Peygamber Muhammed'in (ﷺ) soy kütüğüyle ilgili üç rivayet vardır: Birincisi biyografi yazarları ve nesep âlimleri tarafından doğrulanmıştır ve Muhammed'in soy kütüğünün 'Adnan'a kadar izlendiğini belirtir. İkincisi tartışmalara ve şüpheye konu olmuştur ve soy kütüğünü 'Adnan'ın ötesinde İbrahim'e kadar geri götürür. Üçüncü rivayet ise bazı kısımları kesinlikle yanlış olmakla birlikte, soy kütüğünü İbrahim'in ötesinde Adem'e (ﷺ) kadar götürür.

With respect to the lineage of Prophet Muhammad (Peace be upon him), there are three versions: The first was authenticated by biographers and genealogists and states that Muhammad’s genealogy has been traced to ‘Adnan. The second is subject to controversies and doubt, and traces his lineage beyond ‘Adnan back to Abraham. The third version, with some parts definitely incorrect, traces his lineage beyond Abraham back to Adam (Peace be upon him).

Bu hızlı incelemenin ardından şimdi ayrıntılı bilgilere ihtiyaç duyulduğu düşünülmektedir.

After this rapid review, now ample details are believed to be necessary.

Muhammed bin Abdullah bin Abdulmuttalib (asıl adı Şeyba olan) bin Haşim, (adı Amr olan) bin Abdi Menaf (lakabı Mugire olan) bin Kusay (lakabı Zeyd de olan) bin Kilab bin Murra bin Ka'b bin Lu'ay bin Galib bin Fihr (lakabı Kureyş olan ve kabilesi ona nisbet edilen) bin Malik bin En-Nadr (lakabı Kays olan) bin Kinana bin Huzeyme bin Mudrika (lakabı Amir olan) bin İlyas bin Mudar bin Nizar bin Me'add bin Adnan.

The first part: Muhammad bin ‘Abdullah bin ‘Abdul-Muttalib (who was called Shaiba) bin Hashim, (named ‘Amr) bin ‘Abd Munaf (called Al-Mugheera) bin Qusai (also called Zaid) bin Kilab bin Murra bin Ka‘b bin Lo’i bin Ghalib bin Fahr (who was called Quraish and whose tribe was called after him) bin Malik bin An-Nadr (so called Qais) bin Kinana bin Khuzaiman bin Mudrikah (who was called ‘Amir) bin Elias bin Mudar bin Nizar bin Ma‘ad bin ‘Adnan.

İkinci bölüm: 'Adnan bin Add bin Humeysa' bin Selaman bin Avs bin Buz bin Kamvel bin Ubay bin Avvam bin Nasid bin Haza bin Bildas bin Yadlaf bin Tabih bin Cahim bin Nahis bin Makhi bin Aid bin 'Abkar bin 'Ubeyd bin Ad-Da'a bin Hamdan bin Sanbir bin Yesrabi bin Yahzin bin Yelhan bin Ar'avi bin Aid bin Deşan bin Eysar bin Efnad bin Eyham bin Muksir bin Nahis bin Zarih bin Sami bin Mezzi bin 'Avda bin Aram bin Kaydar bin İsmail, İbrahim'in oğlu (Aleyhimesselam).

The second part: ‘Adnan bin Add bin Humaisi‘ bin Salaman bin Aws bin Buz bin Qamwal bin Obai bin ‘Awwam bin Nashid bin Haza bin Bildas bin Yadlaf bin Tabikh bin Jahim bin Nahish bin Makhi bin Aid bin ‘Abqar bin ‘Ubaid bin Ad-Da‘a bin Hamdan bin Sanbir bin Yathrabi bin Yahzin bin Yalhan bin Ar‘awi bin Aid bin Deshan bin Aisar bin Afnad bin Aiham bin Muksar bin Nahith bin Zarih bin Sami bin Mazzi bin ‘Awda bin Aram bin Qaidar bin Ishmael son of Abraham (Peace be upon them).

Üçüncü bölüm: İbrahim (aleyhisselam) öncesi; İbn Tarih (Azar) bin Nahur bin Sarug bin Ra'u bin Falih bin Abir bin Şalih bin Arfahşad bin Sam bin Nuh (aleyhisselam), bin Lamek bin Mutevaşelah bin Ahnuh [ki kendisinin Peygamber İdris (Enok) (aleyhisselam) olduğu söylenmiştir] bin Yared bin Mehlail bin Kaynan bin Enuş bin Şit bin Adem (aleyhisselam)

The third part: beyond Abraham (Peace be upon him) , Ibn Tarih (Azar) bin Nahur bin Saru‘ bin Ra‘u bin Falikh bin Abir bin Shalikh bin Arfakhshad bin Sam bin Noah (Peace be upon him) , bin Lamik bin Mutwashlack bin Akhnukh [who was said to be Prophet Idris (Enoch) (Peace be upon him) bin Yarid bin Mahla’il bin Qabin Anusha bin Shith bin Adam (Peace be upon him)

Peygamber Muhammed ﷺ'in ailesi, büyükbabası Haşim bin Abdümenaf'ın adından dolayı Haşimi ailesi olarak adlandırılır. Şimdi Haşim ve onun soyu hakkında biraz konuşalım:

The family of Prophet Muhammad (Peace be upon him) is called the Hashimite family after his grandfather Hashim bin ‘Abd Munaf. Let us now speak a little about Hashim and his descendants:

1. Haşim: Daha önce belirttiğimiz gibi, hacılara yiyecek ve su sağlamakla sorumlu olan kişi oydu. Bu görev, ‘Abd Munaf oğullarıyla ‘Abd Ad-Dar oğulları görevleri aralarında paylaşmak konusunda uzlaştıklarında ona verilmişti. Haşim zengin ve dürüst biriydi. Hacılara ilk kez tirit (et suyuna batırılmış ekmek) ikram eden kişi oydu. Asıl adı ‘Amr’dı, ancak (hacılar için) ekmek ufalama alışkanlığı olduğundan Haşim diye anıldı. Ayrıca Kureyş'in yaz ve kış olmak üzere iki yolculuğunu başlatan ilk kişi de oydu. Tüccar olarak Suriye'ye gittiği rivayet edilmektedir. Medine'de, Bani ‘Adi bin An-Najjar kabilesinden ‘Amr'ın kızı Selma ile evlendi. Medine'de onunla bir süre kaldı, ardından karısı hamileyken yeniden Suriye'ye gitti. 497 yılında Filistin'in Gazze kentinde vefat etti. Daha sonra karısı ‘Abdulmuttalib'i doğurdu; başındaki beyaz saçlar nedeniyle ona Şeybe adını verdi ve onu Medine'de babasının evinde büyüttü. Mekke'deki ailesinden hiçbiri onun doğumundan haberdar olmadı. Haşim'in dört oğlu vardı: Esed, Ebu Sayfi, Nadle ve ‘Abdulmuttalib; beş kızı ise Eş-Şifa, Halide, Da‘ife, Ruklyye ve Cennah'tı.

1. Hashim: As we have previously mentioned, he was the one responsible for giving food and water to the pilgrims. This had been his charge when the sons of ‘Abd Munaf and those of ‘Abd Ad-Dar compromised on dividing the charges between them. Hashim was wealthy and honest. He was the first to offer the pilgrims sopped bread in broth. His first name was ‘Amr but he was called Hashim because he had been in the practice of crumbling bread (for the pilgrims). He was also the first man who started Quraish’s two journeys of summer and winter. It was reported that he went to Syria as a merchant. In Madinah, he married Salma — the daughter of ‘Amr from Bani ‘Adi bin An-Najjar. He spent some time with her in Madinah then he left for Syria again while she was pregnant. He died in Ghazza in Palestine in 497 A.D. Later, his wife gave birth to ‘Abdul-Muttalib and named him Shaiba for the white hair in his head , and brought him up in her father’s house in Madinah. None of his family in Makkah learned of his birth. Hashim had four sons; Asad, Abu Saifi, Nadla and ‘Abdul-Muttalib, and five daughters Ash-Shifa, Khalida, Da‘ifa, Ruqyah and Jannah.

2. ‘Abdulmuttalib: Daha önce bilindiği gibi, Haşim'in ölümünden sonra hacılara yiyecek ve su sağlama görevi, kardeşi Muttalib bin ‘Abd Münaf'a geçti (kendisi dürüst, cömert ve güvenilir biriydi). ‘Abdulmuttalib çocukluk çağına ulaştığında, amcası Muttalib onun durumunu duydu ve onu almak için Medine'ye gitti. Onu görünce gözleri yaşla doldu, yanakları üzerinden yaşlar süzüldü, onu kucakladı ve devesine bindirdi. Ancak çocuk, annesinin iznini almadan onunla Mekke'ye gitmekten çekindi. Muttalib, çocuğu kendisiyle birlikte Mekke'ye göndermesini annesinden istedi, ama o reddetti. Muttalib, “Oğlun babasının otoritesini yeniden kurmak ve Kutsal Ev'in yakınında yaşamak için Mekke'ye gidiyor” diyerek onu ikna etmeyi başardı. Mekke'de insanlar ‘Abdulmuttalib'i görünce şaşırdılar ve onu Muttalib'in kölesi sandılar. Muttalib, “Bu benim yeğenim, kardeşim Haşim'in oğlu” dedi. Çocuk Muttalib'in evinde büyüdü, ancak daha sonra Muttalib, Yemen'in Bardemen kentinde öldü. Bunun üzerine ‘Abdulmuttalib görevi devraldı; halkının itibarını korumayı başardı ve onurlu davranışlarıyla atalarını geride bıraktı. Bu da Mekke halkının derin sevgisini ve yüksek takdirini kazandırdı.

3. Al-Muttalib öldüğünde Nevfel, ‘Abdülmuttalib’in himayesindekileri elinden aldı. Bunun üzerine ‘Abdülmuttalib Kureyş’ten yardım istedi, ancak onlar ikisinden hiçbirine herhangi bir destek vermekten kaçındılar. Bunun üzerine dayılarına, Beni En-Neccâr’a (annesinin erkek kardeşlerine) yardıma gelmeleri için mektup yazdı. Dayısı Ebû Sa‘d bin ‘Adî (annesinin erkek kardeşi), seksen atlıyla Mekke’ye doğru yola çıkıp Mekke’deki Ebtah’a konakladı. ‘Abdülmuttalib adamları karşıladı ve evine gitmeye davet etti, ancak Ebû Sa‘d şöyle dedi: “Nevfel’le görüşmeden olmaz.” Nevfel’i, Kâbe’nin gölgesinde Kureyş’in bazı yaşlı ileri gelenleriyle otururken buldu. Ebû Sa‘d kılıcını çekti ve şöyle dedi: “Allah adına yemin ederim ki, yeğenime aldığını geri vermezsen, bu kılıçla seni öldürürüm.” Böylece Nevfel, gasbettiği şeyi geri vermek zorunda kaldı ve Kureyş’in ileri gelenleri onun sözlerine şahitlik etmek zorunda bırakıldı. Ebû Sa‘d daha sonra ‘Abdülmuttalib’in evine gitti, orada üç gece kaldı, umre yaptı ve Medine’ye geri döndü. Daha sonra Nevfel, Beni Hâşim’e karşı Beni ‘Abdüşşems bin ‘Abdimenaf ile ittifak kurdu. Huzâa kabilesi, Beni En-Neccâr’ın ‘Abdülmuttalib’e verdiği desteği görünce şöyle dediler: “O, sizin oğlunuz olduğu kadar bizim de oğlumuzdur. Onu desteklemek için bizim sizden daha fazla sebebimiz var.” ‘Abdimenaf’ın annesi de bunlardan biriydi. Onlar Dârü’n-Nedve’ye girdiler ve Beni ‘Abdüşşems ile Nevfel’e karşı Beni Hâşim ile ittifak kurdular. Bu ittifak, daha sonra Mekke’nin fethinin başlıca sebebi olacaktı. ‘Abdülmuttalib, hayatında iki önemli olaya tanık oldu: Zemzem kuyusunun kazılması ve Fil olayı.

3. When Al-Muttalib died, Nawfal usurped ‘Abdul-Muttalib of his charges, so the latter asked for help from Quraish but they abstained from extending any sort of support to either of them. Consequently, he wrote to his uncles of Bani An-Najjar (his mother’s brothers) to come to his aid. His uncle, Abu Sa‘d bin ‘Adi (his mother’s brother) marched to Makkah at the head of eighty horsemen and camped in Abtah in Makkah. ‘Abdul-Muttalib received the men and invited them to go to his house but Abu Sa‘d said: “Not before I meet Nawfal.” He found Nawfal sitting with some old men of Quraish in the shade of Al-Ka‘bah. Abu Sa‘d drew his sword and said: “I swear by Allâh that if you don’t restore to my nephew what you have taken, I will kill you with this sword.” Nawfal was thus forced to give up what he had usurped, and the notables of Quraish were made to witness to his words. Abu Sa‘d then went to ‘Abdul-Muttalib’s house where he stayed for three nights, made ‘Umra and left back for Madinah. Later on, Nawfal entered into alliance with Bani ‘Abd Shams bin ‘Abd Munaf against Bani Hashim. When Khuza‘a, a tribe, saw Bani An-Najjar’s support to ‘Abdul-Muttalib they said: “He is our son as he is yours. We have more reasons to support him than you.” ‘Abd Munaf’s mother was one of them. They went into An-Nadwa House and entered into alliance with Bani Hashim against Bani ‘Abd Shams and Nawfal. It was an alliance that was later to constitute the main reason for the conquest of Makkah. ‘Abdul-Muttalib witnessed two important events in his lifetime, namely digging Zamzam well and the Elephant raid.

4. ‘Abdullah: Hz. Muhammed ﷺ'in babası. Annesi, ‘Amr bin ‘A’idh bin ‘İmran bin Mahzum bin Yakzha bin Mürre'nin kızı Fatıma'dır. ‘Abdullah, ‘Abdülmuttalib'in oğulları arasında en zeki, en iffetli ve en çok sevileni idi. Aynı zamanda, Kâbe'ye kurban olarak kesilmek üzere fal oklarının işaret ettiği oğul da odur. ‘Abdülmuttalib'in on oğlu olup da büyüyüp olgunluk çağına ulaştıklarında, onlara gizli adağını açıkladı; onlar da sessizce ve itaatle buna razı oldular. Adlarını fal oklarına yazıp, en sevdikleri put Hubel'in bekçisine verdiler. Oklar karıştırılıp çekildi ve bir ok, kesilecek olanın ‘Abdullah olduğunu gösterdi. Bunun üzerine ‘Abdülmuttalib, oğlunu kesmek için elinde bir usturayla Kâbe'ye götürdü. Ancak Kureyş, Mahzum oymağından dayıları ve kardeşi Ebû Tâlib, onu bu niyetinden vazgeçirmeye çalıştılar. Sonra adağı konusunda onların görüşünü sordu. Onlar, nerede olduğunu anlamak için bir kâhine başvurmasını önerdiler. Kâhine, ‘Abdullah ile birlikte on deve için de fal oklarının çekilmesini emretti. Ok her seferinde ‘Abdullah'ı gösterirse, on deve daha ekleyerek kurayı tekrarlamasını ekledi. İşlem, develerin sayısı yüz olana kadar tekrarlandı. Bu noktada ok develeri gösterdi ve böylece oğlunun yerine hepsi kesildi (Hubel'in hoşnutluğu için). Kesilen develer, insan ya da hayvan, kim isterse yemesi için bırakıldı.

4. ‘Abdullah: The father of Prophet Muhammad (Peace be upon him). His mother was Fatimah, daughter of ‘Amr bin ‘A’idh bin ‘Imran bin Makhzum bin Yaqdha bin Murra. ‘Abdullah was the smartest of ‘Abdul-Muttalib’s sons, the chastest and the most loved. He was also the son whom the divination arrows pointed at to be slaughtered as a sacrifice to Al-Ka‘bah. When ‘Abdul-Muttalib had ten sons and they reached maturity, he divulged to them his secret vow in which they silently and obediently acquiesced. Their names were written on divination arrows and given to the guardian of their most beloved goddess, Hubal. The arrows were shuffled and drawn. An arrow showed that it was ‘Abdullah to be sacrificed. ‘Abdul-Muttalib then took the boy to Al-Ka‘bah with a razor to slaughter the boy. Quraish, his uncles from Makhzum tribe and his brother Abu Talib, however, tried to dissuade him from consummating his purpose. He then sought their advice as regards his vow. They suggested that he summon a she-diviner to judge whereabout. She ordered that the divination arrows should be drawn with respect to ‘Abdullah as well as ten camels. She added that drawing the lots should be repeated with ten more camels every time the arrow showed ‘Abdullah. The operation was thus repeated until the number of the camels amounted to one hundred. At this point the arrow showed the camels, consequently they were all slaughtered (to the satisfaction of Hubal) instead of his son. The slaughtered camels were left for anyone to eat from, human or animal.

Bu olay, Arabistan'da genellikle kabul edilen diyet miktarında bir değişikliğe yol açtı. Bu miktar önceden on deve iken, olaydan sonra yüz deveye çıkarıldı. Daha sonra İslam da bunu onayladı. Yukarıdaki konuyla yakından ilgili başka bir husus, Peygamber ﷺ'in bir keresinde şöyle buyurduğu yönündedir: