Hz. Muhammed (ﷺ), Peygamberlerin Efendisi, Mekke'de Beni Haşim sokağında, Fil Olayı'nın yılında, Rebiu'l-Evvel ayının dokuzuncu günü, pazartesi sabahı doğdu; bu, Kisra (Hüsrev Nûşirevân) saltanatının kırkıncı yılına denk gelir. Âlim Muhammed Süleyman el-Mansurpuri ile astrolog Mahmud Paşa'ya göre bu tarih, miladi 571 yılının Nisan ayının yirmi veya yirmi ikisine tekabül eder. İbn Sa'd, Muhammed'in annesinin şöyle dediğini rivayet etmiştir: "Onu doğurduğumda, tenasül uzvumdan çıkan ve Suriye'nin saraylarını aydınlatan bir nur vardı." Ahmed de Arbâd bin Sâriye'den buna benzer bir rivayette bulunmuştur.

Muhammad (Peace be upon him), the Master of Prophets, was born in Bani Hashim lane in Makkah on Monday morning, the ninth of Rabi‘ Al-Awwal, the same year of the Elephant Event, and forty years of the reign of Kisra (Khosru Nushirwan), i.e. the twentieth or twenty-second of April, 571 A.D., according to the scholar Muhammad Sulaimân Al-Mansourpuri, and the astrologer Mahmûd Pasha. Ibn Sa‘d reported that Muhammad’s mother said: “When he was born, there was a light that issued out of my pudendum and lit the palaces of Syria.” Ahmad reported on the authority of ‘Arbadh bin Sariya something similar to this.

Ancak doğumunu öncelemiş olduğu rivayet edilen önemli olaylar, tartışmalı olmakla birlikte, şöyle anlatılmaktadır: Kisra'nın sarayının on dört balkonu çatlayıp yıkıldı, Mecusilerin kutsal ateşi söndü ve Sava Gölü kıyısındaki bazı kiliseler çöküp battı.

It was but controversially reported that significant precursors accompanied his birth: fourteen galleries of Kisra’s palace cracked and rolled down, the Magians’ sacred fire died down and some churches on Lake Sawa sank down and collapsed.

Annesi hemen birini gönderip büyükbabası Abdulmuttalib'i bu mutlu olay hakkında bilgilendirdi. Abdulmuttalib sevinçle yanına geldi, onu kucağına alıp Kâbe'ye götürdü, Allah'a dua etti ve O'na şükretti. Abdulmuttalib bebeğe, o dönemde Araplar arasında henüz yaygın olmayan Muhammed adını verdi. Arapların âdetine uygun olarak onu yedinci gününde sünnet ettirdi.

His mother immediately sent someone to inform his grandfather ‘Abdul-Muttalib of the happy event. Happily he came to her, carried him to Al-Ka‘bah, prayed to Allâh and thanked Him. ‘Abdul-Muttalib called the baby Muhammad, a name not then common among the Arabs. He circumcised him on his seventh day as was the custom of the Arabs.

Onun annesinden sonra ona ilk süt emziren kadın, Ebu Leheb'in cariyesi Süveybe'ydi; oğlu Mesrûh ile birlikte. Daha önce Hamza bin Abdulmuttalib'i, sonra da Ebu Seleme bin Abdulesed el-Mahzûmî'yi emzirmişti.

The first woman who suckled him after his mother was Thuyebah, the concubine of Abu Lahab, with her son, Masrouh. She had suckled Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib before and later Abu Salamah bin ‘Abd Al-Asad Al-Makhzumi.

Şehirlerde yaşayan Arapların genel âdeti, çocuklarını bedevi sütannelere vermekti. Böylece çocuklar çölün özgür ve sağlıklı ortamında büyür, sağlam bir bünyeye sahip olur ve dillerinin ve davranışlarının saflığını bedevilerden öğrenirlerdi. Bedeviler, dillerindeki arılık ve yerleşik toplumlarda sıkça görülen kötü alışkanlıklardan uzak olmalarıyla tanınırlardı.

It was the general custom of the Arabs living in towns to send their children away to bedouin wet nurses so that they might grow up in the free and healthy surroundings of the desert whereby they would develop a robust frame and acquire the pure speech and manners of the bedouins, who were noted both for chastity of their language and for being free from those vices which usually develop in sedentary societies.

Peygamber (ﷺ) daha sonra Beni Sa‘d bin Bekr'den Halîme bint Ebî Züeyb'e emanet edildi. Kocası, aynı kabileden olan Hâris bin ‘Abdül‘Uzzâ'dır ve künyesi Ebû Kebşe'dir. Muhammed (ﷺ)'in birkaç süt kardeşi vardı: ‘Abdullah bin el-Hâris, Uneyse bint el-Hâris, Hüzâfe ya da Cüzâme bint el-Hâris (eş-Şeymâ' olarak bilinen) ve Peygamber'i (ﷺ) emziren, ayrıca Peygamber'in (ﷺ) amcaoğlu Ebû Süfyân bin el-Hâris bin ‘Abdilmuttalib'i de emziren kişi. Peygamber'in (ﷺ) amcası Hamza bin ‘Abdilmuttalib de, Peygamber'i (ﷺ) emzirmiş olan Süveybe ve Halîme es-Sa‘diyye adlı aynı iki sütanne tarafından emzirilmiştir. Rivayetler, küçük Muhammed (ﷺ) Halîme'nin bakımında yaşarken, Halîme'nin ve bütün hanesinin art arda gelen bereket ve talihli olaylarla nasıl lütufa mazhar olduğunu hoş bir dille anlatır. İbn İshâk, Halîme'nin şöyle rivayet ettiğini nakleder: Kocası ve emzirilecek küçük bir bebekle birlikte, kendi kabilesinden bazı kadınlarla birlikte emzirecek çocuk aramak üzere köyünden yola çıkmışlardı. Halîme şöyle demiştir:

The Prophet (Peace be upon him) was later entrusted to Haleemah bint Abi Dhuaib from Bani Sa‘d bin Bakr. Her husband was Al-Harith bin ‘Abdul ‘Uzza called Abi Kabshah, from the same tribe. Muhammad(Peace be upon him) had several foster brothers and sisters, ‘Abdullah bin Al-Harith, Aneesah bint Al-Harith, Hudhafah or Judhamah bint Al-Harith (known as Ash-Shayma’), and she used to nurse the Prophet (Peace be upon him) and Abu Sufyan bin Al-Harith bin ‘Abdul-Muttalib, the Prophet’s cousin. Hamzah bin ‘Abdul-Muttalib, the Prophet’s uncle, was suckled by the same two wet nurses, Thuyeba and Haleemah As-Sa‘diyah, who suckled the Prophet (Peace be upon him). Traditions delightfully relate how Haleemah and the whole of her household were favoured by successive strokes of good fortune while the baby Muhammad (Peace be upon him) lived under her care. Ibn Ishaq states that Haleemah narrated that she along with her husband and a suckling babe, set out from her village in the company of some women of her clan in quest of children to suckle. She said:

Bu olaydan sonra Halime, çocuk hakkında endişelendi ve onu annesine geri getirdi; altı yaşına kadar annesinin yanında kaldı.

After this event, Haleemah was worried about the boy and returned him to his mother with whom he stayed until he was six.

Merhum eşinin anısına saygısı gereği Amine, onun kabrini Yesrib'de (Medine'de) ziyaret etmeye karar verdi. Yetim oğluyla, hizmetçisi Ümmü Eymen ve kayınpederi Abdülmuttalib ile birlikte 500 kilometrelik bir yolculuğa çıktı. Orada bir ay kaldı, ardından Mekke'ye dönmek üzere yola koyuldu. Yolda ağır bir hastalığa yakalandı ve Mekke ile Medine arasındaki yol üzerinde bulunan Ebva'da vefat etti.

In respect of the memory of her late husband, Amina decided to visit his grave in Yathrib (Madinah). She set out to cover a journey of 500 kilometers with her orphan boy, woman servant Umm Ayman and her father-in-law ‘Abdul-Muttalib. She spent a month there and then took her way back to Makkah. On the way, she had a severe illness and died in Abwa on the road between Makkah and Madinah.

‘Abdulmuttalib, çocuğu Mekke'ye getirdi. Yetim torunu için sıcak duygular besliyordu; yakın zamanda yaşanan felaket (annesinin ölümü), geçmişin acılarına bir yenisini daha ekledi. ‘Abdulmuttalib, torununa kendi çocuklarına olduğundan daha fazla şefkat gösteriyordu. Çocuğu asla yalnızlığın kurbanı olarak bırakmadı, her zaman onu kendi çocuklarına tercih etti. İbn Hişâm şöyle rivayet etti: ‘Abdulmuttalib için Kâbe'nin gölgesinde bir minder serilirdi. Çocukları, babalarına saygı göstermek için bu minderin etrafında otururlardı; ama Muhammed ﷺ o minderin üzerine otururdu. Amcaları onu geri çekmeye kalkardı, ama ‘Abdulmuttalib orada bulunursa şöyle derdi: “Torunumu bırakın. Allah'a yemin ederim ki bu çocuk önemli bir makama erişecek.” Çocuğu kendi minderine oturtur, sırtını okşar ve çocuğun yaptığı her şeyden hep memnun kalırdı.

‘Abdul-Muttalib brought the boy to Makkah. He had warm passions towards the boy, his orphan grandson, whose recent disaster (his mother’s death) added more to the pains of the past. ‘Abdul-Muttalib was more passionate with his grandson than with his own children. He never left the boy a prey to loneliness, but always preferred him to his own kids. Ibn Hisham reported: A mattress was put in the shade of Al-Ka‘bah for ‘Abdul-Muttalib. His children used to sit around that mattress in honour to their father, but Muhammad (Peace be upon him) used to sit on it. His uncles would take him back, but if ‘Abdul-Muttalib was present, he would say: “Leave my grandson. I swear by Allâh that this boy will hold a significant position.” He used to seat the boy on his mattress, pat his back and was always pleased with what the boy did.

Muhammed ﷺ sekiz yaşında, iki ay ve on günlükken, dedesi ‘Abdulmuttalib Mekke'de vefat etti. Artık Peygamber ﷺ'in bakımı, babasının kardeşi olan amcası Ebu Talib'e geçti.

When Muhammad (Peace be upon him) was eight years, two months and ten days old, his grandfather ‘Abdul-Muttalib passed away in Makkah. The charge of the Prophet (Peace be upon him) was now passed on to his uncle Abu Talib, who was the brother of the Prophet’s father.

Ebu Talib, yeğeninin bakımını en güzel şekilde üstlendi. Onu kendi çocuklarının yanına yerleştirdi ve onlara tercih etti. Çocuğu büyük bir saygı ve yüksek bir değerle ayrı tuttu. Ebu Talib, kırk yıl boyunca yeğenini değer vererek ve ona mümkün olan her türlü koruma ve destek sağlayarak yanında kaldı. Diğer insanlarla olan ilişkileri, onların Peygamber ﷺ'e gösterdikleri muameleye göre belirlendi. İbn Asakir, Calhame bin Arfuta'dan rivayet etmiştir ki şöyle dedi: "Kuraklık yılında Mekke'ye geldim. Kureyşliler, 'Ey Ebu Talib, vadi yapraksız kaldı ve çocuklar aç, gel de yağmur için dua edelim' dediler. Ebu Talib, güneş gibi güzel bir çocukla birlikte Kabe'ye gitti ve başının üzerinde siyah bir bulut vardı. Ebu Talib ve çocuk Kabe'nin duvarının yanında durup yağmur için dua ettiler. Hemen her yönden bulutlar toplandı ve şehirde ve kırsalda kaynakların akmasına ve bitkilerin büyümesine neden olacak şekilde şiddetli yağmur yağdı."

Allah'ın Elçisi (ﷺ) on iki yaşındayken, amcası Ebu Talib ile birlikte ticaret yolculuğuyla Suriye'ye gitti. Busra'ya (Roma egemenliği altında, Havran yakınlarında Suriye'nin bir parçası olan yer) vardıklarında, Bahira adında bir rahiple karşılaştılar (gerçek adı Georges idi). Rahip büyük bir nezaket gösterdi ve onları cömertçe ağırladı. Daha önce onları kabul edip ağırlama alışkanlığı yoktu. Peygamber (ﷺ) onu hemen tanıdı ve elini tutarak şöyle dedi: "Bu, bütün insanların efendisidir. Allah, onu bütün varlıklara rahmet olacak bir mesajla gönderecektir." Ebu Talib, "Bunu nereden biliyorsun?" diye sordu. Rahip şöyle cevap verdi: "Siz 'Akabe' yönünden gögöründüğünüzde, bütün taşlar ve ağaçlar secdeye kapandı; bunu yalnızca bir peygamber için yaparlar. Onu ayrıca omzunun altındaki, elma gibi duran peygamberlik mührüyle de tanıyabilirim. Bunu kitaplarımızdan öğrendik." Ayrıca Ebu Talib'den, Yahudilerden korktuğu için çocuğu Mekke'ye geri göndermesini ve Suriye'ye götürmemesini istedi. Ebu Talib sözünü dinledi ve onu bazı hizmetkârlarıyla birlikte Mekke'ye geri gönderdi.

When the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was twelve years old, he went with his uncle Abu Talib on a business journey to Syria. When they reached Busra (which was a part of Syria, in the vicinity of Howran under the Roman domain) they met a monk called Bahira (his real name was Georges), who showed great kindness, and entertained them lavishly. He had never been in the habit of receiving or entertaining them before. He readily enough recognized the Prophet (Peace be upon him) and said while taking his hand: “This is the master of all humans. Allâh will send him with a Message which will be a mercy to all beings.” Abu Talib asked: “How do you know that?” He replied: “When you appeared from the direction of ‘Aqabah, all stones and trees prostrated themselves, which they never do except for a Prophet. I can recognize him also by the seal of Prophethood which is below his shoulder, like an apple. We have got to learn this from our books.” He also asked Abu Talib to send the boy back to Makkah and not to take him to Syria for fear of the Jews. Abu Talib obeyed and sent him back to Makkah with some of his men servants.

Muhammed (sallallahu aleyhi ve sellem) on beş yaşına henüz ulaşmışken, Kureyş ve Benî Kinâne bir tarafta, Kays Aylân kabilesi diğer tarafta olmak üzere, bir dizi yıl boyunca değişen başarılarla ve önemli miktarda insan kaybıyla süren "Fücâr" savaşları patlak verdi. Bu savaşlara bu adın verilmesinin nedeni, dokunulmaz olanların dokunulabilir hale getirilmesi ve haram aylarının da bu ihlale dahil edilmesidir. Harb bin Ümeyye, seçkin konumu ve soylu soyu nedeniyle Kureyş ve müttefiklerinin lideri olmuştu. Bu savaşlardan birinde Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) amcalarına hizmet etti ancak düşmanlarına karşı silah kaldırmadı. Çabaları, düşmanın atıldığı okları toplayıp amcalarına vermekle sınırlı kaldı.

Muhammad (Peace be upon him) was hardly fifteen when the ‘sacrilegious’ wars — which continued with varying fortunes and considerable loss of human life for a number of years — broke out between Quraish and Banu Kinana on the one side and Qais ‘Ailan tribe on the other. It was thus called because the inviolables were made violable, the prohibited months being included. Harb bin Omaiyah, on account of his outstanding position and honourable descent, used to be the leader of Quraish and their allies. In one of those battles, the Prophet (Peace be upon him) attended on his uncles but did not raise arms against their opponents. His efforts were confined to picking up the arrows of the enemy as they fell, and handing them over to his uncles.

Bu savaşların sona ermesi ve barışın yeniden sağlanmasının ardından, insanlar Mekke'de zulmü ve haksızlığı bastırmak, güçsüzlerin ve yoksulların haklarını korumak amacıyla bir birlik kurma ihtiyacı hissettiler. Bu maddelerin sağlanmasını amaçlayan bir ittifak kurmak üzere, Benî Haşim, Benî Muttalib, Esed bin Abdüluzzâ, Zehre bin Kilâb ve Teym bin Mürre temsilcileri, saygın yaşlı bir adam olan Abdullah bin Cad'an et-Teymî'nin evinde bir araya çağrıldılar. Allah Resûlü ﷺ, peygamberlik göreviyle onurlandırılmasından kısa bir süre sonra bu birliğe şahit oldu ve onun hakkında çok olumlu sözlerle şunu söyledi: "Abdullah bin Cad'an'ın evinde bir birliğe şahit oldum. Bana, sürü sürü develerden daha cazip geldi. İslam döneminde bile, böyle bir toplantıya davet edilsem olumlu karşılık verirdim."

At the conclusion of these wars, when peace was restored, people felt the need for forming confederacy at Makkah for suppressing violence and injustice, and vindicating the rights of the weak and the destitute. Representatives of Banu Hashim, Banu Al-Muttalib, Asad bin ‘Abd Al-‘Uzza, Zahrah bin Kilab and Taim bin Murra were called to meet in the habitation of an honourable elderly man called ‘Abdullah bin Jada‘an At-Taimy to enter into a confederacy that would provide for the above-mentioned items. The Messenger of Allâh (Peace be upon him) shortly after he had been honoured with the ministry of Prophethood, witnessed this league and commented on it, with very positive words: “I witnessed a confederacy in the house of ‘Abdullah bin Jada‘an. It was more appealing to me than herds of cattle. Even now in the period of Islam I would respond positively to attending such a meeting if I were invited.".

Aslında bu ittifakın ruhu ve burada yapılan görüşmelerin seyri, cahiliye dönemindeki kabile asabiyetinden tamamen farklı bir yönelişi gösteriyordu. Bu ittifakın kurulmasına yol açan olaya göre, Zubeyd kabilesinden bir adam tüccar olarak Mekke'ye gelmiş ve bazı mallarını Âs bin Vâil es-Sehmî'ye satmıştı. Âs, bir yolunu bulup mallarının parasını ödememeye çalışmıştı. Satıcı, Kureyş'in farklı kabilelerinden yardım istemiş, ancak onlar samimi yalvarışlarına kulak asmamışlardı. Bunun üzerine bir dağın tepesine çıkmış ve haksızlığa uğradığını anlatan şikâyet şiirlerini yüksek sesle okumaya başlamıştı. Bunu duyan Zübeyr bin Abdulmuttalib olayla ilgilenmiş ve konuyu araştırmıştı. Sonuçta, adı geçen ittifakın tarafları toplanarak Zubeyd'li adamın parasını Âs bin Vâil'den almayı başarmışlardı.

In fact, the spirit of this confederacy and the course of deliberations therein marked a complete departure from the pre-Islamic tribal-pride. The story that led to its convention says that a man from Zubaid clan came as a merchant to Makkah where he sold some commodities to Al-‘As bin Wail As-Sahmy. The latter by hook or by crook tried to evade paying for the goods. The salesman sought help from the different clans in Quraish but they paid no heed to his earnest pleas. He then resorted to a mountain top and began, at the top of his voice, to recite verses of complaint giving account of the injustices he sustained. Az-Zubair bin ‘Abdul-Muttalib heard of him and made inquiries into the matter. Consequently, the parties to the aforesaid confederacy convened their meeting and managed to force Az-Zubaidy’s money out of Al-‘As bin Wa’il.

Muhammed ﷺ, genç yaşlarında belirli bir işi yoktu; ancak Benî Sa‘d için ve Mekke'de çoban olarak çalıştığı rivayet edilmiştir. Yirmi beş yaşında iken Hatice'nin (Allah ondan razı olsun) tüccarı olarak Suriye'ye gitti. İbn İshak, Huveylid'in kızı Hatice'nin büyük bir şeref ve servet sahibi, iş dünyasında başarılı bir kadın olduğunu rivayet etmiştir. Kârın belirli bir yüzdesi karşılığında işlerini yürütmesi için erkekleri çalıştırırdı. Kureyş halkı çoğunlukla tüccardı; bu yüzden Hatice'ye Muhammed ﷺ'in doğru sözlülüğü, büyük dürüstlüğü ve güzel ahlakı haber verildiğinde onu yanına çağırdı. Ona, Suriye'ye gidip işini yapması için para teklif etti ve diğerlerine verdiğinden daha yüksek bir oran vaat etti. Ayrıca hizmetkârı Meysere'yi de onunla birlikte gönderecekti. Muhammed ﷺ kabul etti ve ticaret için hizmetkârıyla birlikte Suriye'ye gitti.

Muhammad (Peace be upon him), had no particular job at his early youth, but it was reported that he worked as a shepherd for Bani Sa‘d and in Makkah. At the age of 25, he went to Syria as a merchant for Khadijah (May Allah be pleased with her) Ibn Ishaq reported that Khadijah, daughter of Khwailid was a business-woman of great honour and fortune. She used to employ men to do her business for a certain percentage of the profits. Quraish people were mostly tradespeople, so when Khadijah was informed of Muhammad (Peace be upon him), his truthful words, great honesty and kind manners, she sent for him. She offered him money to go to Syria and do her business, and she would give him a higher rate than the others. She would also send her hireling, Maisarah, with him. He agreed and went with her servant to Syria for trade.

Peygamberimiz Mekke'ye döndüğünde Hatice, parasında eskisinden daha fazla kâr ve bereket olduğunu fark etti. Hizmetkârı da ona Muhammed ﷺ'in güzel ahlakını, dürüstlüğünü, derin düşüncesini, samimiyetini ve imanını anlattı. Hedefine ulaştığını anladı. Birçok seçkin adam onunla evlenmek için teklifte bulunmuştu, ancak o bu isteklerini her seferinde reddetmişti. Dileğini Maniya'nın kızı olan arkadaşı Nefise'ye açtı; Nefise hemen Muhammed ﷺ'in yanına gidip ona bu müjdeyi verdi. Muhammed ﷺ kabul etti ve amcalarından Hatice'nin amcasıyla bu konuyu görüşmelerini istedi. Ardından evlendiler. Nikâh akdine Benî Hâşim ve Mudar'ın ileri gelenleri şahitlik etti. Bu, Peygamberimiz ﷺ'in Suriye'den dönüşünden sonra gerçekleşti. Hatice ona mehir olarak yirmi deve verdi. O sırada kırk yaşındaydı ve soy, servet ve akıl bakımından kavmi içinde en iyi kadın sayılıyordu. Allah'ın Resulü ﷺ'in evlendiği ilk kadın oydu. Hatice vefat edinceye kadar ondan başka hiçbir kadınla evlenmedi.

When he returned to Makkah, Khadijah noticed, in her money, more profits and blessings than she used to. Her hireling also told her of Muhammad’s good manners, honesty, deep thought, sincerity and faith. She realized that she homed at her target. Many prominent men had asked for her hand in marriage but she always spurned their advances. She disclosed her wish to her friend Nafisa, daughter of Maniya, who immediately went to Muhammad (Peace be upon him) and broke the good news to him. He agreed and requested his uncles to go to Khadijah’s uncle and talk on this issue. Subsequently, they were married. The marriage contract was witnessed by Bani Hashim and the heads of Mudar. This took place after the Prophet’s return from Syria. He gave her twenty camels as dowry. She was, then, forty years old and was considered as the best woman of her folk in lineage, fortune and wisdom. She was the first woman whom the Messenger of Allâh (Peace be upon him) married. He did not get married to any other until she had died.

Hatice, İbrahim dışındaki bütün çocuklarını doğurdu: el-Kāsım, Zeyneb, Rukayye, Ümmü Gülsüm, Fatıma ve Taiyib ve Tahir lakaplarıyla anılan Abdullah. Bütün erkek çocukları çocukluklarında vefat etti; Fatıma dışındaki bütün kızları ise hayatı boyunca vefat etti. Fatıma, babasının vefatından altı ay sonra vefat etti. Bütün kızları İslam'a şahit oldu, onu kabul etti ve Medine'ye hicret etti.

Khadijah bore all his children, except Ibrahim: Al-Qasim, Zainab, Ruqaiyah, Umm Kulthum, Fatimah and ‘Abdullah who was called Taiyib and Tahir. All his sons died in their childhood and all the daughters except Fatimah died during his lifetime. Fatimah died six months after his death. All his daughters witnessed Islam, embraced it, and emigrated to Madinah.

Peygamber Efendimiz ﷺ otuz beş yaşındayken Kureyş, Kâbe'yi yeniden inşa etmeye başladı. Bunun sebebi, İsmail'in zamanından kalma, beyaz taşlardan yapılmış, yüksekliği altı metre otuz santimetreyi geçmeyen alçak bir bina olmasıydı. Ayrıca çatısız olduğu için hırsızlar içindeki hazinelere kolayca ulaşabiliyordu. Yapının çok eski olması sebebiyle doğa koşullarının aşındırıcı etkilerine de maruz kalmış, duvarları zayıflayıp çatlamıştı. Peygamberlik'ten beş yıl önce Mekke'de, Kâbe'ye doğru akıp neredeyse onu yıkacak büyük bir sel oldu. Kureyş, Kâbe'nin kutsallığını ve konumunu korumak için onu yeniden inşa etmek zorunda kaldı. Kureyş ileri gelenleri, Kâbe'nin yeniden inşasında yalnızca helal parayı kullanmaya karar verdi; bu yüzden fuhuş, faiz veya haksız yollarla elde edilen hiçbir para kabul edilmedi. Başlangıçta duvarı yıkmaya cesaret edemediler, ancak Velîd bin Muğîre el-Mahzûmî işe başladı. Ona bir zarar gelmediğini gören diğerleri de, İbrahim'in temelinin ortaya çıkmasına kadar duvarların yıkılmasına katıldı. Duvarları yeniden örmeye başladıklarında işi kabileler arasında paylaştırdılar; her kabile yapının bir bölümünden sorumlu oldu. Kabileler taş topladı ve işe başladı. Taşları yerleştiren kişi, Bakum adında Romalı bir ustaydı. İşler, kutsal Hacerü'l-Esved'in yerine konulacağı zamana kadar uyum içinde sürdü. Sonra ileri gelenler arasında, taşı yerine koyma şerefini kazanmak için her biri çekişerek dört beş gün süren bir anlaşmazlık çıktı. Hançerler çekilmek üzereydi ve büyük bir kan dökülmesi yakın görünüyordu. Neyse ki, ileri gelenlerin en yaşlısı Ebû Ümeyye bin Muğîre el-Mahzûmî, herkesin kabul ettiği bir öneride bulundu: "Mescid-i Haram'a ilk giren kişi, bu konuda karar versin." Allah'ın takdiri böyle oldu ki, ilk olarak mescide giren kişi Allah'ın Resulü ﷺ oldu. Onu görünce oradaki herkes bir ağızdan şöyle haykırdı: "El-Emin geldi. Onun vereceği hükme razıyız." Sakin ve kendine hâkim olan Muhammed ﷺ bu görevi üstlendi ve hepsini memnun edecek bir çözüm düşündü. Bir pelerin istedi, onu yere serdi ve taşı ortasına koydu. Sonra aralarındaki farklı kabilelerin temsilcilerinden taşı birlikte kaldırmalarını istedi. Taş uygun yere ulaştığında Muhammed ﷺ onu kendi elleriyle yerine koydu. Böylece çok gergin bir durum yatıştı ve büyük bir tehlike Peygamber ﷺ'in hikmeti sayesinde önlendi.

When the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was thirty five, Quraish started rebuilding Al-Ka‘bah. That was because it was a low building of white stones no more than 6.30 metres high, from the days of Ishmael. It was also roofless and that gave the thieves easy access to its treasures inside. It was also exposed to the wearing factors of nature — because it was built a long time ago — that weakened and cracked its walls. Five years before Prophethood, there was a great flood in Makkah that swept towards Al-Ka‘bah and almost demolished it. Quraish was obliged to rebuild it to safeguard its holiness and position. The chiefs of Quraish decided to use only licit money in rebuilding Al-Ka‘bah, so all money that derived from harlotry, usury or unjust practices was excluded. They were, at first, too awed to knock down the wall, but Al-Waleed bin Al-Mugheerah Al-Mukhzumi started the work. Seeing that no harm had happened to him, the others participated in demolishing the walls until they reached the basis laid by Abraham. When they started rebuilding its walls, they divided the work among the tribes. Each tribe was responsible for rebuilding a part of it. The tribes collected stones and startwork. The man who laid the stones was a Roman mason called Baqum. The work went on in harmony till the time came to put the sacred Black Stone in its proper place. Then strife broke out among the chiefs, and lasted for four or five days, each contesting for the honour of placing the stone in its position. Daggers were on the point of being drawn and great bloodshed seemed imminent. Luckily, the oldest among the chiefs Abu Omaiyah bin Mugheerah Al-Makhzumi made a proposal which was accepted by all. He said: “Let him, who enters the Sanctuary first of all, decide on the point.” It was then Allâh’s Will that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) should be the first to enter the Mosque. On seeing him, all the people on the scene, cried with one voice: “Al-Ameen (the trustworthy) has come. We are content to abide by his decision.” Calm and self-possessed, Muhammad (Peace be upon him) received the commission and at once resolved upon an expedient which was to conciliate them all. He asked for a mantle which he spread on the ground and placed the stone in its centre. He then asked the representatives of the different clans among them, to lift the stone all together. When it had reached the proper place, Muhammad (Peace be upon him) laid it in the proper position with his own hands. This is how a very tense situation was eased and a grave danger averted by the wisdom of the Prophet (Peace be upon him).

Hz. Muhammed ﷺ, gençliğinde sosyal açıdan en güzel niteliklerin bir araya gelmiş hâliydi. Ağır ve ölçülü bir akla, kusursuz bir basiret sahibine yaraşır bir örnek insandı. Zekâ, özgün düşünce ve doğru hedeflere götüren yolları isabetle seçme yeteneğiyle donatılmıştı. Uzun süren sessizliği, onun tefekküre dalma alışkanlığına ve hakikati derinlemesine araştırmasına olumlu yönde yardımcı oldu. Canlı zihni ve temiz tabiatı, hayat tarzlarını ve insanları, hem bireysel hem toplumsal olarak kavrayıp özümsemesinde faydalı bir rol oynadı. Batıl inanç uygulamalarından uzak durdu, ama yapıcı ve faydalı işlere aktif olarak katıldı; aksi hâlde kendini adadığı yalnızlığa çekilirdi. Şarap içmekten, taş sunaklarda kesilmiş etten yemekten ve putperest bayramlara katılmaktan kendini uzak tuttu. Putlara son derece nefret ve tiksinti duydu. Birinin Lât ve Uzzâ adına yemin etmesine asla katlanamazdı. Şüphesiz Allah'ın koruması onu her türlü çirkin ve kötü uygulamadan uzak tuttu. Dünya zevklerinden yararlanma içgüdüsüne uymaya ya da saygın olmayan bazı geleneklere tâbi olmaya çalıştığında bile, Allah'ın koruması bu yolda her sapmayı engelledi. İbnü'l-Esîr, Muhammed ﷺ'in şöyle dediğini rivayet eder: "Kavmimin yaptığı şeyleri yapmaya yalnızca iki kez teşebbüs ettim. Her seferinde Allah araya girdi ve beni bundan alıkoydu; bir daha da asla yapmadım. Bir keresinde, Mekke'nin yukarı kesiminde bulunduğumuz sırada, koyunlarıma bakması için yanımdaki çobana, 'Koyunlarıma sen bak' dedim. Ben de gençlerin yaptığı gibi eğlenmek için Mekke'ye inmek istedim. Mekke'nin ilk evine vardığımda bir çalgı sesi duydum. İçeri girip, 'Bu nedir?' diye sordum. Biri, 'Bu bir düğün eğlencesi' diye cevap verdi. Oturup dinledim, ama kısa süre sonra derin bir uykuya daldım. Güneşin sıcaklığı beni uyandırdı. Yanındaki çobanın yanına döndüm ve başıma gelenleri ona anlattım. Bir daha asla böyle bir şey denemedim."

Prophet Muhammad (Peace be upon him) was, in his youth, a combination of the best social attributes. He was an exemplary man of weighty mind and faultless insight. He was favoured with intelligence, originality of thought and accurate choice of the means leading to accurate goals. His long silence helped favourably in his habit of meditation and deep investigation into the truth. His vivid mind and pure nature were helpfully instrumental in assimilating and comprehending ways of life and people, individual and community-wise. He shunned superstitious practices but took an active part in constructive and useful dealings, otherwise, he would have recourse to his self-consecrated solitude. He kept himself aloof from drinking wine, eating meat slaughtered on stone altars, or attending idolatrous festivals. He held the idols in extreme aversion and most abhorrence. He could never tolerate someone swearing by Al-Lat and Al-‘Uzza. Allâh’s providence, no doubts, detached him from all abominable or evil practices. Even when he tried to obey his instinct to enjoy some life pleasures or follow some irrespectable traditions, Allâh’s providence intervened to curb any lapse in this course. Ibn Al-Atheer reported Muhammad (Peace be upon him) as saying: “I have never tried to do what my people do except for two times. Every time Allâh intervened and checked me from doing so and I never did that again. Once I told my fellow-shepherd to take care of my sheep when we were in the upper part of Makkah. I wanted to go down to Makkah and entertain myself as the young men did. I went down to the first house of Makkah where I heard music. I entered and asked: ‘What is this?’ Someone answered: ‘It is a wedding party.’ I sat down and listened but soon went into deep sleep. I was awakened by the heat of the sun. I went back to my fellow-shepherd and told him of what had happened to me. I have never tried it again.”.