Askeri açıdan tam boyutuna ulaşmamış olsa da bu Gazve'nin, İslam Devleti içinde bir çalkantı durumuna yol açan ve münafıkları rezil bir duruma düşüren belirli sonuçları oldu. Ayrıca İslam toplumuna soyluluk, onur ve ruhların temizliği izlenimi kazandıran pekiştirici hükümlerin yürürlüğe konulmasını da beraberinde getirdi.

Though militarily it did not assume its full dimension, this Ghazwah had certain implications that brought about a state of turbulence within the Islamic State, and resulted in disgracefulness to clothe in the hypocrites. Moreover, it entailed enactment of consolidating legislations that attached an impression of nobility, dignity and purity of souls to the Islamic community.

2 Şaban'da Peygamber'e (ﷺ) Benî Mustalik'in reisi Hâris bin Dırâr'ın adamlarını seferber ettiği ve bazı Arapları da yanına alarak Medine'ye saldırmayı planladığı haberi ulaştı. Haberi doğrulamak için hemen Büreyde bin Hasîb el-Eslemî gönderildi. Ebû Dırâr ile biraz konuştu; Ebû Dırâr savaş niyetini teyit etti. Daha sonra Müslümanların konumlarını keşfetmek üzere bir keşif birliği gönderdi, ancak bu kişi yakalanarak öldürüldü. Peygamber (ﷺ) adamlarını topladı ve savaşa hazırlanmalarını emretti. Ayrılmadan önce Zeyd bin Hârise'ye Medine'nin işlerine bakma ve düzenleme görevi verildi. Müslümanların geldiğini duyan kâfirler korkuya kapıldı; yanlarında bulunan Araplar ise saf değiştirerek canlarını kurtarmak için kaçtı. Muhâcirlerin sancağı Ebû Bekir'e, Ensar'ın sancağı ise Sa'd bin Ubâde'ye verildi. İki ordu Müreysi adı verilen bir kuyunun yanında konuşlandı. Bir saat boyunca ok atışması devam etti, sonra Müslümanlar hücuma geçerek düşmanla çarpıştı ve savaş Müslümanların tam zaferiyle sonuçlandı. Bazı erkekler öldürüldü, kâfirlerin kadın ve çocukları esir alındı ve Müslümanlara büyük miktarda ganimet düştü. Bir Ensar'ın yanlışlıkla öldürdüğü tek bir Müslüman oldu. Esirler arasında kâfirlerin reisi Hâris'in kızı Cüveyriye de vardı. Peygamber (ﷺ) onunla evlendi ve bunun karşılığında Müslümanlar, İslam'ı kabul eden düşman esirlerden yüz kişiyi azat etti; bunlara bu nedenle Peygamber'in (ﷺ) akrabaları denildi.

News reached the Prophet (Peace be upon him) on Sha‘ban 2nd. to the effect that the chief of Bani Al-Mustaliq, Al-Harith bin Dirar had mobilised his men, along with some Arabs, to attack Madinah. Buraidah bin Al-Haseeb Al-Aslami was immediately despatched to verify the reports. He had some words with Abi Dirar, who confirmed his intention of war. He later sent a reconnoiterer to explore the positions of the Muslims but he was captured and killed. The Prophet (Peace be upon him) summoned his men and ordered them to prepare for war. Before leaving, Zaid bin Haritha was mandated to see to the affairs of Madinah and dispose them. On hearing the advent of the Muslims, the disbelievers got frightened and the Arabs going with them defected and ran away to their lives. Abu Bakr was entrusted with the banner of the Emigrants, and that of the Helpers went to Sa‘d bin ‘Ubada. The two armies were stationed at a well called Muraisi. Arrow shooting went on for an hour, and then the Muslims rushed and engaged with the enemy in a battle that ended in full victory for the Muslims. Some men were killed, women and children of the disbelievers taken as captives, and a lot of booty fell to the lot of the Muslims. Only one Muslim was killed by mistake by a Helper. Amongst the captives was Juwairiyah, daughter of Al-Harith, chief of the disbelievers. The Prophet (Peace be upon him) married her and, in compensation, the Muslims had to manumit a hundred others of the enemy prisoners who embraced Islam, and were then called the Prophet’s in-laws.

Abdullah bin Ubey, Evs ve Hazrec kabilelerinin liderliğinden kendisini mahrum ettiğine inandığı için İslam'a ve Müslümanlara karşı kin dolu, korkunç bir münafıktı; oysa bu iki kabile, Muhammed ﷺ'in peygamberliği ve onların üzerindeki efendiliği konusunda zaten anlaşmışlardı.

‘Abdullah bin Ubai, a terrible hypocrite was full of rancour against Islam and the Muslims because he believed that the Prophet (Peace be upon him) had dispossessed him of his leadership over Al-Aws and Al-Khazraj, two clans already agreed on the Prophethood of Muhammad (Peace be upon him) and his masterhood over them.

‘Abdullah’ın kin ve düşmanlığı, İslam’ı sözde kabul etmesinden önce de ortaya çıkmıştı. Bedir Savaşı’ndan sonra Müslüman olduğunu iddia etti; ama kalbinin derinliklerinde Allah’ın, Resulü’nün ve genel olarak bütün mü'minlerin o korkunç düşmanı olmayı sürdürdü. Tek amacı her zaman Müslüman toplumda ayrılık tohumları ekmek ve onun sahip olduğu yeni semavi dinin davasını baltalamaktı. Hainane davranışları her yerde görülebiliyordu, ancak Uhud Savaşı’nda Müslümanlar arasında bir karışıklık ve dağınıklık hali yaratmaya yönelik kötü girişimlerinde çarpıcı biçimde kendini gösterdi. İkiyüzlülüğü ve aldatıcılığı, Cuma hutbesinden hemen önce Müslümanların arasında ayağa kalkıp onlarla alayla konuştuğunda ciddi ve çirkin boyutlara ulaştı: “Bu, Allah’ın size Allah’la birlikte şeref verdiği Allah’ın Resulü’dür. Bu yüzden ona destek olmalı, itaat etmeli ve onu dinlemelisiniz” dedi ve sonra oturdu. Uhud Savaşı’ndan sonraki Cuma günü de aynısını yaptı. O kadar kaba ve küstahtı ki sözleri, derinlere kök salmış bir kinin açık işaretiydi; bu yüzden bazı Müslümanlar onu pelerininden tutup azarladı ve susturdu. O da hemen oradan ayrıldı, kaba ve alaycı sözler söyleyerek. Mescidin kapısında bir Ensâr ona rastladı ve geri dönüp Allah’ın Resulü’nden bağışlanma dilemesini emretti; fakat o, Resulullah’ın böyle bir şey istemesini hiç istemediğini söyleyerek karşılık verdi. Üstelik Yahudilerin başka bir kabilesi olan Benî Nadîr ile gizli temaslar kurdu, onları kendisiyle ittifak yapmaya teşvik etti ve onlara destek vaat etti; bütün bunlar, Müslümanlara karşı kurulan uzun bir komplo ve entrika sürecinde durmaksızın sürdürdüğü çabalarının bir parçasıydı. Hendek Savaşı’ndaki hainane davranışları ve korkutucu girişimleri hakkında Allah’ın sözleri, bu ikiyüzlülük tarzını apaçık biçimde ortaya koymak üzere indi.

‘Abdullah’s rancour had appeared before he feigned Islam. Following the battle of Badr, he made pretensions of being a Muslim, but deep at heart, he remained that terrible enemy of Allâh, His Messenger; and all the believers, in general. His sole target had always been to sow the seeds of dissension in the Muslim community, and undermine the cause of the new heavenly religion it has. His treacherous behaviour could be witnessed everywhere but was strikingly evident in his wicked attempts at creating a state of confusion and diamongst the Muslims at Uhud Battle. His hypocrisy and deceit assumed serious and ugly dimensions when he used to stand up among the Muslims shortly before the Prophet’s Friday speech, and mockingly say to them: “This is the Messenger of Allâh, who has honoured you with Allâh, so you have got to support, obey and listen to him,” and then he would sit down. He did the same following Uhud Battle on Friday. He was so rude and presumptuous that his words smacked unmistakingly of deeply-rooted rancour, so that some of the Muslims took him by his cloak reproachingly and silenced him. He immediately left, uttering rude and mocking words. A Helper met him at the Mosque gate and ordered him to return and beg the Messenger for Allâh’s forgiveness, but he retorted that he had never wanted him to ask for that. He, moreover, conducted clandestine contacts with Bani Nadir, another tribe of Jews, encouraging them to make alliance with him and promising support for them; all of this in his ceaseless efforts in a long process of conspiracy and intrigue hatched against the Muslims. Allâh’s Words as regards his treacherous acts and awe-inspiring attempts during the Trench Battle came to testify quite clearly to this mode of hypocrisy:

Bu Gazve sırasında münafıklar, Müslümanların kendi aralarında bir tür ayrılık çıkarmayı ve Peygamber ﷺ'e karşı ciddi ve çirkin bir iftirada bulunmayı neredeyse başaracaklardı. Kısacası onların davranışı, Allah'ın şu sözlerinin gerçek bir tercümesiydi:

During this Ghazwah, the hypocrites almost managed to create a sort of discord among the Muslims themselves, coupled with a serious and ugly slander against the Prophet (Peace be upon him) himself. In short, their behaviour was an authentic translation of Allâh’s Words:

• “Eğer sizinle birlikte çıkmış olsalardı, size karışıklıktan başka bir şey eklemezlerdi; aranızda koşuşturup (bozgunculuk yayarak) aranızda fitne çıkarmaya çalışırlardı…” [9:47].

• “Had they marched out with you, they would have added to you nothing except disorder, and they would have hurried about in your midst (spreading corruption) and sowing sedition among you …” [9:47].

Muhacirler ile Ensar arasında, münafıkların kurduğu entrika ve kötü niyetli planlar yüzünden bir kavga çıkmak üzereydi. Peygamber (ﷺ) onları azarladı ve davranışlarını İslam öncesi uygulamalara benzeyen bir şey olarak niteledi. Abdullah bin Ubey'in başını çektiği münafıklar, Müslümanların kapalı kapılar ardında kurulan düşmanca planlara ve kötü niyetli entrikalara karşı gösterdiği tavra öfkelendiler ve “En onurlu olan, en aşağılık olanı Medine'den çıkaracak” diye yemin ettiler, bir de şunu eklediler: “Onlar (Müslümanlar) sayıca bizi geçtiler ve toprağımızı bizimle paylaştılar. Köpeğini besle, seni yer.” Bu sözler Peygamber (ﷺ) 'e iletildiğinde, saygın bir sahabi olan Ömer, İbn Ubey'in öldürülmesi için izin istedi. Peygamber (ﷺ), bir Peygamber'in kendi halkını öldürmekle suçlanmasının yakışmayacağı gerekçesiyle bu teklifi doğal olarak reddetti. Bunun yerine, beklenmedik bir hamleyle Ömer'den hareket emri vermesini istedi. Adamlarıyla birlikte, güneş iyice yükselene kadar iki gün yürüdü. Sonunda durdular ve uyudular; bu, halkının dikkatini önceki olaydan uzaklaştırmak için akıllıca bir girişimdi. Abdullah'ın oğlu, babasının bu alçakça sözünü duydu ve kafile Medine'ye vardığında kılıcını çekti, babasının kente girmesini engelledi; babası, kendisinin Medine halkının en aşağılığı, Peygamber (ﷺ)'in ise onların en onurlusu olduğunu itiraf edip açıklayana kadar böyle davrandı. Böylece, o övünme sözü kendi başına geri döndü. Ayrıca oğlunun, Peygamber (ﷺ) isteseydi babasını öldürmeye hazır olduğu da rivayet edilmiştir.

A quarrel was about to break out between the Emigrants and the Helpers on account of plots and evil intentions designed by the hypocrites. The Prophet (Peace be upon him) told them off describing their misbehaviour as something smacking of pre-Islamic practices. They, hypocrites with ‘Abdullah bin ‘Ubai at their head, were furious for the challenge which the Muslims showed towards the hostile plans and vicious intrigues woven behind closed doors, and swore “the most honourable will expel the meanest out of Madinah,” and added: “They (the Muslims) have outnumbered and shared us our land. If you fatten your dog, it will eat you.” When that talk was reported to the Prophet (Peace be upon him), ‘Umar, a venerable Companion, asked for permission to have Ibn ‘Ubai killed. The Prophet (Peace be upon him) naturally turned down his proposal on the grounds that it did not become of a Prophet (Peace be upon him) to be accused of killing his people. He, on the contrary in an unexpected move, asked ‘Umar to announce departure. He marched with his men for two days until the sun grew too hot. They stopped and fell asleep, a clever attempt at diverting his people’s attention from the previous event. ‘Abdullah’s son heard of that vile of his father and as the party reached Madinah, he drew his sword and barred his father’s entry into the town until he had confessed and declared that he himself was the meanest of the citizens of Madinah and the Prophet (Peace be upon him) the most honourable of them. Thus the boast recoiled on his head. It was also reported that the son was ready to kill his father if the Prophet (Peace be upon him) had wanted him to.

Bu son derece acı olay, Peygamber'in (ﷺ) Benî Mustalik seferinden dönüşü sırasında yaşandı. Müslüman ordusu, Medine'ye kısa bir mesafede bir yerde bir gece konaklamak zorunda kaldı. Bu seferde Peygamber (ﷺ) yanında asil ve zeki eşi Âişe'yi (radıyallâhu anhâ) de götürmüştü. Nitekim Âişe (radıyallâhu anhâ) ihtiyacını gidermek için ordugâhtan biraz uzaklaşmıştı. Dönüşünde boynundaki gerdanlığını bir yerde düşürdüğünü fark etti. Gerdanlık pek değerli değildi, ancak bir arkadaşından ödünç alınmıştı; bu yüzden Âişe (radıyallâhu anhâ) onu aramak için yeniden dışarı çıktı. Dönünce, büyük üzüntü ve utanç içinde, ordunun onun bindiği deveyle çoktan yola çıkmış olduğunu gördü. Hizmetçileri, o zamanlar zayıf, çok genç ve hafif olduğu için, onun hevedecinin içinde olduğunu sanmışlardı. Çaresiz kalan Âişe oturdu ve uyku onu bastırana kadar ağladı. Geriden gelmekte olan bir muhâcir olan Safvân bin Muattal, hicap ayeti inmeden önce onu gördüğü için tanıdı; tek kelime konuşmadan onu devesine bindirip Medine'ye getirdi, kendisi de hayvanın arkasından yürüdü. Medine'deki münafıklar, Abdullah bin Übey bin Selûl'ün önderliğinde, bu olaydan çıkar sağlamaya çalıştılar ve Âişe (radıyallâhu anhâ) hakkında kötü niyetli bir iftira yaydılar. Maalesef bazı Müslümanlar da bu işe karıştı. Medine'ye varınca Peygamber (ﷺ), sahâbileriyle istişare etti; onlar boşamadan alıkoymaya kadar değişen görüşler bildirdiler. Olay, Evs ve Hazrec adlı iki rakip grup arasında neredeyse bir kavgaya yol açacaktı, ancak Peygamber'in (ﷺ) araya girmesiyle her iki taraf da derhal sustu. Âişe (radıyallâhu anhâ) ise dolaşan söylentilerden habersizdi; hastalandı ve bir ay boyunca yatağa bağımlı kaldı. Hastalığından iyileşince, iftirayı duydu ve gerçek haberi öğrenmek için anne babasının yanına gitmek üzere izin istedi. Sonra gözyaşlarına boğuldu, iki gün ve uykusuz bir gece boyunca durmaksızın ağladı; öyle ki ciğerinin yarılacağını sandı. Peygamber ﷺ bu hâlinde onu ziyaret etti; Allah'ın birliğine şahitlik ettikten sonra ona şöyle buyurdu: "Eğer masumsan, Allah seni beraat ettirecektir; aksi takdirde, O'ndan bağışlanma ve affını dilemen gerekir." Bunun üzerine ağlamayı kesti ve anne babasından kendisi adına konuşmalarını istedi, ancak onların söyleyecek bir sözü yoktu. Bunun üzerine kendisi girişimde bulundu ve şöyle dedi: "Sana masum olduğumu söylesem, Allah'ın da kesinlikle masum olduğumu bildiğine dair, bana inanmayacaksın; ama Allah'ın masum olduğumu bildiği bir şeyi itiraf etsem, bana inanacaksın. O hâlde Yusuf'un babasının sözünden başka sığınacak bir yerim yok:"

This extremely painful incident took place on the Prophet’s return from the expedition against Bani Mustaliq. The Muslim army had to halt for a night at a place, a short distance from Madinah. In this expedition, the Prophet (Peace be upon him) was accompanied by his noble and talented wife, ‘Aishah (May Allah be pleased with her) As it so happened, ‘Aishah (May Allah be pleased her) went out some distance from the camp to attend to the call of nature. When she returned, she discovered that she had dropped her necklace somewhere. The necklace itself was of no great value, but as it was a loan from a friend, ‘Aishah (May Allah be pleased her) went out again to search for it. On her return, to her great grief and mortification, the army had already marched away with the camel she was riding, her attendants thinking that she was in the litter as she was then thin, very young and light of weight. In her helplessness she sat down and cried till sleep overpowered her. Safwan bin Mu‘attal, an Emigrant, who was coming in the rear recognized her as he had seen her before the verse enjoining the veil was revealed, and brought her on his camel to Madinah without saying a single word to her, himself walking behind the animal. The hypocrites of Madinah led by ‘Abdullah bin ‘Ubai bin Salul, sought to make capital out of this incident and spread a malicious scandal against ‘Aishah (May Allah be pleased her) and unfortunately some of the Muslims also became involved in it. On arrival in Madinah, the Prophet (Peace be upon him) held counsel with his Companions, who pronounced different opinions ranging from divorce to retention. The incident almost roused a fight between two rival factions, Al-Aws and Al-Khazraj, but the Prophet’s intervention silenced both parties on the sport. ‘Aishah (May Allah be pleased with her) unaware of the rumours being circulated, fell ill and was confined to bed for a month. On recovering, she heard of the slander and took permission to go and see her parents seeking authentic news. She then burst into tears and stayed for two days and one sleepless night ceaselessly weeping to such an extent that she felt her liver was about to rip open. The Prophet (Peace be upon him) visited her in that situation, and after testifying to the Oneness of Allâh he told her, “If you are innocent, Allâh will acquit you, otherwise, you have to beg for His forgiveness and pardon.” She stopped weeping and asked her parents to speak for her, but they had nothing to say, so she herself took the initiative and said “Should I tell you I am innocent, and Allâh knows that I am surely innocent, you will not believe me; and if I were to admit something of which, Allâh knows, I am innocent, you will believe me, then I will have nothing to make recourse to except the words of the father of Prophet Yusuf (Joseph):