, gökte ve yerde yaşanan en hayırlı olayların en büyüğüydü. Halkların büyük kitleler halinde İslam'a girdiği ve İslamlaşmanın büyük bir hızla ilerlediği yeni bir dönemin en önemli başlangıcıydı. Bütün yeryüzüne parlak bir yüz ve en güçlü ilham kaynağı sunmuştur.

Ibn Al-Qaiyim described the conquest of Makkah as the greatest one by which Allâh honoured His religion, Messenger, soldiers and honest party. He thereby rescued the Sacred House, whose guidance all people seek. It was the greatest propitious event in heaven and on earth. It was the most significant prelude to a new era that was to witness the great march of Islamization and the entry of people into the fold of Islam in huge hosts. It provided an ever shining face and a most glowing source of inspiration to the whole earth.

Hudeybiye Antlaşması'nın şartlarına göre, Arap kabilelerine Müslümanlarla Kureyş'ten hangisiyle ittifak anlaşması yapmak istiyorlarsa o tarafa katılma seçeneği tanındı. Bu kabilelerden herhangi biri saldırıya uğrarsa, ittifak yaptığı taraf karşılık verme hakkına sahip olacaktı. Sonuç olarak Benu Bekr Kureyş'e, Huzâa ise Peygamber ﷺ'e katıldı. Böylece bir süre barış içinde yaşadılar; ancak İslam öncesi döneme uzanan gizli niyetler, dinmeyen intikam ateşiyle tetiklenerek yeniden düşmanlıklar başlattı. Benu Bekr, antlaşmanın hükümlerini hiç umursamadan, Şaban ayında, Hicri 8 yılında Vetîr denilen yerde Benu Huzâa'ya saldırdı. Kureyş, karanlık geceden yararlanarak Benu Bekr'e adam ve silahla yardım etti. Düşmanları tarafından sıkıştırılan Huzâa kabilesi mensupları Harem-i Şerif'e sığındı; ancak burada da canları bağışlanmadı ve kabul görmüş bütün geleneklerin aksine Benu Bekr'in reisi Nevfel, kanın dökülmemesi gereken kutsal bölgede onları kovalayarak düşmanlarını katletti.

According to the terms of the treaty of Hudaibiyah, the Arab tribes were given the option to join either of the parties, the Muslims or Quraish, with which they desired to enter into treaty alliance. Should any of these tribes suffer aggression, then the party to which it was allied would have the right to retaliate. As a consequence, Banu Bakr joined Quraish, and Khuza'ah joined the Prophet peace be upon him. They thus lived in peace for sometime but ulterior motives stretching back to pre-Islamic period ignited by unabated fire of revenge triggered fresh hostilities. Banu Bakr, without caring a bit for the provisions of the treaty, attacked Banu Khuza'ah in a place called Al-Wateer in Sha'ban, 8 A.H. Quraish helped Banu Bakr with men and arms taking advantage of the dark night. Pressed by their enemies, the tribesmen of Khuza'ah sought the Holy Sanctuary, but here too, their lives were not spared, and, contrary to all accepted traditions, Nawfal, the chief of Banu Bakr, chasing them in the sanctified area - where no blood should be shed - massacred his adversaries.

Mağdur taraf Müslüman müttefiklerinden adalet istediğinde, onların lideri olarak Peygamber ﷺ, yalnızca antlaşmanın ihlal edilmesi değil, aynı zamanda kutsal bölgede kendisiyle müttefik olan kişilerin öldürülmesi nedeniyle de derhal tazminat talep etti. Üç talep ileri sürüldü; bunlardan herhangi birinin kabul edilmesi zorunluydu.

When the aggrieved party sought justice from their Muslim allies, the Prophet peace be upon him, as their leader, demanded an immediate redress for not only violating the treaty but also slaying men allied to him in the sanctified area. Three demands were made, the acceptance of any one of them was imperative:

• a) Khuza'ah kurbanları için diyet (kan parası) ödemek,

• a) to pay blood money for the victims of Khuza'ah,.

Taberi'den rivayet edildiğine göre, Allah'ın Resulü ﷺ, ahdin bozulduğuna dair haber gelmeden üç gün önce, zevcesi Aişe radıyallahu anha'ya savaşa çıkmaya mahsus hazırlıklar yapmasını emretmişti. Bu sırada Ebu Bekir içeri girdi ve Aişe radıyallahu anha'ya ne olduğunu sordu; söylediğine göre savaş için olağan bir zaman olmadığı halde yapılan hazırlıklara şaşırmıştı. Aişe radıyallahu anha ise bilmediğini söyledi. Üçüncü günün sabahı Amr bin Salim el-Huzai, kırk atlıyla birlikte geldi; amacı Peygamber ﷺ'e kavminin içinde bulunduğu durumu bildirmek ve Müslümanlardan karşılık vermek için yardım istemekti. Bunun üzerine Medine halkı, Kureyş'in ahdi bozduğunu öğrendi. Budeyl, Amr'ın ardından geldi, ardından Ebu Sufyan geldi ve haber kesin olarak doğrulandı.

On the authority of At-Tabari, the Messenger of Allâh peace be upon him asked 'Aishah رضي الله عنها, his spouse three days prior to receiving news relating to breaching of covenant, to make preparations peculiar to marching out for war. Abu Bakr, meanwhile, came in and asked 'Aishah رضي الله عنها what the matter was, showing surprise at the preparations being made as it was not, as he said, the usual time for war. She replied that she had no idea. On the morning of the third day 'Amr bin Sâlim Al-Khuza'i arrived in the company of forty horsemen to brief the Prophet peace be upon him on the plight of his people and seeking the Muslims' help for retaliation. People of Madinah then got to know that Quraish had breached the covenant. Budail followed 'Amr, and then Abu Sufyan and the news was unequivocally confirmed.

Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), askeri niyetleriyle ilgili haberlerin tamamen gizli kalmasını sağlamak amacıyla, Hicri 8 yılının Ramazan ayında, Medine'ye kısa bir mesafedeki Edam yönüne, Katade bin Rib'i liderliğinde sekiz kişilik bir birlik gönderdi; böylece insanların dikkatini dağıtmak ve asıl hedefini gizlemek istedi.

With view of securing a complete news black-out concerning his military intentions, the Prophet peace be upon him despatched an eight-men platoon under the leadership of Qatadah bin Rab'i in the direction of Edam, a short distance from Madinah, in Ramadan 8 A.H., in order to divert the attention of people and screen off the main target with which he was preoccupied.

Her yerde o kadar büyük bir korku ve endişe hâkimdi ki, Peygamber'in ﷺ en güvendiği sahabilerden Hatib, planlanan saldırıdan haber veren bir mektubu Mekke'ye götürmesi için gizlice bir kadın habercisi gönderdi. Peygamber ﷺ, Hatib'in bu davranışını gökten haber aldı ve ardından kadını yakalamaları için Ali ile El-Miqdad'ı gönderdi. Onlar kadına yetişti ve uzun bir arayıştan sonra mektubun kadının saçlarının arasına özenle saklandığını buldular. Peygamber ﷺ Hatib'i çağırttı ve onu bu işe iten nedenin ne olduğunu sordu. Hatib şöyle cevap verdi: "Ey Allah'ın Elçisi ﷺ! Kureyş ile aramda kan bağı yoktur; onlarla aramda yalnızca bir çeşit dostluk ilişkisi vardır. Ailem Mekke'dedir ve onların bakımını üstlenecek ya da onları koruyacak kimse yoktur. Durumum, akrabalık bağları sayesinde ailesi Kureyş tarafından güvence altına alınmış olan muhacirlerin durumuyla keskin bir tezat oluşturuyor. Onlarla bir akrabalığım olmadığı için, çocuklarımın güvenliği adına onlara iyilik yaparak lütuflarını kazanmam gerektiğini düşündüm. Allah'a yemin ederim ki bu işi İslam'dan dönerek, dinimi terk ederek yapmadım. Sadece az önce anlattığım bu düşünceler beni buna sevk etti."

O gün Peygamber ﷺ, Ümmü Hâni'nin evine girdi; orada yıkandı ve fetih namazını kıldı. Ümmü Hâni, evinde iki Mekkeli akrabasına sığınma vermişti; Peygamber ﷺ de bu davranışı nedeniyle onu desteklemişti.

On that very day, the Prophet peace be upon him entered 'Umm Hani's house where he washed and offered prayers of victory. 'Umm Hani had sheltered two Makkan relatives of hers in her house in which act she was granted support by the Prophet peace be upon him.

Kâbe'nin perdeleri altında bile dokuz büyük suçlunun kanının dökülmesi helal kılındı. Buna rağmen bunlardan yalnızca dördü öldürüldü, diğerleri ise farklı sebeplerle affedildi. Öldürülenler arasında, İslam'ı kabul edip ardından bir Ensar'la birlikte zekât toplamakla görevlendirilen Abdülüzzâ bin Hatal anılabilir. Yanlarında bir de köle vardı. Abdullah, öfkeye kapılarak sıradan ve önemsiz bir anlaşmazlık yüzünden Ensar'ın kölesini öldürdü ve mürtet olarak Arap müşriklerine katıldı. Bu korkunç suçundan dolayı hiç pişmanlık duymadı, aksine iki kadın şarkıcı kiraladı ve onları Peygamber ﷺ hakkında hicivli şarkılar söylemeleri için kışkırttı. Öldürülen diğer adam ise Mikyas bin Sababe'ydi. Müslümandı. Bir Ensar yanlışlıkla onun kardeşi Hişam'ı öldürmüştü. Peygamber ﷺ ona diyet ödenmesini düzenlemiş, o da bunu kabul etmişti. Ancak intikam tutkusu hiç dinmedi; Ensar'ı öldürdü ve mürtet olarak Mekke'ye gitti. Benzer şekilde Huveyris ile bir kadın şarkıcı da öldürüldü. Öte yandan insanlara af gösterilmesi için her türlü çaba gösterildi. Mekke'ye girişte Halid'in birliğine saldıran İkrime bin Ebu Cehil affedildi. Peygamber ﷺ'in amcası Hamza'nın katili Vahşî ile onun ciğerini çiğneyen Hind'e de cömert affı gösterildi. Mekke'den Medine'ye giderken Peygamber ﷺ'in kızına mızrakla saldırıp ağır yaralayan ve sonunda bu yaralarından ölmesine sebep olan Habbâr'a da aynı cömert muamele yapıldı.

Shedding blood of nine arch-criminals was declared lawful even under the curtains of Al-Ka'bah. Nevertheless, only four of them were killed while the others were pardoned for different reasons. As for those who were killed, mention could be made of 'Abdul 'Uzza bin Khatal who had become a Muslim and then deputed to collect alms-tax in the company of a Helper. They had also a slave with them. 'Abdullah, in a fit of rage, killed the Helper's slave on account of a mere trifling dispute, and joined the pagan Arabs as an apostate. He was never repentant at this heinous crime but rather employed two women singers and incited them to sing satirically about the Prophet peace be upon him. The other man who was put to death was Miqyas bin Sababa. He was a Muslim. A Helper accidently killed his brother Hisham. The Prophet peace be upon him had arranged the payment of blood money to him, which he had accepted. His revengeful nature, however, was never appeased, so he killed the Helper and went to Makkah as an apostate. Similarly, Huwairith and one woman singer went to death. On the other hand, every attempt was made to grant pardon to the people. 'Ikrimah bin Abu Jahl, who had attacked Khalid's detachment at the time of the entry into Makkah, was forgiven. To Wahshi, the murderer of Hamzah, the Prophet's uncle, and to Hind, who had chewed his liver, was also extended his generous clemency. The same generous treatment was accorded to Habar who had attacked the Prophet's daughter with a spear, while on her way from Makkah to Madinah, so grievously that she ultimately died of the fatal injuries.