Mekke'nin fethi ve ele geçirilmesi, hakla batıl arasında belirleyici bir olay sayıldı. Bunun sonucunda Araplar, Muhammed'in peygamberliği konusunda artık hiçbir şüphe duymadılar. Böylece işlerin müşriklerin beklentilerinin aksine gelişmekte olduğunu görüyoruz. İnsanlar büyük sayılarda Allah'ın dini olan İslam'a girmeye başladı. Bu durum, bu kitabın "Heyetler" bölümünde açıkça görülmektedir. Ayrıca Hacetü'l-Veda (Veda Haccı)'na katılan muazzam sayıdaki insandan da bu sonuç çıkarılabilir. Bütün iç sorunlar sona erdi. Müslümanlar sonunda rahatladılar ve Allah'ın Şeriat hükümlerinin öğretilmesine başlayıp İslam'a davetin şiddetini artırdılar.

The invasion and the conquest of Makkah was considered a decisive one between the truth and the error. As a result of which, the Arabs had no more doubt in Muhammad’s mission. Thus we see that things went contrary to the pagans’ expectations. People started to embrace Islam, the religion of Allâh, in great numbers. This is manifested clearly in the chapter — The delegations, of this book. It can also be deduced out of the enormous number of people who shared in the Hajjatul-Wadâ‘ (Farewell Pilgrimage). All domestic troubles came to an end. Muslims, eventually felt at ease and started setting up the teachings of Allâh’s Laws and intensifying the Call to Islam.

Bizans İmparatorluğu, o dönemde dünyanın en büyük askeri gücü sayılıyordu ve Müslümanlara karşı haklı gerekçesi olmayan bir düşmanlık gösterdi. Daha önce de belirttiğimiz gibi, bu düşmanlık, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) elçisi Hâris bin Umeyr el-Ezdî'nin, Busrâ hükümdarına Peygamber'den (sallallahu aleyhi ve sellem) bir mesaj taşıdığı sırada, Şuraḥbîl bin Amr el-Gassânî tarafından öldürülmesiyle başladı. Ayrıca, Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) bunun üzerine Zeyd bin Hârise komutasında bir birlik gönderdiğini, bu birliğin Mu'te'de Bizanslılarla şiddetli bir savaşa girdiğini de belirttik. Müslüman kuvvetleri o kibirli, aşırı gururlu zorbalardan intikam alamasa da bu çatışma, Arabistan'ın dört bir yanındaki Araplar üzerinde büyük bir etki bıraktı. Sezar, Mu'te Savaşı'nın Müslümanlara sağladığı büyük faydayı göz ardı edemez, Arap kabilelerinin bağımsızlık beklentilerini, onun etkisinden ve egemenliğinden kurtulma umutlarını yok sayamaz ve onların Müslümanlarla ittifakını da görmezden gelemezdi. Tüm bunların farkında olan Sezar, özellikle komşu Arap topraklarıyla sınırlı olan Şam cephelerinde sınırlarını tehdit eden giderek büyüyen tehlikenin bilincindeydi. Bu nedenle Müslümanların gücünü yıkmanın acil bir zorunluluk haline geldiği sonucuna vardı. Ona göre bu karar, Müslümanlar fethedilemeyecek kadar güçlenmeden ve komşu Arap topraklarında huzursuzluk ve karışıklık çıkarmadan önce uygulanmalıydı. Bu gereksinimleri karşılamak üzere Sezar, Müslümanlara karşı kararlı ve kanlı bir savaş başlatmak için Bizans ve Romalı yanlısı Gassânî kabilelerinden oluşan büyük bir ordu topladı.

The Byzantine power, which was considered the greatest military force on earth at that time, showed an unjustifiable opposition towards Muslims. As we have already mentioned, their opposition started at killing the ambassador of the Messenger of Allâh (peace be upon him), Al-Harith bin ‘Umair Al-Azdi, by Sharhabeel bin ‘Amr Al-Ghassani. The ambassador was then carrying a message from the Prophet (peace be upon him) to the ruler of Busra. We have also stated that the Prophet consequently dispatched a brigade under the command of Zaid bin Haritha, who had a fierce fight against the Byzantines at Mu’tah. Although Muslim forces could not have revenge on those haughty overproud tyrants, the confrontation itself had a great impression on the Arabs, all over Arabia. Caesar — who could neither ignore the great benefit thMu’tah Battle had brought to Muslims, nor could he disregard the Arab tribes’ expectations of independence, and their hopes of getting free from his influence and reign, nor he could ignore their alliance to the Muslims — realizing all that, Caesar was aware of the progressive danger threatening his borders, especially Ash-Sham-fronts which were neighbouring Arab lands. So he concluded that demolition of the Muslims power had grown an urgent necessity. This decision of his should, in his opinion, be achieved before the Muslims become too powerful to conquer, and raise troubles and unrest in the adjacent Arab territories. To meet these exigencies, Caesar mustered a huge army of the Byzantines and pro-Roman Ghassanide tribes to launch a decisive bloody battle against the Muslims.

Bu yıl içinde çok önemli birçok olay gerçekleşti. Bunlar şunlardır: 1. Elçi Tebuk'tan döndükten sonra, Uveymir el-Acleni ile karısı arasında zina iftirası içeren lanet yemini olayı gerçekleşti.

During this year many events of great significance took place. They were: 1. After the Messenger’s return from Tabuk, the sworn allegation of infidelity between ‘Uwaimir Al-‘Ajlani and his wife took place.

2. Zina ettiğini itiraf eden Gāmidiyye kadınının taşlanması. Bu kadın, çocuğunu emzirmeyi bıraktırdıktan sonra taşlanmıştır.

2. Pelting with stones the Ghamidiyah woman who confessed committing adultery. She was pelted with stones only after weaning her child off her breast milk.

3. Habeşistan (Etiyopya) Kralı Neccaşi Ashama vefat etti; bunun üzerine Peygamber ﷺ onun için gıyabi cenaze namazı kıldı.

3. Negus Ashama; the king of Abyssinia (Ethiopia), died so the Prophet (peace be upon him) performed prayer in absentia for him.

4. Peygamber'in kızı Ümmü Gülsüm'ün vefatı. Peygamber ﷺ onun vefatından dolayı son derece üzüldü. "Üçüncü bir kızım olsaydı, onu sana verirdim." dedi Osman'a.

4. The death of Umm Kulthum, the daughter of the Prophet (peace be upon him), the Prophet felt extremely sad at her death. “Had I got a third daughter, I would let you marry her.” He said to ‘Uthman.

5. Tebuk Seferi'nden dönüşten sonra münafıkların başı Abdullah bin Ubey bin Selûl'ün ölümü. Allah'ın Elçisi (ﷺ) onun için Allah'tan mağfiret diledi. Ömer'in buna itiraz etmesine ve onu engellemeye çalışmasına rağmen onun için dua da etti. Daha sonra Ömer'in doğru görüşünü doğrulayan bir Kur'an ayeti indi.

5. The death of ‘Abdullah bin Abi Salool, the head of hypocrites, after the Prophet’s return from Tabuk. The Messenger of Allâh (peace be upon him) asked Allâh’s forgiveness for him. He also prayed for him in spite of ‘Umar’s disapproval and his attempt to prevent him from doing that. Later on a Qur’ânic verse was revealed attesting to ‘Umar’s right viewpoint.