"Ve en yakın akrabanı uyar." [26:214]

"And warn your tribe [O Muhammad (Peace be upon him) ] of near kindred." [26:214].

Bu konuda inen ilk ayet budur. Şuarâ Sûresi'nde yer almaktadır (Sure 26 - Şairler) ve Musa (Aleyhisselam)'ın peygamberliğinin ilk günlerinden başlayarak, İsrailoğulları ile birlikte yaptığı hicreti, Firavun ve kavminden kaçışlarını ve Firavun ile ordularının boğulmasını anlatır. Bu sure aslında Musa (Aleyhisselam)'ın Firavun ile mücadelesinde ve kavmini Allah'a çağırma görevinde geçtiği farklı aşamaları anlatmaktadır. Ayrıca Peygamberleri yalanlayanların sonlarının ne kadar korkunç olacağını anlatan kıssaları da içerir: Nuh kavmi, Âd, Semûd, İbrahim, Lût ve Eyke halkı (Ağaç Arkadaşları). (Eyke adı verilen bir ağacı ibadet eden bir topluluktur.)

This was the first verse to be revealed in this concern. It is included in Sûrah Ash-Shu'arâ (Chapter 26 - The Poets) which relates the story of Moses (Peace be upon him) from his early days of Prophethood going through his migration with the Children of Israel, their escape from the Pharaoh and his folk, and the drowning Pharaoh and his hosts. This Chapter in fact narrates the different stages that Moses (Peace be upon him) passed through in his struggle with Pharaoh and the mission of calling his people unto Allâh. Moreover, it includes stories that speak about the terrible end in store for those who belied the Messengers such as the people of Noah, 'Ad, Thamud, Abraham, Lout and Ahlul-Aikah (Companions of the Wood). (A group of people who used to worship a tree called Aikah).

Kronolojik olarak bu Sure, Mekke'nin orta döneme aittir; bu dönemde Peygamberlik nuru, putperest Mekke'nin kültürel ortamıyla temas ederek Mekkelileri en kibirli halleriyle sınamaktaydı. Bu Surenin özünde ilettiği mesaj kısaca şudur: "Hak yenilmezdir. Peygamberlik ruhu Mekke'ye geldiğinde kötülüğün yandaşları onu direnişle karşıladı; ancak hak, batılın aksine kalıcıdır, batıl ise şüphesiz yok olup gidicidir."

Chronologically, this Chapter belongs to the middle Makkan period, when the contact of the light of Prophecy with the cultural milieu of pagan Makkah was testing the Makkans in their most arrogant mood. The Message that this Chapter communicates is in brief: "The Truth is insurmountable. When the spirit of Prophecy came to Makkah, it was resisted by the votaries of evil; but Truth, unlike falsehood, is bound to stay, whereas falsehood is surely perishable."

Allah'ın emirlerine uyarak Muhammed ﷺ, Beni Haşim'den akrabalarını ve Abdümenaf oğlu Muttalib'in Beni Muttalib kolundan bir grubu bir araya topladı. Dinleyici sayısı kırk beş erkekti.

In obedience to Allâh's Commands, Muhammad (Peace be upon him) rallied his kinsmen of Bani Hashim with a group of Bani Al-Muttalib bin 'Abd Munaf. The audience counted forty-five men.

Ebu Leheb hemen inisiyatifi eline aldı ve Peygamber'e ﷺ şöyle seslendi: "Bunlar senin amcaların ve kuzenlerin. Konuya gel, ama önce şunu bilmelisin ki akrabaların bütün Araplara karşı duracak durumda değil. Dikkate alman gereken bir başka nokta da, akrabaların sana yeterlidir. Onların geleneğini izlersen, Arapların desteklediği Kureyş'in diğer kabilelerine karşı yüzleşmelerinden onlar için daha kolay olur. Gerçekten, kendi akrabalarına senden daha fazla zarar veren birini hiç duymadım." Allah'ın Elçisi ﷺ sustu ve o toplantıda hiçbir şey söylemedi.

Abu Lahab immediately took the initiative and addressed the Prophet (Peace be upon him): "These are your uncles and cousins, speak on to the point, but first of all you have got to know that your kinspeople are not in a position to withstand all the Arabs. Another point you have got to bear in mind is that your relatives are sufficient unto you. If you follow their tradition, it will be easier for them than to face the other clans of Quraish supported by the other Arabs. Verily, I have never heard of anyone who has incurred more harm on his kinspeople than you." The Messenger of Allâh (Peace be upon him) kept silent and said nothing 7in that meeting.

Ardından onları başka bir toplantıya davet etti ve dinleyicileri dinlemeye ikna etmeyi başardı. Sonra ayağa kalktı ve neyin tehlikede olduğunu oldukça ikna edici bir biçimde açıklayan kısa bir konuşma yaptı. Şöyle dedi: "Allâh'a hamd ederim, O'ndan yardım dilerim, O'na iman ederim, O'na tevekkül ederim. Ortağı olmayan Allâh'tan başka ilah olmadığına şahitlik ederim. Bir rehber, asla halkını yalanlamaz. Allâh'a yemin ederim ki, O'ndan başka ilah yoktur; size özel olarak ve genel olarak bütün insanlara peygamber olarak gönderildim ﷺ. Allâh'a yemin ederim ki, uyuduğunuz gibi öleceksiniz, uyandığınız gibi yeniden diriltileceksiniz. Amellerinizden hesaba çekileceksiniz. Sonra ya sonsuza dek Cehennem ya da sonsuza dek Cennet (Cennet-i Firdevs) olacaktır."

He invited them to another meeting and managed to secure audience. He then stood up and delivered a short speech explaining quite cogently what was at stake. He said: "I celebrate Allâh's praise, I seek His help, I believe in Him, I put my trust in Him, I bear witness that there is no god to be worshipped but Allâh with no associate. A guide can never lie to his people. I swear by Allâh, there is no god but He, that I have been sent as a Messenger to you, in particular and to all the people, in general. I swear by Allâh you will die just as you sleep, you will be resurrected just as you wake up. You will be called to account for your deeds. It is then either Hell forever or the Garden (Paradise) forever.".

Allah'ın Resulü, Ebu Talib'in kendisini koruma konusundaki bağlılığından emin olduktan sonra, insanları Allah'a çağırmaya devam ederken, bir gün Safa Dağı'na çıktı ve yüksek sesle seslendi: "Ey Sabahah!" Kureyş'in kabileleri ona geldi. Onları Allah'ın birliğine şahitlik etmeye ve onun peygamberliğine ve Ahiret Günü'ne iman etmeye çağırdı. Buhârî, bu rivayetin bir kısmını İbn Abbas'tan (Allah ondan razı olsun) nakletmiştir. İbn Abbas şöyle demiştir: "Şu ayetler indirildiğinde:"

After the Messenger of Allâh (Peace be upon him) became sure of Abu Talib's commitment to his protection while he called the people unto Allâh, he stood up on Mount As-Safa one day and called out loudly: "O Sabahah! * " Septs of Quraish came to him. He called them to testify to the Oneness of Allâh and believe in his Messengership and the Day of Resurrection. Al-Bukhari reported part of this story on the authority of Ibn 'Abbas 9May Allah be pleased with him). He said: "When the following verses were revealed:

"Ve en yakın akrabanı uyar." [26:214]

"And warn your tribe [O Muhammad (Peace be upon him) ] of near kindred." [26:214].

Allah'ın Elçisi (ﷺ) Safa Tepesi'ne çıkıp şöyle seslendi: "Ey Bani Fihr! Ey Bani Adi! (Kureyş'in iki kolu)." Pek çok kişi toplandı, gelemeyenler ise haber getirmesi için birini gönderdi. Ebu Leheb de oradaydı. Peygamber (ﷺ) şöyle buyurdu: "Bakın, size bu vadide sizin üzerinize baskın yapmak isteyen atlılar olduğunu söylesem, bana inanır mısınız?" Dediler ki: "Evet, senden hiç yalan işitmedik." Dedi ki: "Ben size şiddetli bir azaptan önce bir uyarıcıyım." Ebu Leheb hemen karşılık verdi: "Kahrolasın bütün gün! Bizi bunun için mi topladın?" Bunun üzerine o an şu ayetler indirildi:

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) ascended Mount As-Safa and started to call: "O Bani Fahr! O Bani 'Adi (two septs of Quraish)." Many people gathered and those who couldn't, sent somebody to report to them. Abu Lahab was also present. The Prophet (Peace be upon him) said: "You see, if I were to tell you that there were some horsemen in the valley planning to raid you, will you believe me?" They said: "Yes, we have never experienced any lie from you." He said: "I am a warner to you before a severe torment." Abu Lahab promptly replied: "Perish you all the day! Have you summoned us for such a thing?" The verses were immediately revealed on that occasion:

"Ebu Leheb'in iki eli kurusun..." [111:1].

"Perish the two hands of Abi Lahab..." [111:1].

Peygamber'in sesi, aşağıdaki ayet indirilinceye kadar Mekke'de yankılanmaya devam etti ﷺ:

The Prophet's voice kept reverberating in Makkah until the following verse was revealed:

"Bu nedenle, emredildiğin şeyi (Allah'ın Mesajı — İslami Tevhid'i) açıkça bildir ve Müşriklerden (çok tanrıcılardan) yüz çevir." [15:94].

"Therefore proclaim openly (Allâh's Message — Islamic Monotheism), that which you are commanded, and turn away from Al-Mushrikûn (polytheists)." [15:94].

Daha sonra putperestliğin batıl inanışlarını çürütmeye başladı; onun gerçekte hiçbir değeri olmadığını ve tamamen aciz olduğunu ortaya koydu ve putperestliğin kendisinin, ya da onu Allah'a ulaşmak için bir vasıta olarak görmenin apaçık bir yalan olduğuna dair somut deliller sundu.

He then commenced discrediting the superstitious practices of idolatry, revealing its worthless reality and utter impotence, and giving concrete proofs that idolatry per se or taking it as the media through which an idolater could come in contact with Allâh, is manifest falsehood.

Mekkeliler ise öfke ve tepkiyle ayağa kalktı. Muhammed'in (ﷺ) sözleri, Mekke'nin asırlardır süregelen inanç yaşamını altüst eden bir gök gürültüsü gibi etki yaptı. Sapmış insanların nitelemesinin müşriklere ve putperestlere yakıştırılmasını duymak onlara hiç de yakışmıyordu. Olayı bastırmak, ilerleyen devrimi durdurmak ve kutsal gelenekleri ile köklü mirasını yok edip ezmeden önce bu hareketin taraftarlarına önleyici bir darbe indirmek için kaynaklarını seferber etmeye başladılar. Mekkeliler, Allah'tan başka hiçbir şeye ilahlık tanımamanın ve İlahi Mesaja ile Ahiret'e inanmanın tam bir uyum ve mutlak bağlılık anlamına geldiğine derin bir inançla bağlıydılar. Bu da kendileri, mallarının ve hatta astlarının üzerinde otorite iddia edebilecekleri hiçbir alan bırakmıyordu. Kısacası, dine dayanan gasp edilmiş üstünlükleri ve kibirleri artık geçerliliğini yitirecek; zevkleri Allah'ın ve Elçisinin zevklerine tabi kılınacak ve nihayetinde zayıf saydıkları kimselere haksızlık etmekten, gündelik hayatlarında korkunç günahlar işlemekten sakınmak zorunda kalacaklardı. Bu anlamların hepsinin farkındaydılar; bu yüzden ruhları bu "utanç verici" durumu kabul etmeye yanaşmıyordu. Ancak bunun nedeni onur ve haysiyete dayalı saiklar değil, şuydu:

The Makkans, on their part, burst into outrage and disapproval. Muhammad's (Peace be upon him) words created a thunderbolt that turned the Makkan time-honoured ideological life upside down. They could ill afford to hear someone attaching to polytheists and idolaters, the description of straying people. They started to rally their resources to settle down the affair, quell the onward marching revolution and deal a pre-emptive strike to its votaries before it devours and crushes down their consecrated traditions and long standing heritage. The Makkans had the deep conviction that denying godship to anyone save Allâh and that belief in the Divine Message and the Hereafter are interpreted in terms of complete compliance and absolute commitment, and this in turn leaves no area at all for them to claim authority over themselves and over their wealth, let alone their subordinates. In short, their arrogated religiously-based supremacy and highhandedness would no longer be in effect; their pleasures would be subordinated to the pleasures of Allâh and His Messenger and lastly they would have to abstain from incurring injustices on those whom they falsely deemed to be weak, and perpetrating dreadful sins in their everyday life. They had already been fully aware of these meanings, that is why their souls would not condescend to accept this 'disgraceful' position not out of motives based on dignity and honour but rather because:

Bu günlerde Kureyş'in bir başka ciddi kaygısı daha vardı: Davetin ilanının üzerinden yalnızca birkaç ay geçmişti ve hac mevsimi yakındı. Kureyş, Arap heyetlerinin kısa süre içinde geleceğini biliyordu. Muhammed'in (ﷺ) getirdiği yeni inançtan Arap hacılarını uzaklaştıracak bir yol düşünmenin gerekli olduğu konusunda anlaştılar. Bu konuyu görüşmek için Velid bin Muğıre'nin yanına gittiler. Velid, hepsinin onayını alabilecek ortak bir karar üzerinde anlaşmalarını önerdi. Ancak görüşleri ayrıydı. Bazıları onun kahin, yani gaybı bildiğini iddia eden biri olduğunu söylemeyi önerdi; ama sözlerinin kafiyeli olmadığı gerekçesiyle bu öneri reddedildi. Başkaları onun mecnun, yani cinler tarafından çarpılmış olduğunu öne sürdü; bunun da o durumun kendine özgü belirtileri görülmediği iddiasıyla reddedildiği ifade edildi. "Neden ona şair diyoruz?" diyenler de oldu. Burada da ortak bir uzlaşmaya varamadılar, çünkü sözlerinin şiirin sözlüğünün tamamen dışında olduğunu ileri sürdüler. "Peki öyleyse onu büyücülükle suçlayalım" diye dördüncü bir öneri geldi. Velid bu konuda da bir miktar isteksizlik gösterdi ve Muhammed'in (ﷺ) düğümlere üfleme uygulamasına hiçbir zaman karışmadığının bilindiğini, sözlerinin kökten dala kadar tatlı olduğunu kabul etti. Yine de Muhammed'e (ﷺ) yöneltilebilecek en makul suçlamanın büyücülük olduğuna karar verdi. Bu tanrıtanımaz topluluk bu görüşü benimsedi ve sanatında öyle güçlü ve hakim bir büyücü olduğunu, babayı oğlundan, kardeşi kardeşinden, kocayı karısından ve adamı kabilesinden başarıyla ayıracağını yayma konusunda tek tip bir formül üzerinde anlaştılar. Bu bağlamda not etmek gerekir ki Allah, Velid'le ilgili ve hac için Mekke'ye gelmesi beklenen insanları manipüle etmek için tasarladığı kurnazca yöntemle ilgili on altı ayet indirmiştir. Allah şöyle buyurur:

During those days, Quraish had another serious concern; the proclamation of the Call had only been a few months old when the season of pilgrimage was soon to come. Quraish knew that the Arab delegates were coming within a short time. They agreed that it was necessary to contemplate a device that was bound to alienate the Arab pilgrims from the new faith preached by Muhammad (Peace be upon him). They went to see Al-Waleed bin Al-Mugheerah to deliberate on this issue. Al-Waleed invited them to agree on a unanimous resolution that could enjoy the approbation of them all. However, they were at variance. Some suggested that they describe him as Kahin, i.e., soothsayer; but this suggestion was turned down on grounds that his words were not so rhymed. Others proposed Majnun, i.e., possessed by jinn; this was also rejected because no insinuations peculiar to that state of mind ware detected, they claimed. "Why not say he is a poet?" Some said. Here again they could not reach a common consent, alleging that his words were totally outside the lexicon of poetry. "OK then; let us accuse him of practising witchcraft," was a fourth suggestion. Here also Al-Waleed showed some reluctance saying that the Prophet (Peace be upon him) was known to have never involved himself in the practice of blowing on the knots, and admitted that his speech was sweet tasting root and branch. He, however, found that the most plausible charge to be levelled against Muhammad (Peace be upon him) was witchcraft. The ungodly company adopted this opinion and agreed to propagate one uniform formula to the effect that he was a magician so powerful and commanding in his art that he would successfully alienate son from father, man from his brother, wife from her husband and man from his clan. It is noteworthy in this regard to say that Allâh revealed sixteen verses as regards Al-Waleed and the cunning method he contemplated to manipulate the people expected to arrive in Makkah for pilgrimage. Allâh says:

Zulüm ve işkence dizisi, Peygamberliğin dördüncü yılının sonlarında başladı; önce yavaş yavaş, ama gün geçtikçe ve ay geçtikçe istikrarlı bir biçimde artarak ağırlaştı. Beşinci yılın ortalarına gelindiğinde durum öylesine vahim ve artık katlanılmaz bir hal aldı ki, Müslümanlar kendilerine uygulanan acı işkenceleri önleyebilecek uygulanabilir yolları ciddi biçimde düşünmeye başladılar. İşte bu karanlık ve umutsuz zamanda, Mekke'li müşriklerin Peygamber ﷺ'e sürekli sordukları soruların kesin cevaplarını içeren Kehf Suresi (18. Sure — Mağara) indirildi. Sure, hakiki mü'minlerin özümsemesi için son derece düşündürücü temsiller içeren üç kıssa barındırır. Mağara Ashabı kıssası, din-i hakdan uzaklaştırılma tehlikesi taşıyan küfür ve saldırganlık odaklarını terk etmeleri yönünde mü'minlere dolaylı bir rehberlik sunmaktadır:

The series of persecutions started late in the fourth year of Prophethood, slowly at first, but steadily accelerated and worsened day by day and month by month until the situation got so extremely grave and no longer tolerable in the middle of the fifth year, that the Muslims began to seriously think of feasible ways liable to avert the painful tortures meted out to them. It was at that gloomy and desperate time that Sûrah Al-Kahf (Chapter 18 — The Cave) was revealed comprising definite answers to the questions with which the polytheists of Makkah constantly pestered the Prophet (Peace be upon him). It comprises three stories that include highly suggestive parables for the true believers to assimilate. The story of the Companions of the Cave implies implicit guidance for the believers to evacuate the hot spots of disbelief and aggression pregnant with the peril of enticement away from the true religion:

(Genç adamlar birbirlerine şöyle dediler): Onlardan ve Allah'tan başka taptıklarından uzaklaştığınızda, mağaraya sığının; Rabbiniz size Rahmetinden bir yol açacak ve işinizi kolaylaştıracaktır (yani ihtiyacınız olan rızık, barınak vb. şeyleri size verecektir) [18:16].

The young men said to one another): And when you withdraw from them, and that which they worship, except Allâh, then seek refuge in the Cave, your Lord will open a way for you from His Mercy and will make easy for you your affair (i.e. will give you what you will need of provision, dwelling, etc.)18:16].

Ardından, Hızır (Arabistan'ın Öğretmeni) ile Musa (Aleyhisselam) kıssası vardır; bu kıssa hayatın değişkenliklerine açık ve incelikli bir gönderme yapar. Hayatın ileride karşılaşılacak durumları, mevcut koşulların mutlaka ürünü değildir; bunlar tamamen zıddı da olabilir. Başka bir ifadeyle, Müslümanlara karşı yürütülen savaş ileride farklı bir seyir izleyebilir ve zalim zorbalar bir gün, Müslümanların o zaman maruz bırakıldığı işkencelerin aynısına uğrayıp onlara katlanmak zorunda kalabilirler. Bunun yanında, doğu ve batının güçlü hükümdarı Zülkarneyn (İki Boynuzlu) kıssası vardır. Bu kıssa, Allah'ın salih kullarını yeryüzüne ve üzerindekilere varis kıldığını açıkça belirtir. Ayrıca Allah'ın, zayıfları güçlülere karşı korumak üzere zaman zaman salih bir adam bahşettiğini anlatır.

Zümer Suresi (39. sure — Topluluklar), ardından hicrete doğrudan işaret eden ve yeryüzünün geniş olduğunu, mü'minlerin zulüm ve kötülük güçleri karşısında kendilerini sıkışmış saymamaları gerektiğini belirten şekilde indirildi.

Sûrah Az-Zumar (Chapter 39 — The Crowds) was then revealed pointing directly to migration and stating that the earth is spacious enough and the believers must not consider themselves constrained by the forces of tyranny and evil:

"Bu dünyada iyilik yapanlara iyilik vardır ve Allah'ın yeryüzü geniştir (bu nedenle bir yerde Allah'a ibadet edemiyorsanız, başka bir yere gidin)! Yalnız sabredenler, mükafatlarını hesapsız olarak tam alırlar." [39:10].

"Good is (the reward) for those who do good in this world, and Allâh's earth is spacious (so if you cannot worship Allâh at a place, then go to another)! Only those who are patient shall receive their rewards in full without reckoning." [39:10].

Peygamber ﷺ, Habeşistan'ın (Etiyopya'nın) kralı Ashame Necaşi'nin adil bir hükümdar olduğunu ve tebaasından hiçbirine haksızlık etmeyeceğini zaten biliyordu. Bu yüzden ashabından bazılarının Habeşistan'da (Etiyopya'da) sığınma talep etmesine izin verdi.

The Prophet (Peace be upon him) had already known that Ashamah Negus, king of Abyssinia (Ethiopia), was a fair ruler who would not wrong any of his subordinates, so he permitted some of his followers to seek asylum there in Abyssinia (Ethiopia).

Peygamberlik'in beşinci yılının Recep ayında, on iki erkek ve dört kadından oluşan bir grup Habeşistan (Etiyopya) için yola çıktı. Hicret edenler arasında 'Osman bin Affan ve eşi Rukayye [Peygamber ﷺ'in kızı] da vardı. Bu iki muhacir hakkında Peygamber ﷺ şöyle buyurdu:

In Rajab of the fifth year of Prophethood, a group of twelve men and four women left for Abyssinia (Ethiopia). Among the emigrants were 'Uthman bin 'Affan and his wife Ruqaiyah [the daughter of the Prophet (Peace be upon him)]. With respect to these two emigrants, the Prophet (Peace be upon him) said:

"Onlar, İbrahim ve Lut'tan (üzerlerine selam olsun) sonra Allah yolunda hicret eden ilk insanlardır."

"They are the first people to migrate in the cause of Allâh after Abraham and Lot (Peace be upon them) .".

Gece karanlığının ağır perdesi altında Mekke'den gizlice çıktılar ve Habeşistan'a (Etiyopya) gitmekte olan iki geminin tesadüfen yelken açtığı denize doğru yola koyuldular. Yola çıkacakları haberi Kureyş'in kulağına ulaştı; bunun üzerine peşlerine bazı adamlar gönderildi, ancak mü'minler, güvenli sığınaklarına doğru Şuaybe Limanı'ndan çoktan ayrılmışlardı. Orada sıcak bir karşılama gördüler ve layık oldukları misafirperverlikle ağırlandılar.

"Bu Kur'ân'ı dinlemeyin ve okunduğu sırada gürültü çıkarın ki galip gelebilirsiniz." [41:26].

"Listen not to this Qur'ân, and make noise in the midst of its (recitation) that you may overcome." [41:26].

Allâh'ın tarifi mümkün olmayan derecede büyüleyici Kelâmı kalplerine doğrudan temas ettiğinde, onlar kendinden geçtiler, etraflarındaki maddi dünyayı unuttular ve Hak Kelâmına öyle bir tam dikkat hali içinde kaptırdılar ki, Peygamber ﷺ kalp atışlarını hızlandıran o coşkulu sona ulaştığında...

When the unspeakably fascinating Words of Allâh came into direct contact with their hearts, they were entranced and got oblivious of the materialistic world around them and were caught in a state of full attentiveness to the Divine Words to such an extent that when the Prophet (Peace be upon him) reached the stormy heart-beating ending:

"Öyleyse secde edin Allah'a ve O'na kulluk edin."

"So fall you down in prostration to Allâh and worship Him (Alone)." [53:62].

Müşrikler, farkında olmadan ve tam bir boyun eğişle, tam bir Allah korkusu ve lekesiz bir bağlılıkla secdeye kapandılar. Aslında bu, kibirlilerin inatçı kalplerini ve alaycıların tavrını yaran Hakikatin harika anıydı. Allah'ın Kelamının kalplerini fethettiğini ve onların yok etmek ve tümden ortadan kaldırmak için çok uğraştıkları şeyi yaptığını anladıklarında dehşete kapıldılar. Olay yerinde bulunmayan ortak müşrikleri onları sert bir şekilde azarladı ve suçladı; bunun üzerine yalan uydurmaya ve Peygamber ﷺ'e iftira etmeye başladılar; iddia ettiler ki, o putlarına büyük bir saygı beslemiş ve onlara arzu edilen şefaat gücü atfetmiş. Bunların hepsi, o gün Peygamber ﷺ ile birlikte secdeye kapanmalarını bir şekilde mazur gösterecek bir gerekçe bulmak için yapılmış umutsuz çabalardı. Elbette bu aptalca ve adaletsiz iftira davranışı, yalan söyleme ve entrika kurma konusundaki hayatlarına adadıkları alışkanlıklarıyla uyumluydu.

The idolaters, unconsciously and with full compliance, prostrated themselves in absolute god-fearing and stainless devotion. It was in fact the wonderful moment of the Truth that cleaved through the obdurate souls of the haughty and the attitude of the scoffers. They stood aghast when they perceived that Allâh's Words had conquered their hearts and done the same thing that they had been trying hard to annihilate and exterminate. Their co-polytheists who had not been present on the scene reproached and blamed them severely; consequently they began to fabricate lies and calumniate the Prophet (Peace be upon him) alleging that he had attached to their idols great veneration and ascribed to them the power of desirable intercession. All of these were desperate attempts made to establish an excusable justification for their prostrating themselves with the Prophet (Peace be upon him) on that day. Of course, this foolish and iniquitous slanderous behaviour was in line with their life-consecrated practice of telling lies and plot hatching.

Kureyş, Müslümanların Habeşistan'da (Etiyopya) güvenli bir sığınağa sahip olmasına tahammül edemedi; bu yüzden onların iadesini talep etmek üzere iki kararlı elçi gönderdi. Bunlar, İslam'ı kabul etmeden önce olan 'Amr bin el-'As ve 'Abdullah bin Ebi Rabi'a'ydı. Krala ve din adamlarına değerli hediyeler götürmüşler ve saray mensuplarının bir kısmını kendi taraflarına çekmeyi başarmışlardı. Putperest elçiler, Müslüman muhacirlerin Habeşistan'dan (Etiyopya) çıkarılıp kendilerine teslim edilmesi gerektiğini ileri sürdüler; gerekçeleri, atalarının dinini terk ettikleri ve liderlerinin hem kendi dinlerinden hem de kralın dininden farklı bir din tebliğ ettikleri idi.

Quraish could not tolerate the prospect of a secure haven available for the Muslims in Abyssinia (Ethiopia), so they despatched two staunch envoys to demand their extradition. They were 'Amr bin Al-'As and 'Abdullah bin Abi Rabi'a — before embracing Islam. They had taken with them valuable gifts to the king and his clergy, and had been able to win some of the courtiers over to their side. The pagan envoys claimed that the Muslim refugees should be expelled from Abyssinia (Ethiopia) and made over to them, on the ground that they had abandoned the religion of their forefathers, and their leader was preaching a religion different from theirs and from that of the king.

Kral, Müslümanları saraya çağırdı ve onlardan dinlerinin öğretilerini açıklamalarını istedi. Müslüman muhacirler, sonuçları ne olursa olsun bütün gerçeği anlatmaya karar vermişlerdi. Ca'fer bin Ebi Talib ayağa kalktı ve krala şu sözlerle hitap etti: "Ey kral! Biz cahiliyenin ve vahşiliğin derinliklerine gömülmüştük; putlara tapıyor, fuhuş içinde yaşıyor, ölü etleri yiyor ve iğrenç sözler söylüyorduk. İnsanlığın her duygusunu hiçe sayıyor, misafirperverlik ve komşuluk görevlerini ihmal ediyorduk. Güçlünün kanunundan başka bir kanun tanımıyorduk. Derken Allah aramızdan, doğumunu, doğruluğunu, dürüstlüğünü ve temizliğini bildiğimiz bir adam gönderdi. O, Allah'ın birliğine çağırdı ve Ona hiçbir şeyi ortak koşmamayı bize öğretti. Bize put tapıcılığını yasakladı; doğruyu söylememizi, emanetlere sadık kalmamızı, merhametli olmamızı, komşuların ve akraba­ların haklarını gözetmemizi emretti. Kadınlar hakkında kötü konuşmayı ve yetimlerin malını yemeyi yasakladı. Kötülüklerden uzak durmamızı, çirkin işlerden sakınmamızı emretti; namaz kılmamızı, zekât vermemizi ve oruç tutmamızı buyurdu. Biz ona inandık, öğretilerini ve Allah'a ibadet edip Ona hiçbir şeyi ortak koşmama emrini kabul ettik. Allah'ın helal kıldığını helal, haram kıldığını haram saydık. Bu yüzden kavmimiz bize karşı ayaklandı, Allah'a ibadetten vazgeçip yeniden put ve diğer iğrenç şeylere tapmamız için bize zulmetti. Bize işkence edip zarar verdiler; onların arasında kendimize güvenli bir yer bulamayınca ülkenize geldik ve bizi zulümden koruyacağınızı umuyoruz."

The king summoned the Muslims to the court and asked them to explain the teachings of their religion. The Muslim emigrants had decided to tell the whole truth whatever the consequences were. Ja'far bin Abi Talib stood up and addressed the king in the following words: "O king! we were plunged in the depth of ignorance and barbarism; we adored idols, we lived in unchastity, we ate the dead bodies, and we spoke abominations, we disregarded every feeling of humanity, and the duties of hospitality and neighbourhood were neglected; we knew no law but that of the strong, when Allâh raised among us a man, of whose birth, truthfulness, honesty, and purity we were aware; and he called to the Oneness of Allâh, and taught us not to associate anything with Him. He forbade us the worship of idols; and he enjoined us to speak the truth, to be faithful to our trusts, to be merciful and to regard the rights of the neighbours and kith and kin; he forbade us to speak evil of women, or to eat the substance of orphans; he ordered us to fly from the vices, and to abstain from evil; to offer prayers, to render alms, and to observe fast. We have believed in him, we have accepted his teachings and his injunctions to worship Allâh, and not to associate anything with Him, and we have allowed what He has allowed, and prohibited what He has prohibited. For this reason, our people have risen against us, have persecuted us in order to make us forsake the worship of Allâh and return to the worship of idols and other abominations. They have tortured and injured us, until finding no safety among them, we have come to your country, and hope you will protect us from oppression.".

Kureyş, Allah Resulü'nün (sav) hâlâ çağrısında kararlı olduğunu görünce, Ebu Talib'in yeğenini asla bırakmayacağını, bunun onlarla düşmanlığa yol açsa bile böyle olacağını anladı. Bunun üzerine bir kısmı, 'Ammâre bin el-Velîd bin el-Muğîre adında genç bir delikanlıyı da yanlarına alarak bir kez daha Ebu Talib'in yanına gitti ve şöyle dediler: "Ey Ebu Talib! Sana gençliğinin baharında, zekâsından ve gücünden yararlanman için zeki bir genç getirdik. Onu, dininize karşı çıkan, toplumda huzursuzluk çıkaran, yaşam tarzınızı kusurlu bulan yeğeninle değiştirerek oğlun olarak kabul et; böylece onu öldürelim ve sana bu bitmeyen belâdan kurtulalım. Adam adama, bu kadar basit." Ebu Talib şu cevabı verdi: "Gerçekten haksız bir pazarlık bu. Siz bana bakıp büyütmem için oğlunuzu veriyorsunuz, ben de sizin onu öldürmeniz için oğlumu veriyorum! Allah'a yemin ederim ki bu, akıl almaz bir şey!" Heyette bulunan el-Mut'im bin Adî araya girerek, Kureyş'in bu pazarlıkta adil davrandığını söyledi; çünkü "onlar yalnızca sizi bu nefret edilen belâ kaynağından kurtarmak istiyorlardı, ama görüyorum ki siz onların iyiliklerini geri çevirmekte kararlısınız." Ebu Talib ise tüm tekliflerini reddetti ve onlara istediklerini yapabileceklerini söyleyerek meydan okudu. Tarihî kaynaklar, Ebu Talib ile bu iki görüşmenin kesin tarihini vermemektedir. Bununla birlikte, bu görüşmelerin Peygamberlik'in altıncı yılında, aralarında kısa bir zaman farkıyla gerçekleşmiş olması daha olası görünmektedir.

Quraish, seeing that the Messenger of Allâh (Peace be upon him) was still intent on his Call, realized that Abu Talib would never forsake his nephew even if this incurred their enmity. Some of them then went to see him once more taking with them a youth called 'Amarah bin Al-Waleed bin Al-Mugheerah, and said, "O Abu Talib! we have brought you a smart boy still in the bloom of his youth, to make use of his mind and strength and take him as your son in exchange for your nephew, who has run counter to your religion, brought about social discord, found fault with your way of life, so that we kill him and rid you of his endless troubles; just man for man." Abu Talib's reply was, "It is really an unfair bargain. You give me your son to bring him up and I give you my son to kill him! By Allâh, it is something incredible!!" Al-Mut'im bin 'Adi, a member of the delegation, interrupted saying that Quraish had been fair in that bargain because "they meant only to rid you of that source of hateful trouble, but as I see you are determined to refuse their favours." Abu Talib, of course, turned down all their offers and challenged them to do whatever they pleased. Historical resources do not give the exact date of these two meetings with Abu Talib. They, however, seem more likely to have taken place in the sixth year of Prophethood with a brief lapse of time in between.

Kureyş'in bütün entrika ve komplolarının başarısız olduğunu görünce, Müslümanlara karşı eski zulüm ve işkence yöntemlerine başvurdular; bu kez her zamankinden daha ciddi ve acımasız bir biçimde. Ayrıca Peygamber ﷺ'i öldürme fikrini beslemeye başladılar. Gerçekten de beklentilerinin aksine, bu yeni yöntem ve bu düşünce dolaylı olarak İslam Davetini güçlendirdi ve Mekke'nin iki sağlam ve güçlü kahramanının, yani Hamza bin Abdulmuttalib ile Ömer bin Hattab'ın (Allah ondan razı olsun) Müslüman olmasıyla desteklendi.

Now that all the schemes and conspiracof Quraish had failed, they resorted to their old practices of persecution and inflicting tortures on the Muslims in a more serious and brutal manner than ever before. They also began to nurse the idea of killing the Prophet (Peace be upon him). In fact, contrary to their expectations, this new method and this very idea served indirectly to consolidate the Call to Islam and support it with the conversion of two staunch and mighty heroes of Makkah, i.e. Hamzah bin 'Abdul-Muttalib and 'Umar bin Al-Khattab (May Allah be pleased with him).

'Utaibah bin Ebi Lehab bir gün Peygamber ﷺ'in yanına geldi ve en küstahça, en pervasızca bağırdı: "'Yıldız batarken, ona andolsun.' [53:1] ayetine ve 'Sonra (Cebrail) yaklaştı, iyice yakınlaştı.' [53:8] ayetine inanmıyorum." Yani: "Kur'an'ın hiçbirine inanmıyorum." Sonra Muhammed ﷺ'e kibirle davranmaya başladı, ona şiddetle el uzattı, gömleğini yırttı ve yüzüne tükürdü; ancak tükürüğü Peygamber ﷺ'in kutlu yüzüne isabet etmedi. Bunun üzerine Peygamber ﷺ, 'Utaibah'a karşı Allah'ın gazabını diledi ve şöyle dua etti:

'Utaibah bin Abi Lahab once approached the Prophet (Peace be upon him) and most defiantly and brazenly shouted at him, "I disbelieve in: "By the star when it goes down." [53:1] and in "Then he (Gabriel) approached and came closer." [53:8] In other words: "I do not believe in any of the Qur'ân." He then started to deal highhandedly with Muhammad (Peace be upon him) and laid violent hand on him, tore his shirt and spat into his face but his saliva missed the Holy face of the Prophet (Peace be upon him). Thereupon, the Prophet (Peace be upon him) invoked Allâh's wrath on 'Utaibah and supplicated:

"Ey Allah'ım! Onun üzerine köpeklerinden birini musallat et."

"O Allâh! Set one of Your dogs on him.".

Allah, dua'sına olumlu karşılık verdi ve bu, şu şekilde gerçekleşti: Bir keresinde Kureyş'ten bazı yoldaşlarıyla birlikte Utayba Suriye'ye yola çıktı ve Ez-Zerka'da konakladı. Orada bir aslan grubun yanına yaklaştı; bu, Utbe'yi büyük bir korkuya düşürdü. Utbe hemen Muhammed ﷺ'in dua ederken söylediği sözleri hatırladı ve şöyle dedi: "Vay kardeşime! Muhammed ﷺ'in dua ettiği gibi, bu aslan beni kesinlikle parçalayacak. O, Mekke'de iken beni Suriye'de gerçekten öldürdü." Aslan gerçekten şimşek gibi atıldı, Utbe'yi halkının arasından kaptı ve kafasını ezdi. Ayrıca rivayet edilmektedir ki, Kureyş'ten Ukbe bin Ebi Muayt adında alçak bir müşrik, Peygamber ﷺ namazda secdedeyken boynuna basmış, gözleri dışarı fırlayana kadar bastırmıştır.

Zulüm ve haksızlığın karanlık bulutlarıyla kaplı bunaltıcı bir ortamda, peygamberliğin altıncı yılında Zilhicce ayında Hamza bin Abdülmuttalib'in İslam'a girmesiyle, mazlumlar için umut veren bir ışık ufukta belirdi. Rivayet edildiğine göre, Peygamber ﷺ bir gün Safa tepesinde oturuyordu. Ebu Cehil yanından geçerken onun tebliğ ettiği dini eleştirdi. Ancak Muhammed ﷺ sustu ve tek bir kelime bile söylemedi. Ebu Cehil, kimsenin engellemesiyle karşılaşmadan yoluna devam etti, bir taş alıp Peygamberin ﷺ başını yardı ve kan akmaya başladı. Saldırgan daha sonra Kureyşlilerin toplandığı yere gitti. Kısa bir süre sonra, avdan dönen Hamza aynı yoldan geçti; omzunda yayı asılıydı. Ebu Cehil'in küstahlığını gözlemlemiş olan Abdullah bin Cad'an'ın bir cariyesi, Peygamberin ﷺ maruz kaldığı saldırının tüm hikayesini ona anlattı. Bunu duyan Hamza, derinden incindi ve Kâbe'ye acele etti. Kutsal Mescid'in avlusunda, bir grup Kureyşlinin yanında oturan Ebu Cehil'i buldu. Hamza ona saldırdı, yayıyla başına sert bir darbe indirdi ve şöyle dedi: "Ah! Sen Muhammed'e ﷺ sövüyordun; ben de onun dinine bağlıyım ve onun tebliğ ettiğini kabul ediyorum." Benî Mahzum'dan adamlar Ebu Cehil'in yardımına koştu, Benî Haşim'den adamlar da yardım etmek istedi; ancak Ebu Cehil onları şöyle diyerek uzaklaştırdı: "Ebu Ummare'yi rahat bırakın; Allah'a yemin ederim ki ben onun yeğenine utanmazca sövdüm." Aslında Hamza'nın İslam'a giriş sebebi başlangıçta, akrabasının aşağılanmasını kabul etmeyen bir adamın gururuydu. Ancak sonradan Allah onun fıtratını arındırdı ve en sağlam kulpu (Allah'a iman) kavramayı başardı. O, İslam inancı ve müntesipleri için büyük bir güç kaynağı oldu.

In a gloomy atmosphere infested with dark clouds of iniquity and tyranny, there shone on the horizon a promising light for the oppressed, i.e. the conversion of Hamzah bin 'Abdul-Muttalib in Dhul Hijjah, the sixth year of Prophethood. It is recorded that the Prophet (Peace be upon him) was one day seated on the hillock of Safa when Abu Jahl happened to pass by and accused the religion preached by him. Muhammad (Peace be upon him), however, kept silent and did not utter a single word. Abu Jahl went on unchecked, took a stone and cracked the Prophet's head which began to bleed. The aggressor then went to join the Quraishites in their assembly place. It so happened that shortly after that, Hamzah, while returning from a hunting expedition, passed by the same way, his bow hanging by his shoulder. A slave-girl belonging to 'Abdullah bin Jada'an, who had noted the impertinence of Abu Jahl, told him the whole story of the attack on the Prophet (Peace be upon him) . On hearing that, Hamzah was deeply offended and hurried to Al-Ka'bah and there, in the courtyard of the Holy Sanctuary, found Abu Jahl sitting with a company of Quraishites. Hamzah rushed upon him and struck his bow upon his head violently and said: "Ah! You have been abusing Muhammad (Peace be upon him); I too follow his religion and profess what he preaches." The men of Bani Makhzum came to his help, and men of Bani Hashim wanted to render help, but Abu Jahl sent them away saying: "Let Abu 'Ummarah alone, by Allâh I did revile his nephew shamelessly." In fact, Hamzah's conversion derived initially from the pride of a man who would not accept the notion of others humiliating his relative. Later on, however, Allâh purified his nature and he managed to grasp the most trustworthy hand-hold (Faith in Allâh). He proved to be a source of great strength to the Islamic Faith and its followers.

İslam'ın gücüne bir diğer önemli katkı, Hz. Ömer bin Hattab'ın Hz. Hamza'nın Müslüman olmasından üç gün sonra, peygamberliğin altıncı yılında Zilhicce ayında İslam'ı kabul etmesi oldu. ] O, Mekke'de korkulan ve saygı gören, yılmaz bir cesaret ve kararlılık sahibi bir adamdı ve o zamana kadar yeni dinin amansız bir düşmanıydı. Geleneksel rivayet, Peygamber ﷺ'in bir keresinde ellerini dua için kaldırıp şöyle dediğini aktarır: "Ey Allah'ım! İslam'ı, sevdiğin iki adamdan biri aracılığıyla, özellikle de Ömer bin Hattab ya da Ebu Cehil bin Hişam aracılığıyla güçlendir."

Another significant addition to the strength of Islam was the conversion of 'Umar bin Al-Khattab in Dhul-Hijjah, the sixth year of Prophethood, three days following the conversion of Hamzah. ] He was a man of dauntless courage and resolution, feared and respected in Makkah, and hitherto a bitter opponent of the new religion. The traditional account reveals that the Prophet (Peace be upon him) once raised his hands in prayer and said: "O Allâh! Give strength to Islam especially through either of two men you love more: 'Umar bin Al-Khattab or Abu Jahl bin Hisham.".

Ömer'in bu ayrıcalığı hak ettiği açıktır. Ömer'in İslam'a girişini anlatan birden çok rivayeti incelediğimizde, ruhunda birbiriyle çelişen çeşitli duyguların çatıştığı sonucuna güvenle varabiliriz. Bir yandan kavminin geleneklerine büyük değer veriyor ve içki âlemlerindeki eğlenceye alışkındı; öte yandan Müslümanların dayanıklılığına ve inançlarına olan sarsılmaz bağlılıklarına büyük hayranlık duyuyordu. Bu iki uç görüş, içinde bir çeşit şüphe doğuruyor ve zaman zaman İslam'ın öğretilerinin hayatın daha iyi ve daha kutsal tohumlarını taşıyabileceğine inanmasına yol açıyordu. Bu yüzden, ani bir öfke nöbetinin hemen ardından beklenmedik bir bitkinlik yaşıyordu. Genel olarak, İslam'a girişinin anlatımı çok ilginçtir ve bazı ayrıntılara inmemizi gerektirir. Bir gün Ömer bin el-Hattâb evinden çıkıp Harem-i Şerif'e yöneldi. Orada Peygamber'i (ﷺ) namaz kılarken gördü ve onun Kur'an-ı Kerim'in Hâkka Sûresi'ni (69. Sûre — Gerçekleşecek Olan) okuduğunu işitti. Allah'ın kelamı onu etkiledi ve kalbinin en derin hücrelerine dokundu. Bunun alışılmadık bir söz düzenine sahip olduğunu hissetti ve kavminin Kur'an-ı Kerim'e insan yapımı şiir veya kâhin sözü olduğu yönündeki iddialarını sorgulamaya başladı. Peygamber (ﷺ) okumaya devam etti:

'Umar, obviously, was the one who merited that privilege. When we scrutinize the several versions that speak of 'Umar's conversion, we can safely conclude that various contradictory emotions used to conflict with one another within his soul. On the one hand, he used to highly regard the traditions of his people, and was habituated to the practice of indulgence in wine orgies; on the other hand, he greatly admired the stamina of the Muslims and their relentless dedication to their faith. These two extreme views created a sort of skepticism in himind and made him at times tend to believe that the doctrines of Islam could bear better and more sacred seeds of life, that is why he would always experience fits of outrage directly followed by unexpected enervation. On the whole, the account of his conversion is very interesting and requires us to go into some details. One day, 'Umar bin Al-Khattab set out from his house, and headed for the Holy Sanctuary where he saw the Prophet (Peace be upon him) offering prayer and overheard him reciting the Sûrah Al-Hâqqah (Chapter 69 — The Reality) of the Noble Qur'ân. The Words of Allâh appealed to him and touched the innermost cells of his heart. He felt that they derived from unusual composition, and he began to question his people's allegations as regards the man-composed poetry or words of a soothsayer that they used to attach to the Noble Qur'ân. The Prophet (Peace be upon him) went on to recite:

Ömer bu ayetleri büyük bir ilgiyle okudu ve onlardan çok etkilendi. "Ne kadar güzel ve ne kadar zarif! Bana Muhammed ﷺ'e giden yolu göster." dedi. Bunu duyunca Habbab gizlendiği yerden çıkıp şöyle dedi: "Ey Ömer! Umarım Allah, Peygamber ﷺ'in duasını kabul etmiştir, çünkü onun şöyle dediğini işittim: 'Ey Allah'ım! İslam'ı Ömer bin Hattab ya da Ebu Cehil bin Hişam ile güçlendir.'" Bunun üzerine Ömer, Peygamber ﷺ'in Ashabıyla birlikte gizli toplantılar yaptığı Safa'daki bir eve doğru yola çıktı. Ömer kılıcını kolunda sallayarak o yere vardı. Kapıyı çaldı. Peygamber ﷺ'in Ashabı, içeri girmek isteyenin kim olduğuna bakmak için döndü. İçlerinden biri kapının bir çatlağından baktı ve geriye sıçrayarak haykırdı: "Kılıcıyla gelen Ömer!" Hamza, arkadaşlarının korkularını gidererek dedi ki: "Bırakın içeri gelsin. Dost olarak gelmişse hoş geldi. Düşman olarak gelmişse, kendi kılıcıyla başını keseriz." Peygamber ﷺ, Ashabına kapıyı açmalarını söyledi. Hattab'ın oğlu içeri girdi. Peygamber ﷺ, bu korkunç ziyaretçiyi karşılamak için ilerledi, onu elbisesinden ve kılıf kayışından tuttu ve geliş sebebini sordu. Bunun üzerine Ömer şöyle cevap verdi: "Ey Allah'ın Elçisi ﷺ! Allah'a, O'nun Elçisine ve Rabbinden getirdiklerine iman etmek için size geldim." Sevinçle dolan Muhammed ﷺ, Ashabıyla birlikte yüksek sesle "Allahu Ekber" (Allah en büyüktür) diye haykırdı.

'Umar read the verses with great interest and was much entranced with them. "How excellent it is, and how graceful! Please guide me to Muhammad (Peace be upon him) ." said he. And when he heard that, Khabbab came out of concealment and said, "O 'Umar, I hope that Allâh has answered the prayer of the Prophet (Peace be upon him) , for I heard him say: 'O Allâh! Strengthen Islam through either 'Umar bin Al-Khattab or Abu Jahl bin Hisham.'" 'Umar then left for a house in Safa where Muhammad (Peace be upon him) had been holding secret meetings along with his Companions. 'Umar reached that place with the sword swinging by his arm. He knocked at the door. The Companions of the Prophet (Peace be upon him) turned to see who the intruder was. One of them peeped through a chink in the door and reeled back exclaiming: "It is 'Umar with his sword." Hamzah, dispelling the fears of his friends, said: "Let him in. As a friend he is welcome. As a foe, he will have his head cut off with his own sword." The Prophet (Peace be upon him) asked his Companions to open the door. In came the son of Khattab. The Prophet (Peace be upon him) advanced to receive the dreadful visitor, caught him by his garment and scabbard, and asked him the reason of his visit. At that 'Umar replied: "O Messenger of Allâh (Peace be upon him), I come to you in order to believe in Allâh and his Messenger and that which he has brought from his Lord." Filled with delight, Muhammad (Peace be upon him) together with his Companions, cried aloud: 'Allâhu Akbar' (Allâh is Great).

'Ömer'in Müslümanlığa girişi, İslam davası için gerçek bir zafer oldu. Bu girişinin durum üzerindeki etkisi o kadar büyük ve anlık oldu ki, şimdiye kadar ibadetlerini dört duvar arasında gizlice yapan müminler, artık toplanıp ibadetlerini Mescid-i Haram'ın içinde açıkça yerine getirdiler. Bu, onların maneviyatını yükseltti ve Kureyş'i korku ve huzursuzluk sarmaya başladı.

Hamzah bin 'Abdul-Muttalib ve 'Umar bin Al-Khattab (Allah ondan razı olsun) gibi iki güçlü kahramanın Müslüman olmasının hemen ardından, zulmün ve baskının bulutları dağılmaya başladı ve müşrikler Müslümanlara işkence etmenin bir işe yaramadığını anladılar. Bunun üzerine kampanyalarını farklı bir yöne çevirdiler. Peygamber ﷺ'in biyografisine dair sahih kayıtlar, Mekkeli liderlerin Muhammed ﷺ'e hırs atfetmeyi akıllarına koyduklarını göstermektedir. Bu yüzden onu defalarca cazip tekliflerle denediler. Bir gün Mekke'nin önde gelen kişilerinden bazıları Kâbe'nin avlusunda toplandılar ve aralarındaki önde gelen isimlerden 'Utbe bin Rabi'a, Peygamber ﷺ'e yaklaşıp onunla bir anlaşma yapmayı teklif etti: Peygamber ﷺ ne tür bir dünyevi servet isterse verilecek, karşılığında ise sessiz kalacak ve yeni dinini artık ilan etmeyecekti. Kureyş halkı bu teklifi onayladı ve bu işi üstlenmesi için 'Utbe'den rica etti. 'Utbe, Muhammed ﷺ'in yanına yaklaştı ve şu sözlerle hitap etti: "Arabistan'da, bir milletin başına sizin kadar büyük bir felaket getiren başka bir adam görmedik. Tanrılarımızı ve dinimizi aşağıladınız, atalarımızı ve bilgelerimizi sapkınlık ve yanlışlıkla suçladınız, aramızda fitne çıkardınız. Bizimle olan ilişkilerimizi koparmak için elinizden geleni yaptınız. Eğer tüm bunları servet elde etmek amacıyla yapıyorsanız, Kureyş'in sahip olduğu her serveti aşan bir zenginliği size vermek için birleşiriz. Eğer hırs sizi harekete geçiriyorsa, sizi reisimiz yaparız. Eğer krallık istiyorsanız, bunu da size memnuniyetle sunarız. Eğer sizi musallat olup hükmü altına alan ve boyunduruğundan kurtulamadığınız kötü bir ruhun etkisindeyseniz, sizi iyileştirmesi için mahir hekimler çağırırız."

Shortly after the conversion of these two powerful heroes, Hamzah bin 'Abdul-Muttalib and 'Umar bin Al-Khattab (May Allah be pleased with him), the clouds of tyranny and oppression started to clear away and the polytheists realized that it was no use meting out torture to the Muslims. They consequently began to direct their campaign to a different course. The authentic records of the biography of the Prophet (Peace be upon him) show that it had occurred to the Makkan leaders to credit Muhammad (Peace be upon him) with ambition. They, therefore, time and again plied him with temptation. One day some of the important men of Makkah gathered in the enclosure of Al-Ka'bah, and 'Utbah bin Rabi'a, a chief among them, offered to approach the Prophet (Peace be upon him) and contract a bargain with him whereby they give him whatever worldly wealth he asks for, on condition that he keep silent and no longer proclaim his new faith. The people of Quraish endorsed his proposal and requested him to undertake that task. 'Utbah came closer to Muhammad (Peace be upon him) and addressed him in the following words: We have seen no other man of Arabia, who has brought so great a calamity to a nation, as you have done. You have outraged our gods and religion and taxed our forefathers and wise men with impiety and error and created strife amongst us. You have left no stone unturned to estrange the relations with us. If you are doing all this with a view to getting wealth, we will join together to give you greater riches than any Quraishite has possessed. If ambition moves you, we will make you our chief. If you desire kingship we will readily offer you that. If you are under the power of an evil spirit which seems to haunt and dominate you so that you cannot shake off its yoke, then we shall call in skilful physicians to cure you.

Allah'ın Resûlü ﷺ, sûreyi okumaya devam etti; 'Utbe ise arkasına dayandığı eliyle oturmuş, dikkatle dinliyordu. Resûlullah ﷺ secde gerektiren ayete ulaşınca hemen secde etti. Sonra 'Utbe'ye dönerek şöyle dedi: "Peki Ebu'l-Velid! Cevabımı işittin; artık istediğini yapmakta serbestsin." 'Utbe, Peygamber ﷺ'in tavrını arkadaşlarına anlatmak üzere yanlarına döndü. Kavmi onu görünce, Peygamber ﷺ ile görüşmeden önceki yüz ifadesinden farklı bir hâlde döndüğüne yemin ettiler. 'Utbe hemen onlara, Peygamber ﷺ'in söylediklerini ve aldığı cevabı anlattı, ardından şunları ekledi: "Daha önce onun okuduğu gibi sözler hiç işitmedim. Bu sözler ne şiirle ne büyüyle ilgilidir, ne de kâhinlikten gelmektedir. Ey Kureyş halkı! Size tavsiyem, bu adamı serbest bırakmanız ve hedeflerine ulaşması için tam özgürlük tanımanızdır; böylece ondan güvenle uzak durabilirsiniz. Yemin ederim ki onun sözleri yüce bir mesaj taşımaktadır. Eğer diğer Araplar onu sizden uzaklaştırırsa, bu sizi zahmetten kurtarmış olur. Eğer o Araplar üzerinde güç ve iktidar kazanırsa, onun hükümranlığının nimetinden yararlanır ve onun gücünü paylaşırsınız." Ancak bu sözler kulak ardı edildi ve kâfirlerin hoşuna gitmedi. Onlar 'Utbe ile alay ettiler ve Peygamber ﷺ'in onu büyülediğini iddia ettiler. Aynı olayın başka bir rivayetinde ise 'Utbe'nin, Peygamber ﷺ Allah'ın Kelâmını okumaya başlayana kadar dikkatle dinlemeye devam ettiği nakledilmektedir.

The Messenger of Allâh (Peace be upon him) went on reciting the Chapter while 'Utbah sitting and listening attentively with his hand behind his back to support him. When the Messenger reached the verse that required prostration, he immediately prostrated himself. After that, he turned to 'Utbah saying: "Well Abu Al-Waleed! You have heard my reply, you are now free to do whatever you please." 'Utbah then retired to his company to apprise them of the Prophet's attitude. When his compatriots saw him, they swore that he had returned to them with a countenance unlike the one he had before meeting the Prophet (Peace be upon him) . He immediately communicated to them the details of the talk he gave and the reply he received, and appended saying: "I have never heard words similar to those ones he recited. They definitely relate neither to poetry nor to witchcraft nor do they derive from soothsaying. O people of Quraish! I request you to heed my advice and grant the man full freedom to pursue his goals, in which case you could safely detach yourselves from him. I swear that his words bear a supreme Message. Should the other Arabs rid you of him, they will then spare you the trouble, on the other hand if he accedes to power over the Arabs, then you will bask in his kingship and share him his might." These words of course fell on deaf ears, and did not appeal to the infidels, who jeered at 'Utbah and claimed that the Prophet (Peace be upon him) had bewitched him. In another version of the same event, it is related that 'Utbah went on attentively listening to the Prophet (Peace be upon him) until the latter began to recite Allâh's Words:

Yeni ve memnun edici gelişmelere rağmen, Ebu Talib'in yeğeni hakkındaki derin korkusu hâlâ sürüyordu. Önceki olaylar silsilesini tek tek düşündü: 'Amâre bin el-Velîd'in pazarlık meselesi, Ebu Cehil'in kayası, 'Ukbe'nin Peygamber'i ﷺ boğmaya teşebbüsü ve son olarak 'Ömer'in (Müslüman olmadan önce) Muhammed ﷺ'i öldürme niyeti. Akıllı adam, bütün bunların açıkça, onun Peygamber ﷺ'in koruyucusu olarak statüsünü hiçe sayıp onu alenen öldürmek için hazırlanan ciddi bir planın işareti olduğunu anladı. Böyle bir şey olursa, Ebu Talib'in derinden inandığı üzere, toplumsal güçleri ne kadar büyük olursa olsun, ne 'Ömer ne de Hamza fayda sağlayabilirdi. Ebu Talib haklıydı. Müşrikler, Peygamber ﷺ'i öldürmek için özenle incelenmiş bir plan kurmuşlar ve planlarını uygulamak için birleşmişlerdi. Bunun üzerine Abdumenâf'ın oğulları olan Benî Hâşim ve Benî el-Muttalib'den akrabalarını bir araya topladı ve yeğenlerini korumaları ve savunmaları konusunda onlara çağrıda bulundu. Kardeşi Ebu Leheb'in putperestlerin safında yer alması dışında, mü'min de olsalar kâfir de olsalar hepsi olumlu karşılık verdi.

The new and welcome changes notwithstanding, Abu Talib still had a deep sensation of fear over his nephew. He deliberated on the previous series of incidents including the barter affair of 'Amarah bin Al-Waleed, Abu Jahl's rock, 'Uqbah's attempt to choke the Prophet (Peace be upon him) , and finally 'Umar's (before conversion) intention to kill Muhammad (Peace be upon him). The wise man understood that all of these unequivocally smacked of a serious plot being hatched to disregard his status as a custodian of the Prophet (Peace be upon him), and kill the latter publicly. In the event of such a thing, Abu Talib deeply believed, neither 'Umar nor Hamzah would be of any avail, socially powerful though they were. Abu Talib was right. The polytheists had laid a carefully-studied plan to kill the Prophet (Peace be upon him), and banded together to put their plan into effect. He, therefore, assembled his kinsfolk of Bani Hashim and Bani Al-Muttalib, sons of 'Abd Munaf and exhorted them to immunize and defend his nephew. All of them, whether believers or disbelievers, responded positively except his brother Abu Lahab, who sided with the idolaters.