Şevval ayında (miladi 619 yılının Mayıs sonu ya da Haziran başında), Peygamber ﷺ Rabbinden risaletini aldıktan on yıl sonra, azatlı kölesi Zeyd bin Harise ile birlikte, Mekke'den yaklaşık 60 kilometre uzaklıktaki Taif'e doğru yola çıktı ve insanları İslam'a davet etti. Ancak beklentilerinin aksine, genel hava korkunç derecede düşmanca idi. Kasabanın soylu aileleri arasında sayılan Umeyr ailesine yaklaştı. Ama hayal kırıklığına uğrayarak, hepsi onun mesajına kulak tıkadı ve üzerinde mücadele ettiği asil davayla ilgili küfürlü sözler söylediler. Sakif ileri gelenlerinden, Amr bin Umeyr es-Sekafi'nin oğulları olan üç kardeş —Abdüyelil, Mesud ve Habib— Peygamber ﷺ ile karşılaştı. Peygamber ﷺ onları İslam'a girmeye ve Allah'a ibadet etmeye davet etti, ama onlar küstahça ona alay ettiler ve davetini reddettiler. Onlardan biri: "Kâbe'nin örtülerini yırtıyor; gerçekten Allah seni elçi olarak mı gönderdi?" dedi. İkincisi: "Allah, Mesajını emanet edecek başka kimse bulamadı mı?" dedi. Üçüncüsü: "Allah'a yemin ederim ki seninle asla konuşmayacağım. Eğer gerçekten Allah'ın elçisiysen, sana karşılık vermem için çok ciddisin; yok eğer Allah'ı yalanlıyorsan, seninle konuşmamam gerektiğine inanıyorum." dedi. Allah'ın Elçisi ﷺ, onların umutsuz vakalar olduğunu görünce, kalkıp onları terk etti ve şöyle dedi: "Bu yaptıklarınıza devam edecekseniz, bunları bana asla açıklamayın."

In Shawwal (in the last of May or in the beginning of June 619 A.D.), ten years after receiving his mission from his Lord, the Prophet (Peace be upon him) set out towards At-Ta’if, about 60 kilometres from Makkah, in the company of his freed slave Zaid bin Haritha inviting people to Islam. But contrary to his expectations, the general atmosphere was terribly hostile. He approached the family of ‘Umair, who were reckoned amongst the nobility of the town. But, to his disappointment, all of them turned deaf ear to his message and used abusive language as regards the noble cause he had been striving for. Three brothers from the chieftains of Thaqeef —‘Abd Yaleel, Mas‘ud and Habeeb — sons of ‘Amr bin ‘Umair Ath-Thaqafy met the Prophet (Peace be upon him) , who invited them to embrace Islam and worship Allâh, but they impudently jeered at him and refused his invitation. “He is tearing the cloths of Al-Ka‘bah; is it true that Allâh has sent you as a Messenger?” said one of them. “Has not Allâh found someone else to entrust him with His Message?” said the second. “I swear by Allâh that I will never have any contact with you. If you are really the Messenger of Allâh, then you are too serious to retort back; and if you are belying Allâh, then I feel it is imperative not to speak to.” said the third. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) , finding that they were hopeless cases, stood up and left them saying: “Should you indulge in these practices of yours, never divulge them to me.”.

On on ün boyunca orada kaldı ve birkaç kişiye, birbiri ardınca, mesajını tebliğ etti; fakat hepsi boşa gitti. Bu istenmeyen ziyaretçinin bir an önce şehirden gitmesi için kışkırtılan halk, onu sokaklarda ıslıklarla kovaladı, taşlarla vurdu ve durmadan peşine düşen bir ayaklanmış kalabalıkla şehirden kaçmaya mecbur etti. Her iki bacağından kan akıyordu; onu korumaya çalışan Zeyd ise başından yaralandı. Kalabalık, onu kumlu ovalar boyunca iki üç mil kovalayıp çevredeki tepelerin eteklerine kadar sürmeden vazgeçmedi. Orada yorgun ve bitkin bir halde, çok sayıdaki bahçeden birine sığındı ve bir üzüm bağının duvarına yaslandı. Bütün dünyanın kendisine karşı dönmüş gibi göründüğü bir sırada, Muhammed ﷺ Rabbine yöneldi ve duaya koyuldu. Zulme uğramış ruhunun sıkıntısını dışa vurduğu, bugün de korunan şu dokunaklı sözler oradan kaldı: Yorgun ve yaralıydı, ama Rabbinin yardımına güveniyordu:

For ten days he stayed there delivering his message to several people, one after another, but all to no purpose. Stirred up to hasten the departure of the unwelcome visitor, the people hooted him through the alley-ways, pelted him with stones and obliged him to flee from the city pursued by a relentless rabble. Blood flowed down both his legs; and Zaid, endeavouring to shield him, was wounded in the head. The mob did not desist until they had chased him two or three miles across the sandy plains to the foot of the surrounding hills. There, wearied and exhausted, he took refuge in one of the numerous orchards, and rested against the wall of a vineyard. At a time when the whole world seemed to have turned against him, Muhammad (Peace be upon him) turned to his Lord and betook himself to prayer and the following touching words are still preserved as those through which his oppressed soul gave vent to its distress. He was weary and wounded but confident of the help of his Lord:

• "Allah'ım! Güçsüzlüğümü, çaresizliğimi ve insanlar arasındaki değersizliğimi yalnızca Sana arz ediyorum. Sen merhametlilerin en merhametlisisin. Sen çaresizlerin ve zayıfların Rabbisin, ey Rabbim! Beni kimin eline bırakacaksın: bana asık suratla bakan merhametsiz bir uzak akrabanın eline mi, yoksa işlerimin kontrolünü ele geçirmiş bir düşmanın eline mi? Ama Senin gazabın üzerime değilse, endişe edecek bir şeyim yoktur."

• “O Allâh! To You alone I make complaint of my helplessness, the paucity of my resources and my insignificance before mankind. You are the most Merciful of the mercifuls. You are the Lord of the helpless and the weak, O Lord of mine! Into whose hands would You abandon me: into the hands of an unsympathetic distant relative who would sullenly frown at me, or to the enemy who has been given control over my affairs? But if Your wrath does not fall on me, there is nothing for me to worry about.”.

"Senin yüzünün nuruna sığınırım; o nur ki göklerı aydınlatır, karanlığı dağıtır, dünya ve ahiret işlerinin tümünü idare eder. Gazabına uğramaktan, ya da Senin bana gazaplanmandan Sana sığınırım. Güç ve kuvvet yalnızca Sendendir."

“I seek protection in the light of Your Countenance, which illuminates the heavens and dispels darkness, and which controls all affairs in this world as well as in the Hereafter. May it never be that I should incur Your wrath, or that You should be wrathful to me. And there is no power nor resource, but Yours alone.”.

Onun bu çaresiz durumunu görerek, Rabi‘a’nın iki oğlu, zengin Mekkeliler, akrabalık ve merhamet duygusuyla harekete geçtiler ve ona bir tabak üzüm ile Hristiyan hizmetkârlarından birini gönderdiler. Peygamber ﷺ meyveyi dindarca bir dua ile kabul etti: “Allah'ın adıyla.” Hristiyan hizmetkâr ‘Addas, bu sözlerden çok etkilendi ve “Bu, bu diyarda insanların genellikle kullanmadığı sözlerdir” dedi. Peygamber ﷺ ondan nereden geldiğini ve hangi dine mensup olduğunu sordu. ‘Addas, “İnancım gereği bir Hristiyanım ve Ninova'dan geliyorum” diye yanıtladı. Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: “Sen, Matta'nın oğlu salih Yunus'un şehrindensin.” ‘Addas, Yunus hakkında bir şey bilip bilmediğini endişeyle sordu. Peygamber ﷺ manalı bir şekilde şöyle dedi: “O benim kardeşimdir. O bir Peygamberdi, ben de öyleyim.” Bunun üzerine ‘Addas, Muhammed ﷺ'e saygı gösterdi ve ellerini öptü. Efendileri bu davranışından dolayı onu azarladılar, ama o şu karşılığı verdi: “Yeryüzünde ondan daha iyi kimse yoktur. Bana ancak bir Peygamberin ulaştırabileceği bir gerçeği bildirdi.” Onu yeniden azarlayıp dediler ki: “Atalarının dinini terk etmenin sonuçlarına karşı seni uyarırız. Benimsediğin din, meyil duyduğun dinden çok daha üstündür.”

Seeing him in this helpless situation, Rabi‘a’s two sons, wealthy Makkans, were moved on grounds of kinship and compassion, and sent to him one of their Christian servants with a tray of grapes. The Prophet (Peace be upon him) accepted the fruit with pious invocation: “In the Name of the Allâh.” The Christian servant ‘Addas was greatly impressed by these words and said: “These are words which people in this land do not generally use.” The Prophet (Peace be upon him) inquired of him whence he came and what religion he professed. ‘Addas replied: “I am a Christian by faith and come from Nineveh.” The Prophet (Peace be upon him) then said: “You belong to the city of the righteous Jonah, son of Matta.” ‘Addas asked him anxiously if he knew anything about Jonah. The Prophet (Peace be upon him) significantly remarked: “He is my brother. He was a Prophet and so am I.” Thereupon ‘Addas paid homage to Muhammad (Peace be upon him) and kissed his hands. His masters admonished him at this act but he replied: “None on the earth is better than he is. He has revealed to me a truth which only a Prophet can do.” They again reprimanded him and said: “We forewarn you against the consequences of abandoning the faith of your forefathers. The religion which you profess is far better than the one you feel inclined to.”.

Kalbi kırık ve üzüntülü bir halde Muhammed (ﷺ) Mekke'ye dönmek üzere yola çıktı. Karnü'l-Menazil'e vardığında, Yüce Allah ona Cebrail'i ve dağlar meleğini gönderdi. Dağlar meleği, Mekke'yi Ebu Kubeys ve Kuyki'an dağları olan Ahşabeyn arasına gömmek için Peygamber'den (ﷺ) izin istedi. Bu olayın tam anlatımını Hz. Aişe (ona Allah'ın rızası olsun), Peygamber'in (ﷺ) eşi, şöyle aktarmıştır: "Peygamber'e (ﷺ) Uhud gününden daha kötü bir gün yaşayıp yaşamadığını sordum. O, o insanlardan (müşriklerden) çok acı çektiğini, ancak en acı verici olanın Akabe günü olduğunu söyledi. Abdi Yelil bin Abdi Kelal'a destek aramak için gittim, ama beni geri çevirdi. Yorgun ve kederli bir halde, etrafımda olan biteni fark etmeden yola devam ettim; sonunda kendimi Karnü's-Se'alib'te, yani Karnü'l-Menazil'de buldum. Orada başımı kaldırdım ve üzerime gölge düşüren bir bulut gördüm; Cebrail bana seslendi: 'Allah, kavminin sözlerini işitti ve sana yardım olarak dağlar meleğini gönderdi.' Dağlar meleği bana seslendi, selam verdi ve Mekke'yi, onu çevreleyen iki dağ olan Ahşabeyn arasına gömmek için benden izin istedi. Ben de cevaben, onların sulbünden, Yüce ve Kadir Allah'a hiçbir ortak koşmadan ibadet edecek birinin çıkmasını tercih ederim, dedim." Bu kısa ve anlamlı cevap, Peygamber'in (ﷺ) eşsiz karakterini ve tükenmez yüce ahlakını tam olarak yansıtmaktadır.

Heart-broken and depressed, Muhammad (Peace be upon him) set out on the way back to Makkah. When he reached Qarn Al-Manazil, Allâh, the Almighty sent him Gabriel together with the angel of mountains. The latter asked the Prophet (Peace be upon him) for permission to bury Makkah between Al–Akhshabain —Abu Qubais and Qu‘ayqa‘an mountains. Full narration of this event was given by ‘Aishah (May be pleased with her) (the Prophet’s spouse). She said: “I asked the Prophet (Peace be upon him) if he had ever experienced a worse day than Uhud. He answered that he had suffered a lot from those people (the idolaters) but the most painful was on the day of ‘Aqabah. I went seeking support from Ibn ‘Abd Yalil bin ‘Abd Kalal, but he spurned me. I set out wearied and grieved heedless of anything around me until I suddenly realized I was in Qarn Ath-Tha‘alib, called Qarn Al-Manazil. There, I looked up and saw a cloud casting its shade on me, and Gabriel addressing me: Allâh has heard your people’s words and sent you the angel of mountains to your aid. The latter called and gave me his greetings and asked for my permission to bury Makkah between Al-Akhshabain, the two mountains flanking Makkah. I said in reply that I would rather have someone from their loins who will worship Allâh, the All–Mighty with no associate.” A concise meaningful answer fully indicative of the Prophet’s matchless character and the fathomless magnanimous manners.

Allah'ın Resulü ﷺ sonra kendine gelip uyanık hale geldi ve kalbi, o görünmez, ilahi yardımın nuruyla huzur buldu. Vadi-i Nahle'ye doğru yola çıktı ve orada birkaç gün kaldı.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) then came back to wakefulness and his heart was set at rest in the light of that invisible Divinely provided aid. He proceeded to Wadi Nakhlah where he stayed for a few days.

Orada kaldığı süre içinde Allah, ona Kur'ân-ı Kerîm'i okurken dinleyen bir cin topluluğu gönderdi:

During his stay there, Allâh sent him a company of jinns who listened to him reciting the Noble Qur’ân:

“Ve (hatırlayın ki) senin [Muhammed ﷺ] yanına, Kur'an'ı dinleyen bir grup cinni (üç ila on kişi) göndermiştik. Onlar huzurunda durunca, 'Sessiz olun!' dediler. Bitince de uyarıcılar olarak kavimlerine döndüler. Dediler ki: 'Ey kavmimiz! Doğrusu biz, Musa'dan sonra indirilmiş, önündekini doğrulayan, Hakk'a ve Doğru Yola (yani İslam'a) ileten bir Kitap dinledik. Ey kavmimiz! Allah'ın Davetçisine [yani Allah'ın Elçisi Muhammed ﷺ'e] icabet edin (boyun eğerek karşılık verin) ve ona iman edin (yani Muhammed ﷺ'in Allah tarafından getirdiğine inanın ve ona uyun). O, günahlarınızı bağışlar ve sizi acı bir azaptan (yani Cehennem ateşinden) kurtarır.'” [46:29-31].

• “And (remember) when We sent towards you [Muhammad (Peace be upon him) ] Nafran (three to ten persons) of the jinns, (quietly) listening to the Qur’ân, when they stood in the presence thereof, they said: ‘Listen in silence!’ And when it was finished, they returned to their people, as warners. They said: ‘O our people! Verily! We have heard a Book (this Qur’ân) sent down after Moses, confirming what came before it, it guides to the Truth and to a Straight Path (i.e. Islam). O our people! Respond (with obedience) to Allâh’s Caller [i.e. Allâh’s Messenger Muhammad (Peace be upon him) ], and believe in him (i.e. believe in that which Muhammad (Peace be upon him) has brought from Allâh and follow him). He (Allâh) will forgive you of your sins, and will save you from a painful torment (i.e. Hell-fire).’” [46:29-31].

Aynı olay Cin Suresi'nde de anılmaktadır:

The same incident is referred to in Sûrah Al-Jinn:

“De ki [Ey Muhammed ﷺ]: “Bana vahyedildi ki, cinlerden bir topluluk (sayıları üç ila on arasında olan) (bu Kur'an'ı) dinledi. Dediler ki: ‘Gerçekten biz, harika bir okuyuş (bu Kur'an'ı) işittik! O, doğru yola iletir; biz de ona iman ettik ve Rabbimize (Allah'a) hiçbir şeyi ortak koşmayacağız.’” [72:1,2] … 15. ayetin sonuna kadar.

•“Say [O Muhammad (Peace be upon him) ]: “It has been revealed to me that a group (from three to ten in number) of jinns listened (to this Qur’ân). They said: ‘Verily! We have heard a wonderful Recital (this Qur’ân)! It guides to the Right Path, and we have believed therein, and we shall never join (in worship) anything with our Lord (Allâh).’” [72:1,2] … Till the end of the 15th verse.

Bu ayetlerin ve ilgili tefsirlerinin bağlamından, Peygamber'in (ﷺ) o cin topluluğunun varlığından haberdar olmadığını güvenle ortaya koyabiliriz. Onun bundan haberdar olması ancak Allah'ın bu ayetleri indirmesiyle olmuştur. Ayetler ayrıca bunun cinlerin ilk gelişleri olduğunu doğrulamaktadır. Ancak farklı rivayetlerin bağlamı, cinlerin sonradan bu ziyaretleri tekrarladıklarına işaret etmektedir. O cin topluluğunun varlığı, Allah'ın Elçisine verdiği ilahi desteğin bağlamında yer almakta ve İslam davetinin nihai zafer ve başarısı için müjdeleyici bir işaret teşkil etmektedir. Hiçbir gücün, ne kadar büyük olursa olsun, Allah'ın takdir ettiğini değiştiremeyeceğine dair sarsılmaz bir delil sunmaktadır.

From the context of these verses and their relevant interpretation, we can safely establish it that the Prophet (Peace be upon him) was not aware of the presence of that group of jinns. It was only when Allâh revealed those verses that he came to know of it. The verses also confirm that it was the first time they came. However, the context of the different versions suggests that the jinns repeated their visits later on. The presence of that company of jinns comes in the context of the Divine support givto His Messenger, and constitutes a propitious sign of ultimate victory and success for the Call of Islam. It provides an unshakable proof that no power however mighty could alter what is wrought by Allâh:

• "Kim Allah'ın Davetçisine icabet etmezse, yeryüzünde (Allah'ın azabından) kaçamaz ve Allah'tan başka onun için hiçbir koruyucu (Evliya) olmaz. İşte onlar apaçık bir sapkınlık içindedirler." [46:32].

• “And whosoever does not respond to Allâh’s Caller, he cannot escape on earth, and there will be no Auliyâ (protectors) from him besides Allâh (from Allâh’s punishment). Those are in manifest error.” [46:32].

“Ve biz, yeryüzünde Allah'ın (azabından) kaçamayacağımızı ve kaçışla (O'nun azabından) kurtulamayacağımızı sanıyoruz.” [72:12].

“And we think that we cannot escape (from the punishment of) Allâ h in the earth, nor can we escape (from the punishment) by flight.” [72:12].

Bu destek ve hayırlı başlangıç karşısında, Ta'if'ten kovulduktan sonra onu sarsan üzüntü, kederlilik ve hüzün dağıldı; ﷺ yeniden yüzünü Mekke'ye çevirdi. Daha önce tasarladığı planı, yani insanlara İslam'ı tanıtmayı ve Mesajını büyük bir gayret ve eşsiz bir coşkuyla iletmeyi, yeniden ve taze bir kararlılıkla sürdürmeye koyuldu.

Given this support and auspicious start, depression, dismay and sadness that used to beset him since he was driven out of At-Ta’if, he turned his face towards Makkah with fresh determination to resume his earlier plan to expose people to Islam and communicate his Message in a great spirit of zeal and matchless enthusiasm.

Zeyd bin Harise, arkadaşı, Peygamber ﷺ'e hitaben şöyle dedi: "Kureyş seni yurdundan çıkardıktan sonra Mekke'ye girmeye nasıl cüret edersin?" Peygamber ﷺ şöyle cevap verdi: "Dinle Zeyd, Allah mutlaka bir çıkış yolu verecek ve dinini ve Peygamberini mutlaka destekleyecektir."

Zaid bin Harithah, his companion, addressing the Prophet (Peace be upon him) said, “How dare you step into Makkah after they (Quraish) have expatriated you?” The Prophet (Peace be upon him) answered: “Hearken Zaid, Allâh will surely provide relief and He will verily support His religion and Prophet.”.

Makkah'ya kısa bir mesafede olduğunda Hira Mağarası'na çekildi. Oradan, kendisine koruma sağlaması için Huzaa kabilesinden bir adamı Al-Akhnas bin Şuraik'e gönderdi. Bu, Kureyş'in müttefiki olduğunu ve koruma sunacak bir durumda olmadığını söyledi. Elçiyi Süheyl bin Amr'a da gönderdi, ancak o da bir sonuç vermedi. Ancak Mekke'nin ileri gelenlerinden Mut'im bin Adi, Peygamber ﷺ'in sığınma talebine cevap vermeye gönüllü oldu. Kavmine tam silahlı olarak hazırlanmalarını söyledi, sonra Muhammed ﷺ'den şehre ve doğrudan Harem'e girmesini istedi. Peygamber ﷺ iki rekât namaz kıldı ve silahlı, uyanık Adi oğulları tarafından korunarak evine doğru ayrıldı.

When he was a short distance from Makkah, he retired to Hira’ Cave. Whence he despatched a man from Khuza‘ah tribe to Al-Akhnas bin Shuraiq seeking his protection. The latter answered that he was Quraish’s ally and in no position to offer protection. He despatched the messenger to Suhail bin ‘Amr, but to no avail, either. Al-Mut‘im bin ‘Adi, a notable in Makkah, however, volunteered to respond to the Prophet’s appeal for shelter. He asked his people to prepare themselves fully armed and then asked Muhammad (Peace be upon him) to enter into the town and directly into the Holy Sanctuary. The Prophet (Peace be upon him) observed a two-Rak‘a prayer and left for his house guarded by the heavily-armed vigilant ‘Adi’s.

Daha sonra Ebu Cehil, İslam'ın en büyük düşmanı, Mut'im'e davranışının koruma mı yoksa İslam'a geçiş mi anlamına geldiğini sormuş; o da bunun yalnızca koruma olduğunu söylemiştir. Ebu Cehil bunu duyunca rahatlamış ve Muhammad ﷺ'e onun aşkına koruma vereceğini söylemiştir.

It has been reported that later Abu Jahl, the archenemy of Islam, asked Mut‘im if his behaviour suggested protection or conversion, the latter replied it was merely protection. Abu Jahl was relieved and said that he would give Muhammad protection for his sake.

Allâh'ın Elçisi ﷺ, Mut‘im'in iyiliğini asla unutmadı. Bedir savaşının sonunda, eğer Mut‘im hayatta olsaydı ve Kureyşli esirlerin serbest bırakılmasını isteseydi, bu isteğini geri çevirmeyeceğini herkesin önünde açıkça beyan etti.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) never forgot Mut‘im’s favour. At the conclusion of the battle of Badr, he declared publicly that if Mut‘im had been still alive and asked for the release of the Quraishite captives, he would not deny him his request.