(Mekke'den Kudüs'teki En Uzak Mescid'e Mucizevi Gece Yolculuğu ve Göklerin Katları Boyunca Yükseliş) Peygamber ﷺ'in Mekke dönemi sonlarında yaşanan günler, iki uç arasında değişen bir seyirle dikkat çeker: yavaş yavaş gelen başarı ile süregelen zulüm. Bununla birlikte, uzak ufukta hayırlı ışıkların belirmeye başladığı görülüyordu; bu ışıklar sonunda Peygamber ﷺ'in Kudüs'e gece yolculuğu ve ardından göklerin katları boyunca yükselişi olayında somutlaştı.

(The Miraculous Night Journey from Makkah to the Farthest Mosque in Jerusalem, and the Ascent through the Spheres of Heavens) The last days of the Makkan phase of the Prophet’s life are noted for alternate fortunes ranging between two extremes: gradual success and continual persecution. However, glimpses of propitious lights were looming on the distant horizon, to ultimately materialize in the event of the Prophet’s Night Journey to Jerusalem and then Ascension through the spheres of the heavens.

Kesin tarihi konusunda hâlâ tartışmalar sürmekte olup ortak bir görüş birliğine varılmış değildir. Bununla birlikte, cumhur-u fukahâ, hicretten 16-12 ay öncesine ait bir tarihi tercih etmektedir. Aşağıda, İbnu’l-Kayyim’in rivayet ettiği bu mucizevi olayın ayrıntılarının özeti yer almaktadır. Allah Resûlü ﷺ, Ashâb-ı Kirâm'ın binek hayvanı olan Burak adlı bir at üzerinde, Mescid-i Haram'dan Mescid-i Aksâ'ya, bedeniyle birlikte, Cebrail ile beraber götürülmüştür. Orada atı, Mescid'in kapısındaki bir halkaya bağlamış ve peygamberleri namaza imam etmiştir. Bundan sonra Cebrail, aynı at üzerinde onu göklere çıkarmıştır. İlk göğe ulaştıklarında Cebrail, oradaki bekçi meleğe kapıyı açmasını istemiş; kapı açılmış ve Resûlullah ﷺ, insanlığın babası Adem'i görmüştür. Peygamber ﷺ ona selam vermiş, Adem de onu karşılayarak Muhammed'in peygamberliğine olan imanını ifade etmiştir. Resûlullah ﷺ, sağında şehitlerin ruhlarını, solunda ise bahtsızların ruhlarını görmüştür.

As for its exact date, it is still controversial and no common consent has been reached. However, the majority of jurists is in favour of a date between 16-12 months prior to migration to Madinah. The following is a epitome of the details of that miraculous event narrated on the authority of Ibn Al-Qayyim. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) was carried in body from the Sacred Mosque in Makkah to the Distant Mosque in Jerusalem on a horse called Al-Buraq in the company of Gabriel, the archangel. There he alighted, tethered the horse to a ring in the gate of the Mosque and led the Prophets in prayer. After that Gabriel took him to the heavens on the same horse. When they reached the first heaven Gabriel asked the guardian angel to open the door of heaven. It was opened and he saw Adam, the progenitor of mankind. The Prophet (Peace be upon him) saluted him and the other welcomed him and expressed his faith in Muhammad’s Prophethood. He saw the souls of martyrs on his right and those of the wretched on his left.

Cebrail, ardından Peygamber ile birlikte ikinci göğe yükseldi, kapının açılmasını istedi ve orada Zekeriya'nın oğlu Yahya (Yahya bin Zekeriya) ile Meryem'in oğlu İsa'yı gördü, onlara selam verdi. Onlar selamı aldılar, kendisini karşıladılar ve peygamberliğine iman ettiklerini ifade ettiler. Sonra üçüncü göğe ulaştılar; orada Yusuf'u (Yusuf) gördüler ve ona selam verdiler. Yusuf, Peygamber'i karşıladı ve onun peygamberliğine iman ettiğini ifade etti. Peygamber, Cebrail'in eşliğinde dördüncü göğe ulaştı; orada İdris Peygamber (İdris) ile karşılaştı ve ona selam verdi. Peygamber Enoch selamı aldı ve onun peygamberliğine iman ettiğini ifade etti. Sonra beşinci göğe yükseltildi; orada Harun Peygamber (Harun) ile karşılaştı ve ona selam verdi. Harun selamı aldı ve onun peygamberliğine iman ettiğini ifade etti. Altıncı gökte Musa (Musa) ile karşılaştı ve ona selam verdi. Musa selamı aldı ve onun peygamberliğine iman ettiğini ifade etti. Muhammed ﷺ oradan ayrılırken Musa'nın ağlamaya başladığını gördü. Nedenini sordu. Musa, kendisinden sonra bir Elçi (Muhammed ﷺ) olarak gönderilen ve kendi ümmetinden daha fazla kişiyi Cennet'e ulaştırabilecek bir insanın geldiğini gördüğü için ağladığını söyledi. Sonra Peygamber Muhammed ﷺ yedinci göğe ulaştı; orada İbrahim (İbrahim) ile karşılaştı ve ona selam verdi. İbrahim selamı aldı ve onun peygamberliğine iman ettiğini ifade etti. Ardından Sidratü'l-Müntehâ'ya (en uzak sidr ağacı) götürüldü ve Kâbe'ye benzeyen, her gün yetmiş bin melek tarafından çevrilen, ancak bir kez çevreleyen meleklerin kıyamete kadar bir daha sıraları gelmeyecek olan Beytü'l-Ma'mûr'u gösterildi. Sonra İlahi Huzur'a çıkarıldı ve Allah'ın Yüceliğini ve Tecellisini en yakın mesafeden müşahede etmenin heyecanını yaşadı. Orada Rab, kulu'na vahyettiğini vahyetti ve ona günde elli vakit namaz farz kıldı. Dönüşünde Musa ile konuştu; ümmetinin günde elli vakit namaz kılmakla yükümlü kılındığını anlattı. Musa, Peygamber ﷺ'e hitaben şöyle dedi: "Ümmetin bu kadar çok namaz kılamaz. Rabbinin yanına dön ve sayının azaltılmasını iste." Peygamber ﷺ, sanki Cibril ile istişare eder gibi ona döndü. Cibril başıyla onayladı: "Evet, dilersen." Ve onunla birlikte Allah'ın huzuruna çıktı. Her şeye gücü yeten Allah, yüceliği Ona ait olsun, namazları on vakit azalttı. Sonra inip bunu Musa'ya bildirdi; Musa ise ondan bir daha azaltılmasını istemesini istedi. Muhammed ﷺ, sayıyı daha da azaltması için Rabbine bir kez daha yalvardı. Musa'nın önerisiyle, namaz sayısı beşe indirilene kadar defalarca Allah'ın huzuruna gidip geldi. Musa ona yine, daha fazla indirim için yalvarmasını söyledi. Fakat Peygamber ﷺ şöyle dedi: "Artık Rabbime tekrar tekrar indirim istemekten utanıyorum. Kabul ediyor ve iradesine boyun eğiyorum." Muhammed ﷺ ileri gittiğinde, bir seslenenin şöyle dediği işitildi: "Farzımı koydum ve kullarımın yükünü hafiflettim."

Gabriel then ascended with the Prophet to the second heaven, asked for opening the gate and there he saw and saluted John, son of Zachariya (Yahya bin Zakariya) and Jesus, son of Mary. They returned the salutation, welcomed him and expressed their faith in his Prophethood. Then they reached the third heaven where they saw Joseph (Yusuf) and saluted him. The latter welcomed the Prophet and expressed faith in his Prophethood. The Prophet, in the company of Gabriel, then reached the fourth heaven where he met the Prophet (Idris) and saluted him. Prophet Enoch returned the salutation and expressed faith in his Prophethood. Then he was carried to the fifth heaven where he met the Prophet Aaron (Harun) and saluted him. The latter returned the salutation and expressed faith in his Prophethood. In the sixth heaven he met Moses (Musa) and saluted him. The latter returned the salutation and expressed faith in his Prophethood. Muhammad (Peace be upon him) on leaving, saw that Moses began to weep. He asked about the reason. Moses answered that he was weeping because he witnessed a man sent after him as a Messenger (Muhammad) who was able to lead more of his people to the Paradise than he himself did. Then Prophet Muhammad (Peace be upon him) reached the seventh heaven and met Abraham (Ibrahim) (Peace be upon him) and saluted him. The latter returned the salutation and expressed faith in his Prophethood. Then he was carried to Sidrat-al-Muntaha (the remotest lote tree) and was shown Al-Bait-al-Ma‘mûr [(the much frequented house) which is like the Ka‘bah (Sacred House) encompassed daily by seventy thousand angels, so that the angels who once encompassed it would not have their turn again till the Resurrection]. He was then presented to the Divine Presence and experienced the thrill of witnessing the Divine Glory and Manifestation at the closest possible propinquity. There the Lord revealed unto His servant that which He revealed, and ordained fifty daily prayers for him. On his return, he spoke to Moses that his followers had been enjoined to pray fifty times a day. Moses addressing the Prophet (Peace be upon him) said: “Your followers cannot perform so many prayers. Go back to your Lord and ask for a remission in number.” The Prophet (Peace be upon him) turned to Gabriel as if holding counsel with him. Gabriel nodded, “Yes, if you desire,” and ascended with him to the Presence of Allâh. The All-Mighty Allâh, Glory is to Him, made a reduction of ten prayers. He then descended and reported that to Moses, who again urged him to request for a further reduction. Muhammad (Peace be upon him) once more begged his Lord to reduce the number still further. He went again and again in the Presence of Allâh at the suggestion of Moses for reduction in the number of prayers till these were reduced to five only. Moses again asked him to implore for more reduction, but he said: “I feel ashamed now of repeatedly asking my Lord for reduction. I accept and resign to His Will.” When Muhammad(Peace be upon him) went farther, a Caller was heard saying: “I have imposed My Ordinance and alleviated the burden of My servants.”.

Ancak Peygamberin ﷺ Allah'ı başıyla, yani gözüyle görüp görmediği konusunda bazı farklı görüşler vardır. Bazı müfessirler, Allah'ı çıplak gözle görmenin kesin olarak sabit olmadığını söylemektedir. İbn Abbas ise Kur'an-ı Kerim'de geçen "ru'ye" kelimesinin gözle müşahede anlamına geldiğini belirtmektedir.

There is however some difference as regards the issue whether the Prophet saw Allâh with his physical eye or not. Some interpreters say that seeing Allâh with his naked eyes was not confirmed. Ibn ‘Abbas, on the other hand, says that the word Ru’ya as used in the Noble Qur’ân signifies the observation with the help of the eye.

Necm Suresi'nde şöyle okuyoruz:

In Sûrah An–Najm (Chapter —The Star) we read:

• “Sonra yaklaştı ve yakınlaştı.” [53:8] Buradaki (o) zamiri Cebrail'e aittir ve bu bağlam, Peygamber'in İsra ve Miraç hadisindeki bağlamdan tamamen farklıdır. Orada "yaklaşma", Rab'bin, Yüce O'dur, yaklaşmasına aittir. Peygamber'in "Gece Yolculuğu"nda yaşanan, dikkate değer bazı düşündürücü olaylar vardır; bunlardan birkaçını şöyle sayabiliriz:

• “Then he approached and came closer.” [53:8] Here (he) refers to archangel Gabriel, and this context is completely different from that in the Prophetic tradition of Isra’ and Mi‘raj, where ‘the approach’ relates to that of the Lord, Glory is to Him. Some significant suggestive incidents featured the ‘Night Journey’ of the Prophet, of which we could mention:

Peygamber'in göğsü Cebrail tarafından yarıldı, kalbi çıkarılıp Mekke'de kutsal bir kaynak olan Zemzem suyuyla yıkandı.

1. The Prophet’s breast was cleft by Gabriel, his heart extracted and washed with the water of Zamzam —a sacred spring in Makkah.

2. Aynı bağlamda, kendisine iki altın kap getirildi. Birinde süt, diğerinde ise şarap vardı. Bunlardan birini seçmesi istendi ve süt bulunan kabı seçip içti. (Melek) dedi ki: "Fıtrat üzere hidayete erdin ya da fıtrata ulaştın. Şarabı seçseydin, ümmetin sapmış olurdu." [Bu, iyiliğin ve kötülüğün süt ve şarap biçiminde Peygamber'in ﷺ önüne getirildiğini ve onun içgüdüsel olarak iyiyi seçtiğini anlatan sembolik bir ifadedir. Arapça "Fıtrat" terimini İngilizceye çevirmek çok zordur. Bir çocuğun bu dünyaya getirdiği asli yapıyı veya mizacı, hayat boyunca edinilen niteliklere ya da eğilimlere karşılık olarak ifade eder; ayrıca insanın bozulmamış halindeki içindeki ruhsal eğilimi de kasteder.]

2. In the same context, there were brought to him two gold vessels. There was milk in one, while the other was full of wine. He was asked to choose either of them, so he selected the vessel containing milk and drank it. He (the angel) said: “You have been guided on Al-Fitrah or you have attained Al-Fitrah. Had you selected wine, your nation would have been misled.” [It is a symbolic way of saying that good and evil in the form of milk and wine were brought before the Prophet and he instinctively made a choice for the good. It is very difficult to render the Arabic term ‘Fitrah’ into English. It denotes the original constitution or disposition, with which a child comes into this world, as contrasted with qualities or inclinations acquired during life; besides it refers to the spiritual inclination inherent in man in his unspoilt state].

3. Peygamber (aleyhisselam), iki görünür nehri (Nil ve Fırat) ve iki gizli nehri gördüğünü bildirmiştir. Görünen iki nehir olan Nil ve Fırat'ın, Muhammed'in (ﷺ) Mesajının yerleşeceği, halkı her zaman nesilden nesle aktarılacak İslam'ın bağlı taşıyıcıları olarak kalacak verimli vadilerin bulunduğu bölgeyi sembolik olarak tasvir ettiği görülmektedir. Bu nehirlerin Cennet'ten fışkırdıklarını ileri sürmek hiçbir şekilde mümkün değildir.

3. The Prophet (Peace be upon him) told that he saw two manifest rivers, — the Nile and the Euphrates — and two hidden ones. It appears that the two manifest rivers, the Nile and the Euphrates, symbolically describe the area in whose fertile valleys, Muhammad’s Message will settle, and the people whereof will always remain the adherent bearers of Islam that will be passed on from generation to another. They can by no means suggest that they well up from the Garden.

4. Cehennemin bekçisi Malik'i asık ve somurtkan bir yüzle görme fırsatı buldu. Orada, yetimlerin malını haksız yere yiyen cehennemliklere de tanık oldu. Bunların ağızları deveninkine benzer, kızgın taşları yutup sonra sırtlarından çıkarıyorlardı. Ayrıca, karınları hareket edemeyecek kadar şişmiş olan faizciler de vardı; bunlar cehenneme sokulduklarında Firavun'un halkı tarafından çiğnenmekteydi. Aynı yerde zina edenleri de gördü; onlara lezzetli ve yağlı et sunuluyor, ama onlar kokuşmuş ve pis kokulu olanı seçiyorlardı. Fuhuş yapan kadınlar da orada, göğüslerinden asılı halde bulunuyordu.

Bu "Yolculuk"un en güzel ve en özlü gerekçesi Allah'ın Sözlerinde ifade edilmiştir:

The most eloquent and most concise justification of this ‘Journey’ is expressed in Allâh’s Words:

• "...Onu (Muhammed'i) Ayetlerimizden (delillerimizden, kanıtlarımızdan, işaretlerimizden vb.) bazılarını ona göstermek için..." [17:1].

• “... in order that We might show him (Muhammad) of Our Ayât (proofs, evidences, signs, etc.)” [17:1].

Peygamberler hakkındaki İlahi kurallar şöyledir:

The Divine rules as regards the Prophets goes as follows:

• "Böylece İbrahim'e göklerin ve yerin melekûtunu gösterdik ki kesin bir inanca erenlerden olsun." [6:75].

• “Thus did We show Abraham the kingdom of the heavens and the earth that he be one of those who have Faith with certainty.” [6:75].

Musa'ya Rabbi şöyle buyurdu:

To Moses, his Lord said:

"Böylece sana Büyük Ayetlerimizden bazılarını gösterelim diye." [20:23].

• “That We may show you (some) of Our Greater Signs.” [20:23].

Öyle ki; • "Kesin bir imanla iman edenlerden olsun."

In order that; • “He be of those who have Faith with certainty.”

Peygamberler, Allah'ın âyetlerini gördükten sonra, İman'larını ayrılmaz ve sarsılmaz bir kesinlik üzerine kuracaklardır. Gerçekten de bu İlahî ayrıcalığa layık görülmüşlerdir; çünkü diğer sıradan insanların taşıyamayacağı kadar ağır yükleri üstlenecek ve risalet görevleri sırasında dünyevî sıkıntı ve acıların hepsini önemsenmeyecek kadar küçük göreceklerdir.

The Prophets, after seeing Allâh’s Signs, will establish their Faith on solid certainty too immune to be parted with. They are in fact eligible for this Divine privilege because they are the ones who will bear burdens too heavy for other ordinary people to carry, and in the process of their mission, they will regard all worldly ordeals and agonies too small to care about.

Bu mübarek yolculuktan, Peygamber biyografisinin çiçekli bahçesine akan basit gerçekler vardır; Allah'ın selamı ve bereketi onun yazarı Muhammed'in üzerine olsun. "İsrâ Gecesi" hikâyesi, Kur'ân-ı Kerîm'de Sûrah İsrâ'nın (17. Sûre — Gece Yolculuğu) ilk ayetinde özetlenmiştir. Ardından hızla Yahudilerin utanç verici işlerine ve suçlarına değinilir ve Kur'ân'ın en doğru ve en adil olana yol gösterdiği bir uyarıyla devam edilir. Bu düzen aslında bir tesadüf değildir. Kudüs, İsrâ Gecesi'nin ilk sahnesiydi ve burada Yahudilere yönelik bir mesaj yatmaktadır; bu mesaj, işledikleri suçlar nedeniyle insanlığa önderlik görevinden azledilecekleri ve artık bu makamı işgal etmelerinin haklı olmadığını açıkça ima ediyordu. Mesaj ayrıca önderlik makamının, İbrahimî İnancın iki merkezini, Mekke'deki Kutsal Harem'i ve Kudüs'teki Mescid-i Aksâ'yı elinde tutacak olan Allah'ın Resûlü ﷺ tarafından yeniden kurulacağını açıkça ortaya koyuyordu. Manevi otoritenin, tarihi ihanet, ahde vefasızlık ve saldırganlıkla gebe kalmış bir milletten, takvâ ve Allah'a itaat ile bereketlenmiş başka bir millete, en hayırlı ve doğru olana götüren Kur'ân vahyinin ayrıcalığına sahip bir Resûl ﷺ ile birlikte devredilmesinin tam zamanıydı.

There are simple facts that emanate from this blessed Journey, and flow along into the flowery garden of the Prophetic biography; peace and blessings of Allâh be upon its author, Muhammad. The story of ‘the Night Journey’ as we see in the Noble Qur’ân is epitomised in the first verse of the Sûrah Isra’(Chapter 17 — The Jourby Night) then there is a quick shift to uncover the shameful deeds and crimes of the Jews, followed by an admonition saying that the Qur’ân guides to that which is most just and right. This arrangement is not in fact a mere coincidence. Jerusalem was the first scene of the Night Journey, and here lies the message directed to the Jews and which explicitly suggested that they would be discharged of the office of leadership of mankind due to the crimes they had perpetrated and which no longer justified their occupation of that office. The message suggested explicitly that the office of leadership would be reinstituted by the Messenger of Allâh (Peace be upon him) to hold in his hand both headquarters of the Abrahamic Faith, the Holy Sanctuary in Makkah and the Farthest Mosque in Jerusalem. It was high time for the spiritual authority to be transferred from a nation whose history got pregnant with treachery, covenant-breaching and aggression to another nation blessed with piety, and dutifulness to Allâh, with a Messenger who enjoys the privilege of the Qur’ânic Revelation, which leads to that which is best and right.